Jak ręcznie skleić zdjęcia, gdy nakładają się na siebie zbyt mało, by automatycznie je wyrównać
Aby ręcznie skleić zdjęcia, które nakładają się na siebie w bardzo niewielkim stopniu, samodzielnie znajdź pasujące szczegóły, dodaj je w Huginie jako punkty kontrolne i zoptymalizuj położenie obrazów przed ich połączeniem. Jeśli wyrównanie się powiedzie, ale szew pozostanie widoczny, popraw go za pomocą masek warstw w GIMP-ie. Do podjęcia próby może wystarczyć wąski wspólny pas; w rzeczywistej luce nie ma pasujących szczegółów obrazu, które można by wyrównać.
Ten sposób pracy jest przeznaczony dla fotografów, którzy chcą uratować istniejącą panoramę, gdy automatyczne wyrównanie zawiodło. Zacznij od dwóch sąsiednich kadrów, połącz je, a następnie powtórz ten sam proces dla całej sekwencji. Główne zadanie polega na rozdzieleniu trzech problemów: znalezienia odpowiadających sobie punktów, wyrównania geometrii i wybrania czystego przejścia.
1. Sprawdź, czy zdjęcia mają użyteczny obszar nakładania
Otwórz sąsiednie zdjęcia obok siebie i obejrzyj ich stykające się krawędzie w pełnej rozdzielczości. Poszukaj dokładnie tego samego rozpoznawalnego szczegółu na obu zdjęciach: narożnika skały, małego wcięcia w linii dachu lub nieregularnego miejsca, w którym krzyżują się gałęzie. Zwykłe punkty kontrolne w Huginie łączą odpowiadające sobie miejsca na identycznych szczegółach w nakładających się obrazach. W instrukcji Hugin zaleca użycie co najmniej trzech dokładnie umieszczonych i równomiernie rozmieszczonych par do oszacowania orientacji obrazu. Karta punktów kontrolnych Hugin
Zanim poświęcisz czas na dopasowywanie obrazów, skorzystaj z tej praktycznej wskazówki. Są to zalecenia dotyczące sposobu pracy, wynikające z wymagań dotyczących punktów kontrolnych, a nie zmierzone progi skuteczności.
| Co widzisz | Najlepszy następny krok |
|---|---|
| Kilka różnych wspólnych szczegółów rozmieszczonych wzdłuż wąskiego pasa | Dodaj ręczne punkty kontrolne i spróbuj optymalizacji wyłącznie położenia. |
| Wspólna tekstura z powtarzającymi się kształtami | Przed dodaniem każdego punktu sprawdź dopasowanie na podstawie otaczających go szczegółów. |
| Tylko jeden rozpoznawalny wspólny szczegół | Poszukaj dalej wzdłuż pasa albo sprawdź, czy jest inny kadr, który nakłada się na oba zdjęcia. Jeden punkt słabo ogranicza orientację. |
| Pozbawione szczegółów wspólne niebo lub gładka powierzchnia | Traktuj dopasowanie wizualne jako przybliżone; poszukaj gdzie indziej wskazówek dotyczących położenia. |
| Rzeczywista luka między sfotografowanymi obszarami | Użyj innego kadru obejmującego lukę, ogranicz kompozycję albo sfotografuj brakujący obszar. |
Sam procent nakładania się zdjęć nie rozstrzyga sprawy. Ważne jest to, czy potrafisz wiarygodnie wskazać odpowiadające sobie miejsca we wspólnym obszarze. Trzy punkty skupione na jednym małym szczególe dają gorsze pokrycie niż punkty rozłożone wzdłuż dostępnego pasa. Wynika to z zalecenia Hugin, by rozmieszczać punkty kontrolne równomiernie. Karta punktów kontrolnych Hugin
2. Przygotuj mały projekt Hugin z wiarygodnymi ustawieniami obiektywu
Zachowaj oryginalne pliki i pracuj na ich kopiach. Zacznij od problematycznej pary, a nie od całej panoramy, żeby efekt każdej zmiany był wyraźny. Jeśli najpierw wywołujesz pliki RAW, zastosuj jednakową obróbkę do obu zdjęć i zachowaj krawędzie obrazu, na których znajduje się wspólny obszar.
Dodaj zdjęcia na karcie Zdjęcia w Huginie. Sprawdź typ obiektywu i pole widzenia: zwykłe zdjęcia z aparatu zazwyczaj korzystają ze zwykłego, prostoliniowego modelu wejściowego, natomiast zdjęcia z obiektywu typu rybie oko wymagają odpowiedniego modelu. Hugin zwykle potrafi obliczyć pole widzenia na podstawie informacji EXIF w pliku JPEG; jeśli wprowadzasz je za pomocą ogniskowej, potrzebujesz rzeczywistej ogniskowej i współczynnika przycięcia aparatu. Karta Zdjęcia w Huginie
Wybierz jedno zdjęcie jako punkt odniesienia za pomocą menu kontekstowego na liście zdjęć. Dzięki temu Hugin będzie miał stały punkt odniesienia podczas dopasowywania drugiego zdjęcia. W razie potrzeby włącz tryb zaawansowany, by uzyskać dostęp do narzędzi edycji; dostępny układ zależy od trybu interfejsu. Zapisz projekt przed rozpoczęciem edycji. Karta Zdjęcia w Huginie
Nie zakładaj, że położenie przycisków na starym zrzucie ekranu będzie takie samo w Twoim interfejsie. Oficjalny samouczek Hugin dotyczący dwóch zdjęć wyraźnie odnosi się do wersji 0.7.0, ale jego wyjaśnienie, jak dopasowywać wspólne szczegóły, nadal jest przydatne. Ten sposób pracy opiera się na nazwach narzędzi w dokumentacji online. Samouczek Hugin — Sklejanie dwóch zdjęć
3. Rozmieść ręczne punkty kontrolne wzdłuż wspólnego pasa
Na karcie Punkty kontrolne wybierz pierwsze zdjęcie w lewym panelu, a sąsiednie w prawym. Systematycznie sprawdzaj obszar nakładania, na przykład od góry do dołu w typowej panoramie poziomej.
- Wybierz wyraźny, charakterystyczny szczegół widoczny na obu zdjęciach.
- Kliknij to samo fizyczne miejsce w każdym panelu, precyzując położenie przy dużym powiększeniu.
- Do dopasowywania tych szczegółów używaj zwykłego trybu punktów kontrolnych.
- Dodaj parę, a potem wybierz inny szczegół położony dalej wzdłuż obszaru nakładania.
- Na początek spróbuj dodać od trzech do sześciu wiarygodnych par, rozmieszczonych możliwie szeroko na wspólnym obszarze.
Hugin pozwala ręcznie dodawać pary punktów i precyzować ich położenie. W oficjalnym samouczku do sklejania dwóch zdjęć zaleca się użycie około pięciu lub sześciu par. Potraktuj to jako dobry punkt wyjścia, jeśli dostępne szczegóły na to pozwalają. Kilka dopasowań, które możesz zweryfikować, jest bardziej przydatnych niż większa liczba niepewnych. Samouczek Hugin — Sklejanie dwóch zdjęć
Nie zakładaj, że podobny, powtarzający się kształt obok jest właściwym dopasowaniem. Na przykład przy dopasowywaniu powtarzających się detali na dachu porównaj otaczający wzór i jego położenie względem nieregularnego punktu orientacyjnego. Zanim zaakceptujesz sugestię automatycznego precyzowania dopasowania, sprawdź ją wzrokowo.
Nie zastępuj dopasowań wspólnych szczegółów ograniczeniami linii poziomych lub pionowych. Te tryby pomagają ustawić linie w obrazie wynikowym; zwykłe punkty kontrolne wskazują odpowiadające sobie miejsca na nakładających się zdjęciach. Karta punktów kontrolnych Hugin
4. Zoptymalizuj położenie, zanim spróbujesz bardziej złożonych korekt
Uruchom preset geometrii Położenia (przyrostowo, od obrazu kotwiczącego). Koryguje on względną orientację obrazów, pozostawiając parametry obiektywu bez zmian. To dobry pierwszy krok, gdy informacje o obiektywie są wiarygodne, a dostępny obszar nakładania dostarcza niewielu wskazówek. Karta Zdjęcia w Huginie
Po optymalizacji obejrzyj podgląd. Sprawdź rozpoznawalne krawędzie w pobliżu górnej, środkowej i dolnej części szwu. Jeśli nie zgadza się tylko jeden obszar, sprawdź jego pary punktów i upewnij się, że każda para wskazuje ten sam szczegół. Jeśli wszystkie punkty leżą w jednym małym fragmencie, zanim zmienisz więcej ustawień, poszukaj dodatkowych dopasowań dalej od niego.
Nie wybieraj Wszystko tylko dlatego, że pierwszy wynik jest niedoskonały. Dokumentacja optymalizatora Hugin ostrzega przed optymalizowaniem większej liczby parametrów, niż to konieczne. Instrukcja dotycząca punktów kontrolnych wyjaśnia też, że dokładne określenie dystorsji obiektywu wymaga wielu równomiernie rozmieszczonych punktów i znacznego obszaru nakładania. W trudnej parze zdjęć, które nakładają się na siebie w niewielkim stopniu, takich warunków może brakować. Karta optymalizatora Hugin, Karta punktów kontrolnych Hugin
Przydatnym sposobem diagnozy jest osobne porównanie bliskich i dalekich obiektów. Jeśli tło jest wyrównane, ale pobliski obiekt wciąż się dubluje, ruch aparatu mógł spowodować paralaksę. Model pozycjonowania Hugin zakłada wspólny punkt widzenia, a dokumentacja wskazuje, że paralaksa może prowadzić do błędów sklejania, których nie da się w pełni skorygować. Dlatego wielokrotne dodawanie punktów na obiektach znajdujących się na różnych głębokościach może nie rozwiązać problemu ze szwem. Model pozycjonowania obrazu
W przypadku dłuższej sekwencji powtarzaj ten proces dla sąsiednich kadrów. Przykładowy plan połączeń to A z B, B z C i C z D. Sprawdzaj każde połączenie. Jeśli jeden kadr nadal nie łączy się z pozostałymi, przejrzyj oryginalną sekwencję w poszukiwaniu zdjęcia pośredniego, które zapewni brakujący obszar nakładania.
5. Wybierz projekcję wynikową i utwórz podgląd do sprawdzenia
Gdy geometria wygląda wiarygodnie, wybierz projekcję wynikową. Hugin zaleca projekcję prostoliniową dla kilku zdjęć obejmujących wąskie pole widzenia. Inną opcją dla szerokiej panoramy poziomej jest projekcja cylindryczna. Przed zatwierdzeniem kompozycji porównaj podgląd pod kątem rozciągniętych krawędzi i wyglądu długich linii. Karta Sklejanie w Huginie
Utwórz wstępny sklejony obraz i dokładnie go obejrzyj. Hugin rozdziela przekształcanie i łączenie obrazów: narzędzie do przekształcania umieszcza je we właściwych miejscach panoramy, a Enblend łączy je, rozmieszczając szwy i mieszając obraz. To rozróżnienie jest ważne, ponieważ płynne przejście nie potwierdza, że leżące pod nim krawędzie są wyrównane. Karta Sklejanie w Huginie
Jeśli geometria jest zadowalająca, ale automatyczne łączenie wybiera nieodpowiednie przejście, zachowaj osobne przekształcone obrazy. Na karcie Sklejanie, w sekcji Przekształcone obrazy, opcja Skorygowane pod względem ekspozycji, niski zakres dynamiczny zachowuje obrazy pośrednie, które można połączyć ręcznie. Użycie tych przekształconych plików pozwala zachować wyrównanie uzyskane w Huginie. Karta Sklejanie w Huginie
6. Popraw trudny szew za pomocą warstw i maski
Otwórz jeden przekształcony obraz w GIMP-ie, a następnie dodaj drugi za pomocą polecenia Plik → Otwórz jako warstwy. Umieszcza ono warstwy importowanego pliku nad aktualnym obrazem. Zanim cokolwiek zmienisz, upewnij się, że przekształcone obrazy znajdują się w zamierzonych miejscach panoramy. GIMP: Otwórz jako warstwy…
Tymczasowo zmniejsz krycie górnej warstwy, aby sprawdzić obszar nakładania. Podwójne krawędzie ujawniają niedokładne wyrównanie. Przełączaj widoczność warstw, by porównać, na którym zdjęciu obiekt wygląda lepiej. W oknie Warstwy w GIMP-ie są dostępne kontrolki widoczności i krycia. GIMP: Okna związane ze strukturą obrazu
Jeśli nadal potrzebujesz niewielkiej korekty lokalnej, najpierw zduplikuj warstwę i spróbuj użyć narzędzia Narzędzia → Narzędzia przekształcania → Perspektywa na warstwie obrazu. Przeciąganie jej uchwytów narożnych zniekształca warstwę. Wprowadzaj niewielkie zmiany i sprawdzaj cały kadr: w instrukcji wyraźnie zaznaczono, że narzędzie to nie wymusza zachowania reguł perspektywy, więc przekonująca wizualnie korekta narożnika może zniekształcić inne elementy. GIMP: Perspektywa
Przywróć górnej warstwie pełne krycie, a następnie dodaj białą maskę za pomocą polecenia Warstwa → Maska → Dodaj maskę warstwy. Biała maska sprawia, że warstwa jest początkowo w pełni widoczna. Zanim zaczniesz malować, wybierz miniaturę maski. Malowanie czernią ukrywa odpowiednią część górnej warstwy, a bielą ją przywraca. GIMP: Dodaj maskę warstwy, GIMP: Okna związane ze strukturą obrazu
Poprowadź przejście wewnątrz rzeczywistego obszaru nakładania. Praktyczne podejście polega na tym, by w miarę możliwości zachować rozpoznawalny obiekt w całości z jednego kadru, a przejście poprowadzić przez mniej widoczną teksturę. Użyj miękkiego pędzla do płynnych przejść tonalnych i precyzyjniejszej krawędzi w pobliżu wyraźnej granicy. Szerokie rozmycie obejmujące podwójne szczegóły zwykle sprawia, że obie ich wersje są częściowo widoczne.
Dla przykładu załóżmy, że wspólny pas ma szerokość zaledwie 80 pikseli. Poprowadź przejście z bezpiecznym marginesem wewnątrz tego pasa. Znacznie szersze rozmycie wykraczałoby na obszary, których dolny obraz może nie obejmować. Ta liczba jest hipotetyczna — należy dopasować szerokość przejścia do rzeczywistego obszaru nakładania.
7. Sprawdź gotowy obraz i zachowaj wersję do edycji
Obejrzyj złożony obraz w pełnej rozdzielczości, szukając podwójnych krawędzi, przerwanych konturów, nagłych zmian tonalnych i przezroczystych dziur. Następnie obejrzyj cały obraz w docelowym rozmiarze wyświetlania, by ocenić kompozycję. Jeśli szew wciąż źle wygląda w tym samym miejscu na obiekcie, wróć do dopasowania punktów lub geometrii, zanim ponownie zaczniesz malować maskę.
Kadruj dopiero po ustaleniu, które obszary nadają się do wykorzystania. Zachowaj projekt Hugin i edytowalną kopię z warstwami obok wyeksportowanego obrazu, aby móc wrócić do wyrównania i maskowania bez ponownego sklejania zdjęć.
Ręczne sklejanie zaczyna się od wiarygodnych wspólnych szczegółów, a następnie wymaga ostrożnych korekt wyrównania i przemyślanego poprowadzenia szwu. Jeśli zdjęcia dostarczają wystarczająco dużo odpowiadających sobie punktów, ten sposób pracy pozwoli sprawnie połączyć kadry. Gdy pozostaje rzeczywista luka albo geometria zdjęć jest niezgodna, praktycznym rozwiązaniem jest ograniczenie kompozycji lub użycie innego zdjęcia źródłowego.