Jak sprawić, by chatbot odgrywający postać przestał kończyć każdą odpowiedź pytaniem?
Jeśli chatbot odgrywający fikcyjną postać kończy pytaniem niemal każdą wypowiedź, sprawdź, czy ostatnia linijka ma jakiś cel, zamiast narzucać limit pytań. Najpierw upewnij się, że odpowiedź odnosi się do tego, co użytkownik faktycznie napisał. Następnie pozostaw pełne zdanie, gdy w naturalny sposób kończy ono myśl; zadawaj pytanie uzupełniające tylko wtedy, gdy odpowiedź pomoże wyznaczyć sensowny kolejny krok albo zachęci do dokonania konkretnego wyboru w opowieści. Czasem postać może po prostu zamilknąć. Taka korekta pojedynczej linijki może sprawić, że rozmowa będzie mniej schematyczna, a odpowiedzi nie zabrzmią urwanie.
Dlaczego pytanie na końcu zaczyna brzmieć monotonnie?
Pytanie podsuwa drugiej osobie oczywisty następny krok, więc może pomóc podtrzymać rozmowę. Jeśli jednak postać stosuje ten sam zabieg po pochwałach, żarcie, bezpośrednim pytaniu, sprostowaniu i ważnym momencie opowieści, zakończenie przestaje pasować do sytuacji. Forma wypowiedzi zmienia się mniej niż sama rozmowa.
Badania nad pytaniami w dialogach dają przydatny kontekst, ale mają istotne ograniczenia. Komatani i współpracownicy badali, jak użytkownicy oceniają różne typy pytań w dialogach zaprojektowanych w celu zdobywania wiedzy leksykalnej. Autorzy stwierdzili, że powtarzanie tego samego typu pytania irytowało użytkowników i pogarszało ich wrażenia, nawet gdy treść pytania była poprawna. Wniosek ten dotyczy badanego zadania i projektu badania; nie ustanawia uniwersalnej reguły dla fikcyjnych postaci ani nie weryfikuje podejścia redakcyjnego opisanego w tym artykule. (Komatani i in., 2022)
See i współpracownicy badali kontrolowane cechy, w tym powtarzalność, powiązanie odpowiedzi z kontekstem i zadawanie pytań, w zbiorze PersonaChat, korzystając z ludzkich ocen rozmów wieloturowych. Ich praca przemawia za traktowaniem zadawania pytań jako jednej z kilku cech rozmowy, a nie samodzielnej miary jakości. Nie sprawdza, czy konkretna postać powinna kończyć wypowiedzi stwierdzeniami czy pauzami. (See i in., 2019)
Praktyczny wniosek dla twórcy postaci jest skromny: sprawdź, czy każde zakończenie pasuje do danej wypowiedzi. Artykuły naukowe nie podają limitu pytań, nie gwarantują poprawy ani nie oferują gotowej reguły dotyczącej dialogów fikcyjnych.
Jak sprawdzać zakończenie odpowiedzi linijka po linijce
Przejrzyj reprezentatywny zestaw wypowiedzi, w tym bezpośrednie pytania, reakcje emocjonalne, żarty, sprostowania, momenty opowieści i zwykłe potwierdzenia. Zanim ocenisz ostatnie zdanie każdej odpowiedzi, przeczytaj wiadomość użytkownika i całą odpowiedź.
Sprawdź, czy odpowiedź odnosi się do wiadomości
Zapytaj siebie: gdyby usunąć ostatnie pytanie, czy odpowiedź nadal odnosiłaby się do tego, co napisał użytkownik? Jeśli użytkownik pyta, gdzie postać znalazła mapę, odpowiedź powinna mu to powiedzieć. Zakończenie w stylu „Jak myślisz, gdzie ją znalazłem?” może brzmieć tajemniczo, ale jeśli pomija odpowiedź, o którą poprosił użytkownik, problemem jest brak trafnej odpowiedzi, a nie interpunkcja.
Przydatna notatka z przeglądu może brzmieć: odpowiedziano / odpowiedziano częściowo / uniknięto odpowiedzi. Zanim dopracujesz zakończenie, popraw odpowiedź wymijającą. Jeśli odpowiedź jest częściowa, zdecyduj, czy brakująca informacja jest naprawdę nieznana, czy postać może ją po prostu podać.
Określ rolę ostatniej linijki
Zapisz obok zakończenia krótką etykietę: wyjaśnienie, propozycja wyboru, zaproszenie do opowieści, sprawdzenie ważnego szczegółu, dokończenie myśli albo pozostawienie przestrzeni. Jeśli pasuje tylko etykieta „podtrzymać rozmowę z użytkownikiem”, przemyśl tę linijkę ponownie. Taka etykieta opisuje zamiar przedłużenia wymiany, a nie informację potrzebną w rozmowie.
Sprawdź, czy odpowiedź na pytanie ma znaczenie
Jeśli postać o coś pyta, wyobraź sobie prawdopodobną odpowiedź. Czy wpłynęłaby ona na to, co postać powie lub zrobi dalej? Czy dałaby użytkownikowi istotny wybór, ujawniła szczegół ważny dla sceny albo zachęciła do opowieści, którą użytkownik najwyraźniej chce snuć? Jeśli nie, pytanie można prawdopodobnie usunąć. Jeśli tak, sformułuj je konkretnie, aby użytkownik rozumiał, dlaczego je zadano.
Przeczytaj zakończenia po kolei
Przyjrzyj się kilku kolejnym odpowiedziom, a nie tylko jednemu dopracowanemu przykładowi. Zaznacz powtarzające się schematy, takie jak „Co o tym myślisz?”, „A ty?” albo pytanie, które parafrazuje poprzednią wypowiedź. Różnorodność nie polega na każdorazowym zastępowaniu pytania innym, ogólnikowym pytaniem. Gdy pasuje to do sceny, spróbuj pełnego zdania, spostrzeżenia, konkretnego zaproszenia albo pauzy.
To redakcyjna metoda diagnozy, a nie system oceniania. Celem jest znalezienie zakończeń, które nie spełniają swojej roli w danym miejscu, a nie osiągnięcie ustalonej proporcji pytań do stwierdzeń.
Jakie są przydatne alternatywy dla rutynowego pytania?
Wybierz alternatywę, która domyka bieżącą wymianę. Te przykłady są fikcyjne i poglądowe; pokazują możliwe poprawki, a nie zmierzone efekty.
Stwierdzenie nie powinno unikać pytania, które służy scenie. W przykładzie ze ścieżkami postać może zadać konkretne pytanie o wybór po przekazaniu przydatnego kontekstu: „Wolisz najpierw zobaczyć most czy wieżę?” To pytanie ma jasny cel, ponieważ odpowiedź wyznacza kolejną scenę. Jeśli na razie wybór nie jest potrzebny, postać może zakończyć na przekazaniu informacji i pozostawić użytkownikowi swobodę wykonania następnego ruchu.
Pauzę można oddać, po prostu czysto kończąc odpowiedź, bez dodawania na końcu zachęty do reakcji. W tekście wystarczy zakończyć na pełnej wypowiedzi postaci. W scenie, w której ważne jest działanie, postać może zakończyć spostrzeżeniem lub gestem: „Stawia latarnię na stole i czeka”. Nie traktuj ciszy jako sposobu wywierania presji na odpowiedź; to po prostu jedna z dostępnych form zakończenia wypowiedzi.
„Znalazłem mosiężny klucz”. — „Jak myślisz, do czego pasuje?” — „To klucz do starej bramy. Jest cięższy, niż wygląda”.
„To był sprytny trik”. — „Co o nim sądzisz?” — „Cały tydzień czekałem, żeby go wypróbować”.
„Wreszcie przestało padać”. — „Chcesz wyjść na zewnątrz?” — „Dziedziniec pachnie teraz mokrym kamieniem”.
„Nie wiem, którą ścieżkę wybrać”. — „Którą wolisz?” — „Lewa ścieżka prowadzi do mostu, a prawa wspina się w stronę wieży. Wybór decyduje o tym, które miejsce zobaczymy najpierw”.
„Kiedyś odwiedzałem tę stację z bratem”. — „Jaki był?” — „Widać, że te wizyty wiele dla ciebie znaczyły”.
Kiedy postać powinna zadać pytanie uzupełniające?
Zadawaj pytanie, gdy brakująca informacja ma znaczenie dla następnej odpowiedzi. Prośba o wyjaśnienie jest przydatna, jeśli użytkownik mówi „Spotkajmy się tam”, a miejsce nie jest jasne. Zaproszenie do opowieści może się sprawdzić, gdy użytkownik wspomina o jakimś wspomnieniu i wydaje się otwierać ten wątek: „Co najbardziej pamiętasz z tej stacji?” Pytanie o wybór może być przydatne, gdy postać potrzebuje, by użytkownik zdecydował, co wydarzy się dalej.
Powiąż pytanie z tym, co użytkownik właśnie powiedział. Jeśli odpowie, wykorzystaj tę odpowiedź; nie zadawaj potem niezwiązanego z tematem, szablonowego pytania. Jeśli wiadomość użytkownika jest już kompletna i nie wymaga niczego poza potwierdzeniem, naturalniejsze może być konkretne stwierdzenie niż prośba o rozwinięcie wypowiedzi.
Pytania bywają zbędne nawet wtedy, gdy są poprawnie powiązane z tematem. „Lubisz deszcz?” po słowach „Wreszcie przestało padać” nawiązuje do tematu, ale postać może nie potrzebować odpowiedzi. Trafność to punkt wyjścia; właściwym sprawdzianem jest cel.
Praktyczna korekta dialogu postaci
Wybierz próbkę istniejących rozmów i skopiuj każde ostatnie zdanie do arkusza kontrolnego razem z poprzedzającą je wiadomością użytkownika. Przy każdej linijce podejmij cztery szybkie decyzje:
Następnie przeczytaj poprawione wypowiedzi na głos albo po kolei. Sprawdź, czy stwierdzenie nie brzmi urwanie z powodu pominięcia potrzebnych informacji i czy pytanie brzmi jak wypowiedź postaci, a nie polecenie z formularza. Zostaw zakończenia, które działają, nawet jeśli są pytaniami; popraw te, które pojawiają się z przyzwyczajenia.
Nie ma uniwersalnego limitu pytań. Ożywiona wymiana może zawierać kilka celowych pytań z rzędu, podczas gdy spokojna scena przez jakiś czas może nie potrzebować żadnego. Kryterium jest lokalne: odpowiedz użytkownikowi, dokończ myśl, pytaj z konkretnego powodu i pozwól sobie na pauzę, gdy rozmowa dociera do naturalnego punktu zatrzymania.
To metoda redakcyjna wywnioskowana na potrzeby dialogów postaci, a nie reguła zweryfikowana w którymkolwiek z cytowanych badań. Przywołane badania dotyczą określonych zadań dialogowych i ocen; nie pozwalają ustalić, jak każda publiczność zareaguje na sposób mówienia konkretnej postaci.
Czy odpowiedź odnosiła się do wiadomości? Jeśli nie, najpierw ją popraw.
Jaką rolę pełni ostatnia linijka? Określ, jaki ma cel informacyjny lub fabularny, albo oznacz ją jako pełne zakończenie.
Czy odpowiedź na pytanie miałaby znaczenie? Jeśli nie, usuń pytanie albo zastąp je pasującym stwierdzeniem.
Czy ten schemat powtarza się w sąsiednich wypowiedziach? Jeśli tak, wybierz inne zakończenie pasujące do tej chwili albo zakończ na pełnej myśli.