Przekształć jedno studium konturowe w ukończony rysunek za pomocą waloru i kreskowania

Wybierz jedno z czterech studiów i powtórz wybraną cechę, która będzie wskazówką przy tworzeniu większego rysunku. Ustaw ten sam przedmiot w oznaczonym punkcie widzenia i odnotuj każdą zmianę światła lub położenia. Zanim zaczniesz rysować, określ, co oznacza „ukończony”: umieszczony kontur zewnętrzny, zaznaczone główne nałożenia, naniesione trzy wartości walorowe, kreskowanie wybranych ciemnych obszarów i jedna poprawka. Nie dodawaj tła, koloru ani drugiego przedmiotu, chyba że uwzględniono je w ustalonym planie. Użyj jednego większego arkusza i tego samego narzędzia albo wyraźnie odnotuj jego zmianę.

Lekko zaznacz górną, dolną, lewą i prawą granicę przedmiotu, a następnie wybierz trzy punkty orientacyjne, takie jak narożnik, połączenie uchwytu, zagięcie lub najszerszy łuk. Porównaj pionowe i poziome odległości z obserwowanym przedmiotem, używając ołówka wyłącznie jako pomocy wzrokowej, gdy jest to bezpieczne. Nie zmieniaj ćwiczenia w dokładny pomiar techniczny. Te oznaczenia tworzą obrys dla konturu i pomagają nie dopuścić, by jeden szczegół zajął całą stronę. Zanim dodasz mniejsze krawędzie, sprawdź główne nachylenie i przestrzeń negatywową.

Połącz punkty orientacyjne, podążając za widocznymi krawędziami. Używaj długich linii, gdy krawędź jest ciągła, a gdy znika za innym elementem, zacznij linię ponownie. NGA definiuje kontur jako proste linie i formy; nie musi on obejmować każdego śladu na powierzchni. Zmieniaj grubość linii tylko wtedy, gdy pozwalają na to narzędzie i obserwacja, a nie dla ozdoby. Pozostaw linie konstrukcyjne jasne i unikaj wielokrotnego obrysowywania każdej linii. Po narysowaniu konturu zewnętrznego zatrzymaj się i porównaj szerokość, wysokość, nachylenie oraz jedną przestrzeń negatywową. Popraw teraz kontur jeden raz, pozostawiając słaby ślad jego wcześnego położenia.

Wskaż najjaśniejszy obszar, który w większości pozostawisz jako papier, grupę o średniej wartości walorowej oraz najciemniejszy cień lub obszar przedmiotu. Lekko obrysuj te grupy przed cieniowaniem. Kieruj się tym, co widzisz na aktualnym przedmiocie, a nie zapamiętaną zasadą oświetlenia. NGA zauważa, że nacisk może budować ton, ale mocniejszy nacisk to tylko jedna z możliwości; mniejszy odstęp między liniami również może przyciemnić obszar. Jeśli możesz zaobserwować granicę, oddziel cień rzucony od koloru powierzchni. Jeśli światło zmieni się znacząco, przerwij pracę albo zaznacz nowe warunki zamiast po cichu łączyć różne obserwacje.

Nałóż równoległe linie na wybrane średnie i ciemne obszary. Lekcja NGA o przedmiotach codziennego użytku opisuje kreskowanie jako osobne równoległe linie, a kreskowanie krzyżowe jako przecinające się warstwy, które mogą pogłębić ton i zasugerować formę. Jeśli jest to widoczne, prowadź linie w kierunku zgodnym z powierzchnią, a w jaśniejszych obszarach zachowuj większe odstępy. Drugą, przecinającą się warstwę dodaj tylko tam, gdzie wymaga tego najciemniejsza grupa. Nie wypełniaj każdego obszaru ani nie ukrywaj konturu pod fakturą. Wypróbuj wzór na marginesie i zachowaj najjaśniejszy obszar papieru.

Obejrzyj rysunek obok przedmiotu i sprawdź zapisany zakres pracy: kontur, nałożenia, trzy wartości walorowe, wybrane kreskowanie i wybraną cechę ze studium. Wybierz jedną poprawkę, która najbardziej zwiększy zgodność z obserwacją, na przykład poszerz przestrzeń negatywową, przesuń krawędź cienia lub rozjaśnij zbyt ciemną linię. Nie zaczynaj rysunku od nowa ani nie dodawaj ozdobnych szczegółów, by uniknąć zakończenia pracy. Opatrz rysunek datą i zapisz jedno zdanie o wybranej technice. Ukończony oznacza, że uwzględniono zaplanowane elementy, a nie że praca jest bezbłędna lub gotowa do porównania.