Jak zrobić nieperforowane paski do pozytywki, które płynnie się przesuwają i są czysto dziurkowane
Nieperforowane paski do pozytywki przygotuj na wzór sprawdzonego paska z własnego mechanizmu: skopiuj jego szerokość, położenie ścieżek nut i przybliżoną grubość, a następnie przetestuj krótki odcinek, zanim przygotujesz większą partię. Precyzyjne cięcie i druk w prawidłowej skali są równie ważne jak sam papier. W instrukcji firmy Tabor wyraźnie zaleca się porównanie domowych pasków z blankami dostarczonymi z pozytywką. Poradnik drukowania — Tabor Music Box Co.
Ten poradnik jest przeznaczony dla osób przygotowujących paski zamienne do pozytywki z papierową taśmą napędzaną ręczną korbką. Celem jest uzyskanie nieperforowanego paska, który przesuwa się przez mechanizm w równomierny sposób i pozwala wycinać czyste otwory w dokładnie wyznaczonych miejscach po dodaniu melodii.
1. Ustal wymiary używane przez swoją pozytywkę
Zacznij od paska, który działa w Twojej pozytywce. Zachowaj go jako wzór, zamiast go przycinać. Przygotuj linijkę, ołówek, odpowiedni karton, nożyczki lub trymer do papieru oraz dziurkacz przeznaczony do tego mechanizmu.
Zmierz szerokość wzorcowego paska w kilku miejscach, odległość od jednej długiej krawędzi do pierwszej ścieżki nut oraz odstępy między pozostałymi ścieżkami. Zaznacz, która strona powinna być skierowana do góry i który koniec należy włożyć jako pierwszy. Do wszystkich pomiarów własnych blanków używaj tej samej długiej krawędzi jako punktu odniesienia.
Nie zakładaj, że zgodność szerokości paska oznacza zgodność muzyczną. Grand Illusions wyraźnie informuje, że paski 30-nutowe mają takie same wymiary fizyczne jak paski do większych pozytywek, ale inny nadruk uwzględniający dodatkowe nuty. Dokumentacja wyjaśnia też, że nadrukowane nazwy nut niekoniecznie odpowiadają dźwiękom, które faktycznie wybrzmiewają. Skopiuj układ właściwy dla swojego mechanizmu. Zestaw do pozytywki 30-nutowej — Grand Illusions
Jeśli nie masz działającego paska, przed cięciem większej partii zdobądź odpowiedni blank od producenta lub szablon z wymiarami. Sam pomiar otworu wejściowego nie pozwala ustalić położenia ścieżek nut.
2. Dobierz papier, sprawdzając jednocześnie przesuwanie i dziurkowanie
Dobry blank musi spełniać dwa warunki: mechanizm musi go przesuwać, a dziurkacz musi całkowicie wycinać otwory. Wybór papieru tylko dlatego, że wydaje się solidny, nie pozwala sprawdzić drugiego warunku.
Musicmakers zaleca do swoich wydrukowanych aranżacji karton o gramaturze co najmniej 65 lb. Opisuje też wzmacnianie zwykłego papieru laminatami o grubości 3 mil, ostrzegając, że grubszy laminat staje się zbyt trudny do dziurkowania. Są to zalecenia dotyczące ich systemu, więc jeśli mają zastosowanie, potraktuj je jako punkt wyjścia, a nie specyfikację dla każdej pozytywki. Cięcie i dziurkowanie pasków do pozytywki — Musicmakers
Poniższe porównanie to praktyczna metoda doboru materiału oparta na tych wymaganiach. Nie przedstawia wyników pomiarów wydajności.
| Materiał do wypróbowania | Co sprawdzić przed przygotowaniem większej liczby pasków |
|---|---|
| Jednowarstwowy karton podobny do działającego paska | Czy przesuwa się równomiernie i czy dziurkacz wycina cały krążek? |
| Sklejone ze sobą arkusze | Czy próbka jest płaska i jednolita, a warstwy nie rozdzielają się podczas dziurkowania? |
| Papier laminowany, jeśli producent go dopuszcza | Czy dostarczony dziurkacz może wyciąć otwór przez całą grubość gotowego materiału? |
Z każdego materiału przygotuj jedną krótką próbkę o pełnej szerokości. Oznacz ścinki, aby później rozpoznać materiał. Wybierz próbkę, która przejdzie oba testy. Większa grubość nie jest zaletą, jeśli uniemożliwia czyste wycięcie otworu.
3. Przygotuj siatkę blanku, unikając błędów skali
Nieperforowany blank bez linii możesz przygotować, przenosząc obrys wzorcowego paska na karton. Jeśli blank ma mieć linie, odtwórz także ścieżki nut. Zawsze mierz je od tej samej krawędzi wzorcowej, a przed wyznaczeniem środkowych ścieżek sprawdź pierwszą i ostatnią względem oryginału.
Jeśli drukujesz zgodny szablon blanku, zacznij od skali 100% i wyłącz opcję dopasowania do strony. Tabor zaleca porównanie odstępów między wydrukowanymi liniami z oryginalnym paskiem. Sprawdź wymiary gotowego wydruku nawet wtedy, gdy okno drukowania podaje 100%. Poradnik drukowania — Tabor Music Box Co.
Osobno porównaj trzy wymiary: całkowitą szerokość paska, odstępy między ścieżkami nut oraz odległość każdej ścieżki od krawędzi cięcia. Prawidłowe odstępy między ścieżkami nie pomogą, jeśli cała siatka zostanie wydrukowana zbyt blisko jednej strony.
Dla przykładu załóżmy, że pasek wzorcowy ma szerokość 70 mm, a wydrukowany obrys 68,6 mm. Współczynnik korekty wynosiłby 70 ÷ 68,6 ≈ 1,0204, czyli około 102,04% obecnego rozmiaru wydruku. To przykładowe dane, a nie uniwersalna szerokość paska ani ustawienie drukarki. Wydrukuj nową próbkę i ponownie ją zmierz, zanim użyjesz kartonu.
4. Przytnij proste krawędzie i przygotuj początek paska
Najpierw przytnij jeden próbny blank. Porównaj jego szerokość ze wzorcem na początku, w środku i na końcu, a następnie przyłóż ich długie krawędzie do siebie, aby sprawdzić, czy pasek nie zwęża się. Popraw sposób cięcia, zanim powtórzysz je na pozostałej części arkusza.
Dokładność cięcia bezpośrednio wpływa na przesuwanie paska. Musicmakers zaleca użytkownikom swoich szablonów pozostanie w odległości nie większej niż 1/16 cala od zaznaczonych linii cięcia; Tabor również poleca dopasować wymiary do dostarczonego blanku. Stosuj się do ograniczeń swojego szablonu i nie traktuj żadnej z tych wskazówek jako pozwolenia na dowolne zmienianie szerokości. Cięcie i dziurkowanie pasków do pozytywki — Musicmakers, Poradnik drukowania — Tabor Music Box Co.
Lekko zetnij pod kątem koniec wprowadzany do mechanizmu, zachowując pełną szerokość roboczą za ścięciem. Zarówno Tabor, jak i poradnik Music Box Maniacs zalecają ukośne zakończenie, które ułatwia włożenie paska. Wzorem przy zostawianiu miejsca przed pierwszymi nutami niech będzie nieperforowany obszar wejściowy oryginalnego paska. Poradnik drukowania — Tabor Music Box Co., Poradnik do pozytywek — Music Box Maniacs
5. Sprawdź czystość otworów na próbce
Pozostaw paski przeznaczone do użycia nieperforowane. Przygotuj osobną próbkę z tego samego materiału, aby sprawdzić, czy materiał i narzędzie dobrze współpracują. Tabor zaleca używanie dziurkacza dostarczonego z pozytywką. Musicmakers radzi ustawić narzędzie tak, aby otwór podglądowy był skierowany do góry, co pozwala wzrokowo wycentrować miejsce dziurkowania. Poradnik drukowania — Tabor Music Box Co., Cięcie i dziurkowanie pasków do pozytywki — Musicmakers
Na próbce zaznacz kilka wyraźnie oddalonych od siebie punktów w różnych ścieżkach. Starannie ustaw każdy punkt, wykonaj pełny ruch dziurkacza i obejrzyj obie strony. Na potrzeby tego sprawdzianu otwór uznaj za prawidłowy tylko wtedy, gdy wycięty krążek całkowicie się oddzielił i żadna klapka nie zasłania otworu.
Jeśli otwory nie są pełne, sprawdź dziurkacz na ścinku sprawdzonego paska, używając tej samej metody. Czyste otwory w oryginalnym materiale wskazują, że problem może dotyczyć papieru zamiennego lub jego przygotowania. Jeśli otwory są nieprawidłowe w obu próbkach, przyczyny szukaj w dziurkaczu lub technice. To porównanie pomaga określić, co poprawić, bez jednoczesnej zmiany kilku czynników.
Unikaj wielokrotnego powiększania niedokładnego otworu testowego, aż w końcu uda się go odtworzyć. Po zmianie metody przygotuj nowy punkt, aby próbka pozwalała ocenić, czy możesz powtarzalnie uzyskać zamierzony otwór.
6. Sprawdź przesuwanie blanku przed testowaniem nut
Zastosuj proponowany test w trzech etapach, aby oddzielić problemy z materiałem od problemów z układem: najpierw przesuń nieperforowaną próbkę, następnie próbkę z kilkoma otworami, a na końcu krótki fragment planowanej melodii. Music Box Maniacs zaleca wypróbowanie pierwszych dwóch lub trzech taktów przed przejściem do pełnej aranżacji. Poradnik do pozytywek — Music Box Maniacs
Przesuwaj pasek w normalnym kierunku pracy mechanizmu. W przypadku swojego mechanizmu z ręczną korbką Musicmakers zaleca obracanie jej zgodnie z ruchem wskazówek zegara i pozwolenie, by pasek przeszedł do końca, bez wyciągania go ani cofania korbki. Stosuj te wskazówki, jeśli są zgodne z instrukcją Twojego modelu. Mechanizm pozytywki z ręczną korbką — Musicmakers
| Obserwacja | Następne porównanie |
|---|---|
| Nieperforowana próbka nie przesuwa się równomiernie | Porównaj jej szerokość, płaskość i grubość z działającym oryginałem. |
| Blank przesuwa się, ale podczas dziurkowania pozostają klapki | Porównaj działanie dziurkacza na materiale zamiennym i oryginalnym. |
| Przesuwanie jest równomierne, ale kilka nut brzmi niewłaściwie | Sprawdź położenie ścieżek, skalę wydruku i kierunek przesuwania. |
| Nie działają tylko blisko siebie powtarzane nuty | Sprawdź odstępy między nutami, zanim wymienisz papier. |
Blisko siebie powtarzane nuty mogą nie zagrać nawet na odpowiednim papierze: mechanizm potrzebuje miejsca, by części wyzwalające nuty mogły wrócić do pozycji wyjściowej. Poradnik Music Box Maniacs opisuje to ograniczenie, więc brak powtórzonej nuty sam w sobie nie świadczy o wadzie paska. Poradnik do pozytywek — Music Box Maniacs
7. Łącz dłuższe blanki dopiero po sprawdzeniu, że podstawowy pasek działa
Jeśli to możliwe, pierwszy działający blank przygotuj z jednego ciągłego kawałka. Dzięki temu ocenisz papier, cięcie i dziurkowanie bez wprowadzania dodatkowej zmiennej w postaci łączenia.
Jeśli dłuższy pasek wymaga połączenia, The Music House zaleca styk pod kątem 45 stopni, z użyciem cienkiej taśmy i bez nakładania na siebie papieru. Przed przygotowaniem całego paska przetestuj połączenie na próbce. Wskazówki te dotyczą ich mechanizmu z paskiem papierowym; upewnij się, że producent Twojej pozytywki dopuszcza łączenie. Zrób własne paski papierowe do pozytywki — The Music House
Przed przyklejeniem ułóż odcinki wzdłuż prostej krawędzi odniesienia. Sprawdź gotowe połączenie pod kątem przesunięcia na bok, nachodzącego na siebie kartonu lub taśmy wystającej poza krawędzie. Jeśli niepołączona próbka przesuwa się płynnie, a połączona zacina przy łączeniu, popraw łączenie, zanim zmienisz materiał.
Zachowaj jeden zaakceptowany domowy blank i oznaczony ścinek jako wzory dla następnej partii. Gdy osobno sprawdzisz szerokość, położenie ścieżek, przesuwanie i jakość otworów, uzyskasz powtarzalny sposób przygotowywania kolejnych blanków oraz punkt odniesienia, do którego możesz wrócić, gdy nowy arkusz zachowa się inaczej.