Een interne vouw inkorten die ervoor zorgt dat een papieren tegel niet plat ligt

Leg de tegel eerst met de decoratieve kant naar boven op een glad, vlak oppervlak. Kijk langs de rand om het omhooggekomen deel te vinden. Draai de tegel vervolgens om en open alleen het flapje dat het dichtst bij dat deel ligt. Zorg dat de omliggende vouwen herkenbaar blijven, zodat je de lagen in dezelfde volgorde kunt terugleggen.

Sluit de tegel langzaam en houd het verborgen flapje in de gaten. Raakt het vrije uiteinde een tegenoverliggende rand voordat de voorkant vlak ligt? Kluwt het op tegen de onderkant van een vakje? Of komt de tegel omhoog, zelfs als dat flapje buiten het vakje ligt? Deze observaties helpen bepalen of inkorten een nuttige volgende stap is.

Er is een gedocumenteerde reden om de speling te controleren: ontwerper Michał Kosmulski adviseert bij het vouwen van zijn Building Block Units van dik papier een klein beetje ruimte tussen flapjes te laten, in plaats van ze precies tegen elkaar te laten komen. Die ruimte biedt plaats aan de papierdikte. Dat ondersteunt het controleren op overvolle randen, maar bewijst niet dat elke omhooggekomen tegel dezelfde oorzaak heeft. BBU-unitfamilie A: eenvoudig

Gebruik deze beslissingstabel voordat je een vouw toevoegt. Het is een praktische hulp bij het oplossen van problemen, gebaseerd op dat principe van speling en de hieronder beschreven vouwstructuren.

Wat je ziet	Wat je eerst kunt proberen
Een vrij intern uiteinde raakt een andere rand en komt de voorkant vlak te liggen zodra je het losmaakt	Test een kleine terugvouw aan het uiteinde
Het flapje ligt schuin in het vakje	Open het opnieuw en leg het terug volgens de bedoelde uitlijning
Er blijft een richel nadat het vermoedelijke flapje is losgemaakt	Bekijk de onderliggende vouwen voordat je iets inkort
De lastige vouw loopt door in aangrenzende vormen	Herstel de gedocumenteerde vouwvolgorde
De voorkant ligt gelijkmatig, maar er ligt een stapel lagen die omhoogkomt	Controleer of die dikte bij het ontwerp hoort

Een vrij flapje heeft een bereikbaar uiteinde dat je kunt optillen zonder dat een ander deel van de tegel verschuift. Dat geeft je een plek om een kleine aanpassing te maken. Hier betekent ‘inkorten’ dat je vermindert hoe ver het gevouwen flapje de beschikbare ruimte in reikt.

Een doorlopende vouw is anders. In een tessellatie verbinden plooien gedraaide vormen over het hele vel. In de inleidende uitleg voor makers van Madonna Yoder staat dat de draaien, hun verbindingen en de tussenruimte samen het patroon bepalen. Een van die vouwen afzonderlijk verplaatsen kan dus meer veranderen dan alleen het probleemgebied. Gebruik in dat geval het oorspronkelijke patroon. Aan de slag met origami-tessellaties

Ga er niet van uit dat je het onderliggende flapje inkort door halverwege een vouw minder druk uit te oefenen. Stel eerst vast waar de botsing precies plaatsvindt: bij het vrije uiteinde, een zijrand of een gevouwen kruispunt. De onderstaande aanpassing aan het uiteinde verhelpt een te groot bereik bij een vrij uiteinde. Ze corrigeert niet een flapje dat te breed is voor het vakje.

Houd het oorspronkelijke diagram of de handleiding bij de hand als je die hebt. Noteer voordat je de tegel verder opent welk flapje boven het andere ligt en welke rand als uitlijningsreferentie dient. Je kunt die informatie bewaren met een snelle potloodschets op een apart vel papier.

Je hebt een vlak werkoppervlak nodig en eventueel een liniaal om het bereik van het flapje te vergelijken met de beschikbare ruimte. Met een vouwbeen kun je een gemaakte vouw afwerken; Yoder raadt een vouwbeen of vergelijkbaar hulpmiddel aan om de vouwen van tessellaties duidelijk te maken, zodat je ze gemakkelijk kunt bewerken. Maak de vouw pas stevig nadat de aanpassing de passingstest heeft doorstaan. Aan de slag met origami-tessellaties

Als de constructie moeilijk opnieuw te openen is, maak het flapje en vakje dan eerst na op restpapier. Gebruik waar mogelijk papier met dezelfde eigenschappen en dezelfde afmetingen. De nuttige test is of het aangepaste flapje nog steeds sluit en naar behoren aansluit.

De volgende stappen zijn een aanpassing voor een verborgen flapje met een vrij uiteinde. Ze passen het gedocumenteerde principe toe dat je ruimte laat tussen dicht op elkaar zittende flapjes; de precieze aanpassing moet je op je tegel bepalen.

1. Maak de belemmering zichtbaar. Til de bovenste laag op tot je het vrije uiteinde en de rand waar het tegenaan komt kunt zien. Maak andere vouwen niet plat.
2. Bepaal hoeveel ruimte er is. Houd de zichtbare voorkant in de bedoelde positie zonder die omlaag te dwingen. Kijk hoeveel van het verborgen uiteinde tot aan de belemmerende rand reikt.
3. Vouw een klein stukje terug. Vouw het vrije uiteinde naar het midden van het flapje zelf, zodat het omgevouwen deel binnen de tegel blijft. Als een recht uiteinde tegen een rechte belemmering komt, begin dan met een vouw evenwijdig aan dat uiteinde.
4. Maak een lichte proefvouw. Oefen alleen genoeg druk uit om de aanpassing tijdens het testen op zijn plaats te houden.
5. Leg de lagen terug in de juiste volgorde. Plaats het flapje terug in het vakje of op zijn plek volgens de oorspronkelijke volgorde.
6. Haal je handen weg en controleer. Haal je vingers helemaal weg. Controleer de voorkant, de onderkant en de verbindingsranden voordat je besluit de vouw stevig aan te drukken.

Als voorbeeld kun je bij een klein flapje ongeveer een halve millimeter terugvouwen. Dit is een eerste experiment, geen standaardmaat. Als het uiteinde nog steeds blijft haken, open je het opnieuw en maak je de aanpassing iets groter. Als de extra gevouwen laag een nieuwe bult veroorzaakt, open je het weer en gebruik je het volgende onderdeel om een andere aanpak te kiezen.

De reparatie is geslaagd zodra er genoeg ruimte is om de tegel vanzelf te laten sluiten. Bij een grote terugvouw kan een bruikbaar lipje korter worden en kunnen er extra lagen in het vakje komen. Blijf zowel de passing als de verbinding controleren en beoordeel niet alleen het bovenoppervlak.

Bij een terugvouw blijft het papier vastzitten en komt er bij het uiteinde een gevouwen laag bij. Als het vakje door de dikte al vol zit, is dat mogelijk geen geschikte oplossing. Je kunt het flapje ook opnieuw vouwen volgens de bedoelde uitlijning van de randen, zodat een eerdere onnauwkeurige vouw wordt gecorrigeerd.

De vouw verplaatsen is alleen geschikt als je de constructie begrijpt. De eenvoudige BBU-instructies van Kosmulski gebruiken bijvoorbeeld één gevouwen rand om de tegenoverliggende vouw te bepalen en geven aan hoe de lengtes van de flapjes zich verhouden tot het lijf van de eenheid. Dat herinnert eraan dat je de referentiepunten van het ontwerp moet behouden wanneer je de speling aanpast. Het is geen algemene instructie om elke interne vouw naar binnen te verplaatsen. BBU-unitfamilie A: eenvoudig

Een plooi bestaat eveneens uit tegengestelde vouwen: Origami Guide laat zien hoe je het papier eerst in één richting vouwt en vervolgens een flapje met een tussenruimte terugvouwt. Als je lastige interne vouw bij zo’n paar hoort, controleer dan beide vouwen en de tussenruimte voordat je een van beide verandert. Mogelijk is de terugvouw verkeerd geplaatst. Plisseer- en krimpvouwen maken

Herstel de oorspronkelijke vouw als het verplaatsen ervan de zichtbare grootte van de tegel verandert, een hoek verschuift of het vakje vervormt. Open de vorige stap in de constructie opnieuw, of maak de eenheid opnieuw met de bedoelde uitlijningen en een kleine speling als de ontwerper die toestaat.

Test de gerepareerde tegel los voordat je hem in een groter geheel plaatst. Leg hem neer, haal je handen weg en kijk vanaf tafelhoogte over de voorkant. Draai hem vervolgens om en controleer of het ingekorte flapje op zijn plaats blijft en niet uit het vakje glijdt.

Gebruik drie praktische controles:

• Voorkant: Ligt het eerder omhooggekomen deel vlak zonder dat je het voortdurend met je vingers omlaag moet houden?
• Vorm: Komen de hoeken en randen nog overeen met de bedoelde vorm van de tegel?
• Verbinding: Past het aangepaste lipje nog goed genoeg in het vakje of de aangrenzende eenheid?

Vergelijk het aangepaste deel met de overeenkomstige kant als de tegel een herhaalde of symmetrische constructie heeft. Een nieuwe onregelmatigheid in de vorm wijst erop dat de aanpassing meer heeft veranderd dan alleen de verborgen speling.

Beoordeel de vlakheid aan de hand van het beoogde oppervlak van het model. Het Origami Resource Center legt uit dat vlakke tessellaties nog steeds verhoogde richels kunnen hebben waar meerdere papierlagen elkaar overlappen. Een stabiele richel door gestapelde lagen is dus iets anders dan een voorkant die omhoogbuigt doordat een intern uiteinde blijft haken. Origami-tessellaties

Zodra de tegel sluit, zijn vorm behoudt en goed aansluit, open je hem net ver genoeg om de geslaagde aanpassing aan te scherpen. Leg de lagen terug en herhaal de losse tafeltest. Als de tegel weer omhoogkomt, controleer dan of het flapje is teruggekeerd naar de oude vouw of schuin in het vakje zit voordat je nog iets aanpast.

Een goede reparatie verwijdert een specifieke belemmering met een kleine, zichtbare aanpassing. Zoek het contactpunt, pas een bereikbaar vrij uiteinde aan en test na elke verandering de hele tegel. Als de lastige vouw deel uitmaakt van een verbonden structuur, gebruik dan de geometrie en vouwvolgorde van het patroon om het probleem op te lossen.

• BBU-unitfamilie A: eenvoudig — Origami van Michał Kosmulski
• Aan de slag met origami-tessellaties — Gathering Folds
• Plisseer- en krimpvouwen maken — Origami Guide
• Origami-tessellaties — Origami Resource Center