Jak radzić sobie ze zniekształceniami obiektywu zmiennoogniskowego podczas składania panoramy
Aby poradzić sobie ze zniekształceniami obiektywu zmiennoogniskowego podczas składania panoramy, utrzymuj stałą ogniskową podczas fotografowania, konsekwentnie koryguj geometrię obiektywu lub modeluj ją i sprawdź projekcję wynikową przed wprowadzeniem kolejnych korekt. Jeśli szczegóły na pierwszym planie nie pokrywają się, a tło pasuje, najpierw sprawdź paralaksę. Sama korekcja obiektywu nie rozwiąże problemu zmiany punktu widzenia.
Ten proces jest przeznaczony dla fotografów łączących nakładające się zdjęcia wykonane obiektywem zmiennoogniskowym w jedną gotową panoramę. Prowadzi od rozpoznania problemu przez dobór korekt i poprawę wyrównania aż po wybór odpowiedniego kadru.
Rozpoznaj rodzaj zniekształcenia
Zacznij od porównania pojedynczego zdjęcia źródłowego z podglądem złożonej panoramy. Dystorsja beczkowa wygina proste linie na zewnątrz, a poduszkowa — do wewnątrz. Są to zniekształcenia optyczne, które można skorygować za pomocą profili obiektywu lub modelu obiektywu w programie do składania panoram. Adobe opisuje oba typy w dokumentacji korekcji obiektywu w Lightroom Classic.
Zanim zmienisz ustawienia, przeprowadź tę diagnostykę. To praktyczna pomoc w wyborze działania, oparta na udokumentowanych różnicach między geometrią obiektywu, zmianami punktu widzenia i projekcją wynikową:
| Obserwacja | Co najpierw sprawdzić | Przydatny następny krok |
|---|---|---|
| Prosty element jest wygięty na pojedynczym zdjęciu | Zniekształcenia obiektywu | Sprawdź profil obiektywu lub zoptymalizuj dystorsję radialną |
| Bliskie szczegóły dublują się na łączeniach, a odległe elementy są wyrównane | Paralaksa | Porównaj położenie pierwszego planu i tła na poszczególnych kadrach |
| Łączenia pasują, ale obiekty rozciągają się przy końcach panoramy | Projekcja wynikowa | Porównaj podglądy cylindryczny i perspektywiczny |
| Nie pasuje kilka odosobnionych szczegółów | Nieprawidłowe punkty kontrolne | Sprawdź odpowiadające sobie pary elementów |
| Kształty zmieniają się po wypełnieniu prostokątnego obszaru roboczego | Wykrzywianie krawędzi | Ustaw z powrotem wartość wykrzywienia na zero i porównaj |
PTGui wyjaśnia, że paralaksa powstaje, gdy zmienia się punkt widzenia, a nieprawidłowe punkty kontrolne również mogą powodować niedopasowanie. Adobe osobno opisuje rozciąganie krawędzi w szerokich panoramach perspektywicznych oraz zmianę kształtu obrazu przez funkcję Boundary Warp. Te różnice uzasadniają osobne sprawdzanie każdej przyczyny. Pomoc techniczna PTGui / FAQ, dokumentacja panoram w Lightroom Classic.
Utrzymuj stałe ustawienie zoomu podczas fotografowania
Zanim wykonasz serię zdjęć, wybierz kadr i ogniskową, a potem nie poruszaj pierścieniem zoomu. Aktualne zalecenia Adobe dotyczące Photomerge obejmują stałe ustawienie zoomu, około 40% nakładania się kadrów, wypoziomowany aparat, niezmienny punkt widzenia i stałe naświetlenie. Traktuj tę wartość nakładania się jako praktyczny cel przy fotografowaniu na potrzeby Photomerge, a nie uniwersalny wymóg dla każdego programu do składania panoram. Pierwsze kroki z Photomerge.
Przydatna procedura fotografowania polega na ustawieniu ekspozycji i ostrości, wykonaniu serii zdjęć z rozpoznawalnymi elementami w sąsiednich kadrach oraz sprawdzeniu, czy uchwycono cały potrzebny obszar. Zostaw trochę miejsca przy planowanych krawędziach, aby po sprawdzeniu połączenia można było wybrać kadr. Zablokowanie ostrości upraszcza też modelowanie geometrii obiektywu: dokumentacja Hugin podaje, że odległość ustawienia ostrości wpływa na pole widzenia. Model korekcji obiektywu.
Jeśli ważne są bliskie obiekty na pierwszym planie, użyj głowicy panoramicznej ustawionej tak, aby obrót nie przesuwał tych obiektów względem tła. Zwykłe mocowanie statywu niekoniecznie umieszcza oś obrotu w punkcie bez paralaksy obiektywu. Odległe krajobrazy są na ogół mniej wrażliwe na niewielkie zmiany punktu widzenia niż sceny z bliskimi obiektami. Pomoc techniczna PTGui / FAQ.
Wybierz spójny sposób korekcji obiektywu
Możesz zacząć na dwa sposoby: wywołać zdjęcia z użyciem odpowiedniego profilu obiektywu przed przekazaniem ich do programu do składania panoram albo pozwolić programowi oszacować geometrię obiektywu na podstawie nakładających się zdjęć. Wybierz metodę świadomie i zapisuj, które przekształcenia zostały już zastosowane.
Gdy używasz profilu obiektywu
W Lightroom Classic otwórz panel Korekcje obiektywu w module Wywoływanie, wybierz Profil i włącz korekcje profilu. Sprawdź wybranego producenta, model i profil. Dostępne profile mogą się różnić w zależności od tego, czy plik jest surowy, czy nie, więc profil niedostępny dla JPEG-a może być dostępny dla odpowiadającego mu pliku RAW. Jak retuszować zdjęcia w Lightroom Classic.
Lightroom na komputer informuje również, gdy zastosowano wbudowany profil obiektywu. Zgodnie z dokumentacją automatyczny wybór profilu korzysta z metadanych, w tym ogniskowej, przysłony i odległości ustawienia ostrości. Sprawdź ten status, zanim dodasz ręczne korekty zniekształceń. Jeśli korzystasz z zewnętrznego programu do składania panoram, stosuj tę samą metodę wywoływania w całej serii i zachowaj oryginały do porównania. Edycja zdjęć z użyciem ustawień predefiniowanych w Lightroom na komputer.
Gdy program do składania panoram modeluje obiektyw
Model obiektywu w Hugin obejmuje pole widzenia i parametry dystorsji radialnej oznaczone jako a, b i c. Łącznie te parametry mogą opisywać dystorsję beczkową, poduszkową i falistą. Dlatego zdjęcie źródłowe z niedoskonałą korekcją nadal może wnieść wkład w dobrze wyrównaną panoramę, jeśli jego geometria zostanie odpowiednio zamodelowana. Model korekcji obiektywu.
Na potrzeby diagnostyki zacznij od jednego zestawu zdjęć, którego ustawienia są dokładnie znane. Jeśli porównujesz eksporty skorygowane profilem z inną wersją, zapisz osobne projekty składania i zachowaj porównywalną projekcję oraz kadr. To zalecenie redakcyjne: ułatwia ocenę wpływu zmiany korekcji zdjęć źródłowych.
Popraw wyrównanie przed zmianą kształtu panoramy
Podstawowa opisana procedura w Hugin obejmuje dodanie zdjęć, utworzenie punktów kontrolnych i obliczenie optymalizacji geometrycznej. Punkty kontrolne wskazują ten sam widoczny element na nakładających się zdjęciach. Zanim ocenisz wynik, sprawdź typ obiektywu źródłowego i szacunkowe pole widzenia; standardowe zdjęcia prostoliniowe i zdjęcia fisheye wymagają różnych modeli wejściowych. Karta Zdjęcia w Hugin.
Sprawdzaj podejrzane łączenia przy dużym powiększeniu. Upewnij się, że sparowane znaczniki rzeczywiście wskazują ten sam element. Powtarzające się szczegóły mogą prowadzić do błędnych dopasowań, a poruszające się chmury mogą być ich niewiarygodnym źródłem. Dodawaj przydatne dopasowania tam, gdzie nakładanie się kadrów jest niewielkie, ale nie usuwaj wszystkich punktów z dużym błędem tylko po to, by poprawić średni wynik. Prawidłowo umieszczone punkty mogą ujawnić rzeczywisty problem geometryczny. Pomoc techniczna PTGui / FAQ.
W ramach procedury roboczej zapisz początkowe wyrównanie, popraw oczywiste błędy dopasowania, a następnie porównaj poprawione łączenie z pierwotnym. Jeśli poprawa pierwszego planu stale pogarsza dopasowanie tła, wróć do diagnozy paralaksy. Dalsze zwiększanie siły korekcji obiektywu prawdopodobnie nie rozwiąże tego problemu.
Odzyskaj serię zdjęć wykonaną przy różnych ustawieniach zoomu
Jeśli ogniskowa zmieniała się między zdjęciami, sprawdź zapisane ogniskowe i przed optymalizacją oddziel koncepcyjnie kadry wykonane przy różnych ustawieniach. Hugin zazwyczaj łączy parametry pola widzenia i dystorsji, przez co powiązane zdjęcia muszą mieć wspólne wartości. W instrukcji wyraźnie wskazano różne ustawienia zoomu lub ostrości jako powody do rozdzielenia parametrów. Karta Zdjęcia w Hugin.
Załóżmy przykładowo, że sześciokadrowa seria obejmuje cztery zdjęcia wykonane przy 35 mm, a następnie dwa przy 40 mm. Rozsądna próba odzyskania panoramy polega na umieszczeniu różnych ustawień w osobnych grupach obiektywów lub rozdzieleniu odpowiednich parametrów, zamiast wymuszania jednego pola widzenia dla wszystkich sześciu kadrów. Ponownie wygeneruj dopasowania i przeprowadź optymalizację, sprawdzając, czy na przejściu między ustawieniami jest wystarczająco dużo wspólnych szczegółów.
To strategia odzyskiwania, a nie wynik pomiaru. Jeśli spójny podzbiór zdjęć już pokrywa kompozycję, przetestuj również ten podzbiór. Zanim zdecydujesz, czy dodatkowe kadry poprawiają gotowe zdjęcie, porównaj rzeczywiste szczegóły na łączeniach i zachowany obszar obrazu.
Wybierz projekcję odpowiednią do kompozycji
Wyrównana panorama nadal może wyglądać na rozciągniętą z powodu projekcji wynikowej. W Lightroom Classic zaznacz zdjęcia i wybierz Zdjęcie > Scal zdjęcia > Panorama, a następnie porównaj podglądy projekcji przed zatwierdzeniem połączenia. Adobe opisuje następujące kompromisy. Tworzenie panoram i panoram HDR.
| Projekcja | Dobry punkt wyjścia | Co sprawdzić |
|---|---|---|
| Perspektywiczna | Kompozycja, w której ważne są proste linie | Bardzo szeroki kadr może nadmiernie rozciągać krawędzie |
| Cylindryczna | Szeroka panorama | Pionowe linie pozostają proste; oceń ogólny wygląd |
| Sferyczna | Bardzo szeroki kadr lub wiele rzędów zdjęć | Sprawdź, jak scena prezentuje się jako płaski obraz |
Porównaj te same elementy w każdym podglądzie: szczegół blisko środka, po jednym przy każdym końcu oraz wyraźną prostą krawędź. Jeśli łączenia pozostają wyrównane, a kształty na skrajach znacznie się zmieniają, najpierw przyjrzyj się projekcji, a dopiero potem ustawieniom obiektywu. Węższy kadr może też dać przyjemniejszą kompozycję niż zachowanie całego zarejestrowanego widoku.
Skalibruj powtarzające się problemy z obiektywem i dopracuj kadr
Jeśli przy tej samej ogniskowej proste elementy regularnie się wyginają, mimo starannego wyrównania, rozważ osobną kalibrację. Oficjalny samouczek Hugin wykorzystuje rzeczywiście proste elementy biegnące aż w pobliże krawędzi i przez cały obraz, oznacza je punktami kontrolnymi linii prostych i optymalizuje parametry obiektywu. Samouczek opisuje starszy interfejs, więc zastosuj jego zasadę geometryczną i sprawdź dostępne narzędzia w swojej wersji programu. Samouczek Hugin — Prosta kalibracja obiektywu.
Do kalibracji używaj materiału z wyraźnymi, jednoznacznymi liniami, a nie elementów, które tylko na pierwszy rzut oka wydają się proste. Zapisz uzyskane ustawienia z jasnym opisem konfiguracji zdjęć i przetestuj je na innym zdjęciu, zanim ustawisz je jako domyślne. Samouczek Hugin wyjaśnia, jak zapisać parametry obiektywu, i wskazuje, że dodanie kolejnego zdjęcia może usprawnić kalibrację. Prosta kalibracja obiektywu.
Na koniec sprawdź panoramę przed korektą krawędzi i po niej. Funkcja Boundary Warp w Lightroom Classic zmienia kształt panoramy, aby dopasować ją do prostokątnego obszaru roboczego, a automatyczne przycinanie usuwa przezroczyste obszary brzegowe. Zalecam najpierw ocenić połączenie bez wykrzywiania, a potem zwiększać jego wartość tylko na tyle, na ile poprawia kompozycję. Dokumentacja panoram w Lightroom Classic.
Przed eksportem sprawdź każde łączenie, skrajne szczegóły i wszystkie proste elementy, które chcesz zachować. Zachowaj zdjęcia źródłowe i edytowalny projekt składania. Udana panorama powstaje przez rozwiązywanie widocznego problemu we właściwej kolejności: zapewnij spójną geometrię obiektywu, popraw wyrównanie, wybierz projekcję, a następnie dopracuj krawędzie kadru.
Źródła
- Adobe — Pierwsze kroki z Photomerge
- Adobe — Jak retuszować zdjęcia w Lightroom Classic
- Adobe — Edycja zdjęć z użyciem ustawień predefiniowanych w Lightroom na komputer
- Adobe — Tworzenie panoram i panoram HDR
- PTGui — Pomoc techniczna / FAQ
- Dokumentacja Hugin — Model korekcji obiektywu
- Dokumentacja Hugin — Karta Zdjęcia w Hugin
- Hugin — Samouczek Hugin — Prosta kalibracja obiektywu
