Wybierz jeden instrument dla dorosłego początkującego, korzystając z karty dopasowania z sześcioma polami

Zacznij od dwóch lub trzech nagrań, do których chętnie byś wrócił, i wskaż, co przyciąga twoją uwagę: pojedyncza melodia, akordy towarzyszące wokalowi, rytmiczny wzór, linia basowa czy miejsce w zespole. Nazwę instrumentu podaj dopiero po sprawdzeniu wiarygodnego opisu, partytury lub przewodnika po orkiestrze. Materiały do słuchania Carnegie Hall pokazują różnice między rodzinami instrumentów na podstawie brzmienia i sposobu wydobywania dźwięku; wykorzystaj je jako narzędzie obserwacji, a nie ranking. Zapisz jedno zdanie zaczynające się od „Chcę tworzyć…” oraz utwór lub sytuację, w której pojawia się takie brzmienie. Nie wybieraj instrumentu dlatego, że powszechnie uważa się go za odpowiedni dla dorosłych, efektowny lub łatwy do szybkiego opanowania. Jeśli nie potrafisz jeszcze rozpoznać brzmienia, posłuchaj kilku konkretnie nazwanych instrumentów, zanim porównasz koszty lub wygodę.

Zapisz, jak na każdym instrumencie rozpoczyna się dźwięk: przez naciśnięcie klawisza, szarpnięcie lub smyczkowanie struny, skierowanie strumienia powietrza, wprawienie warg w drgania, uderzenie w powierzchnię lub skoordynowanie kilku kończyn. Carnegie Hall opisuje te różnice w rodzinach instrumentów. Strony dla początkujących Yamaha pokazują, że chwyt, pozycja i wydobycie pierwszego dźwięku wymagają instrukcji dostosowanych do konkretnego instrumentu. Obejrzyj prezentację przygotowaną przez producenta, a jeśli to możliwe, wypróbuj sposób gry z nauczycielem, w ramach programu bibliotecznego, podczas testu w sklepie lub na pożyczonym instrumencie. Nie zakładaj, że instrument będzie dla ciebie odpowiedni ze względu na rozmiar dłoni, wiek czy wygląd na zdjęciu. Karta ma jedynie pomóc ocenić, czy chcesz i możesz powtarzać rzeczywistą czynność potrzebną do rozpoczęcia gry pod odpowiednim kierunkiem; nie służy do oceny sprawności fizycznej ani profesjonalnej.

Zapisz, gdzie instrument będzie przechowywany, składany i używany. Uwzględnij instrument, pulpit, ławkę lub pasek, futerał, przewód, wzmacniacz, słuchawki, tłumik, akcesoria do czyszczenia i wszelkie inne elementy wymagane przez konkretny model i metodę gry. Zmierz tylko te wymiary, które mają znaczenie w twojej przestrzeni. Zapisz pory, w których gra jest dozwolona zgodnie z zasadami obowiązującymi w domu, budynku i okolicy; nie zakładaj, że tłumik, wersja cyfrowa lub zamknięte drzwi sprawią, że dźwięk przestanie mieć znaczenie. Instrument przenośny może nadal wymagać starannego przechowywania, a kompaktowy instrument może potrzebować akcesoriów. Jeśli nie ma sprawdzonego miejsca i pory, oznacz kwestię przygotowania jako nierozstrzygniętą, zamiast zakładać, że po zakupie rozwiąże ją sama motywacja.

Wymień dostępne w praktyce sposoby zdobycia instrumentu: nadzorowana próba, instrument na lekcji, program społecznościowy, wynajem, wypożyczenie z biblioteki, pożyczenie od osoby, która wyraziła zgodę, lub zakup. Toronto Public Library wypożycza obecnie kilka rodzajów instrumentów na własnych zasadach dotyczących karty, lokalizacji, okresu wypożyczenia i zwrotu; to dowód na istnienie jednego lokalnego modelu dostępu, a nie na to, że twoja biblioteka oferuje taką samą kolekcję. Sprawdź u konkretnego dostawcy warunki kwalifikacji, dostępność, kaucję, odpowiedzialność za uszkodzenia, dołączone akcesoria i sposób zwrotu. Porównaj pełny koszt krótkiego okresu próbnego, a nie tylko podaną cenę zakupu. Nie rezerwuj, nie pożyczaj ani nie kupuj drugiego instrumentu, dopóki pierwsza próba nie zostanie jasno zakończona.

Sprawdź, co trzeba zrobić przed każdą sesją i po niej: złożyć instrument, nastroić go, sprawdzić stroik lub struny, naładować, wyczyścić, bezpiecznie przechować i od czasu do czasu oddać do serwisu. Korzystaj z instrukcji producenta, wypożyczającego lub nauczyciela dotyczących konkretnego instrumentu; nie wymyślaj uniwersalnej rutyny pielęgnacyjnej. Następnie wskaż jedną ścieżkę nauki, do której masz rzeczywisty dostęp i którą możesz realizować w swoim języku i zgodnie z planem dnia, na przykład lekcje z nauczycielem, zajęcia społecznościowe lub uporządkowany kurs dla początkujących obejmujący chwyt i wydobycie pierwszego dźwięku. Materiały Yamaha pokazują, że podstawy te różnią się w zależności od instrumentu. Zapisz dane kontaktowe, lokalizację lub URL, warunki rozpoczęcia oraz informację, czy instrument jest zapewniony. Książka z biblioteki lub nagranie wideo mogą uzupełniać ćwiczenia, ale nie zakładaj, że zastępują informację zwrotną, jeśli technika lub organizator wymagają wskazówek.

Instrument nadaje się do próby, gdy pożądane brzmienie jest jasne, zaobserwowano pierwszą czynność, istnieje rzeczywiste miejsce i pora gry, warunki dostępu są sprawdzone, regularna pielęgnacja jest zrozumiała, a ścieżka nauki jest dostępna. Odrzuć instrument tylko z powodu wskazanego konfliktu, takiego jak brak dozwolonej pory na grę lub brak osiągalnej ścieżki dostępu. Zaznacz niewiadome zamiast zamieniać je w niskie oceny. Jeśli kilka instrumentów spełnia kryteria, zastosuj jedną preferencję zapisaną przed porównaniem — na przykład brzmienie, które najbardziej chcesz tworzyć, albo już dostępną drogę dostępu — i wybierz dokładnie jeden. Wniosek powinien brzmieć: „wypróbuj ten instrument”, „w obecnych warunkach nie wypróbowuj” albo „sprawdź tę konkretną informację”. To nie jest zobowiązanie na całe życie ani publiczny ranking.