Jak wyciszać wybrzmiewające dźwięki kalimby podczas szybkiej frazy

Zacznij od krótkiego fragmentu zawierającego niepożądane nakładanie się dźwięków. Zagraj go powoli, a następnie wsłuchaj się, czy wcześniejszy dźwięk nadal brzmi pod kilkoma kolejnymi. Wybierz jeden moment wyciszenia, nad którym najpierw popracujesz: zapisaną pauzę, zmianę harmonii albo dźwięk melodii, którego długie wybrzmiewanie przesłania to, co następuje później.

Wybrzmiewanie jest częścią brzmienia instrumentu. W swoim oryginalnym badaniu akustycznym David M. F. Chapman opisuje ostry początkowy atak badanej kalimby, po którym następuje powoli zanikający ton, a wyższe alikwoty znikają stosunkowo szybko. To rozróżnienie ma znaczenie podczas słuchania: rozpoznaj utrzymujący się dźwięk o określonej wysokości zamiast uznawać każde jasne brzmienie ataku za niepożądane wybrzmiewanie. The Sound of the African Thumb Piano (kalimba)

Przy pierwszej próbie pozostaw zgodne z harmonią dźwięki tła, a wycisz tylko ten, który przeszkadza we frazie. To wybór aranżacyjny: porównaj fragment z tym pojedynczym wyciszeniem i bez niego, a następnie zachowaj wersję, w której łatwiej śledzić linię muzyczną.

Carved Culture opisuje wyciszanie kciukiem jako zwykłe szarpnięcie języczka, a następnie delikatne ponowne dotknięcie go, by zatrzymać drgania. Opanuj ten ruch osobno, zanim połączysz go z poruszającą się melodią. Technika wyciszania kalimby — wyjaśnienie

Wypróbuj to proste ćwiczenie słuchowe:

1. Szarpnij jeden łatwo dostępny języczek i poczekaj, aż jego dźwięk wyraźnie zabrzmi.
2. Przyłóż miękką opuszkę kciuka do odsłoniętej części języczka, za którą się go szarpie.
3. Utrzymuj kontakt, aż usłyszysz, że dźwięk przestaje wybrzmiewać.
4. Oderwij kciuk, a następnie powtórz ćwiczenie, celowo skracając dźwięk.
5. Na tym samym języczku zagraj na przemian długi i krótki dźwięk.

Traktuj dotknięcie jak przyłożenie palca, a nie kolejne szarpnięcie. Wsłuchaj się w wyraźny początek, zamierzoną długość i ciche zakończenie. Jeśli dotknięcie wywoła kolejny dźwięk o określonej wysokości, powtórz ćwiczenie powoli i obserwuj, czy naciskasz języczek i puszczasz go. Dostosuj ruch, aż zakończenie będzie wyraźnie różnić się od nowego ataku.

Nie wybieraj na pierwszą próbę najszybszego fragmentu. Opanuj niezawodne wyciszanie jednego języczka, a następnie sprawdź je na konkretnych języczkach używanych we frazie. To od Twojego instrumentu i rozstawu języczków zależy, które dotknięcia są praktyczne.

Zanim zdecydujesz, którym kciukiem wyciszać, sprawdź fizyczne położenie dźwięków. Kalimba Magic wyjaśnia, że naprzemienny układ Hugh Tracey umieszcza kolejne dźwięki skali po przeciwnych stronach, podczas gdy sąsiadujące języczki pozwalają tworzyć akordy. Opisuje też układy, które nie są zbudowane w ten sposób. Dlatego plan palcowania musi pasować do Twojego instrumentu. Podstawy gry na kalimbie

Wykorzystaj poniższe zestawienie jako pomoc w planowaniu, a następnie powoli sprawdź każdą możliwość. Wyciszanie przeciwnym kciukiem to opisana metoda; wybór miejsca jej zastosowania zależy od frazy. Wyjaśnienie wyciszania Carved Culture

Co dzieje się dalej?	Plan wyciszania do sprawdzenia
Kciuk, którym szarpiesz, ma przerwę przed kolejnym dźwiękiem	Ponownie dotknij nim wybrzmiewającego języczka.
Kciuk, którym szarpiesz, musi od razu się przesunąć	Sprawdź, czy przeciwny kciuk może dosięgnąć poprzedniego języczka, pozostając gotowy do zagrania własnych dźwięków.
Oba kciuki grają bez przerw	Spróbuj wyciszać tylko w najważniejszym miejscu granicznym frazy.
Sięganie zakłóca następny atak	Zmień moment wyciszenia albo uprość akompaniament.

W notatkach z ćwiczeń zapisz wybrany kciuk obok miejsca wyciszenia. Uwzględnij w próbie jego następne szarpnięcie: wyciszanie jest przydatne tylko wtedy, gdy kolejny dźwięk nadal pojawia się na czas. Nie decyduj się na dany ruch tylko dlatego, że działa, gdy fraza kończy się zaraz potem.

Poniższe ćwiczenie ma na celu rozdzielenie ataków dźwięków od ich zakończeń. Nie jest to transkrypcja ani opis konkretnego modelu kalimby. Wybierz dwa łatwo dostępne języczki po przeciwnych stronach i oznacz je literami A i B. Są to oznaczenia, a nie nazwy dźwięków. Użyj lewego kciuka do A, a prawego do B.

Ustaw metronom w tempie, w którym możesz równo liczyć. Policz jeden takt: 1 & 2 & 3 & 4 &, dzieląc każde ponumerowane uderzenie na dwie równe części. Zacznij od jednego szarpnięcia na każde ponumerowane uderzenie:

• 1: Szarpnij A.
• 2: Szarpnij B i dotknij A lewym kciukiem.
• 3: Unieś lewy kciuk i szarpnij A; dotknij B prawym kciukiem.
• 4: Unieś prawy kciuk i szarpnij B; dotknij A lewym kciukiem.
• Następne 1: Dotknij B i zachowaj pełne uderzenie ciszy.

Najpierw przećwicz tylko uderzenia 1 i 2. Zatrzymaj się po drugim uderzeniu i sprawdź, czy B brzmi, a A już ucichło. Następnie dodaj uderzenie 3. Dzięki temu możesz sprawdzić każdą zmianę, zanim spróbujesz zagrać cały takt.

Następnie zmień artykulację, nie zmieniając momentów ataku. Zakończ dźwięk A na & po 1, a potem zagraj B na uderzenie 2. Powtarzaj to wcześniejsze wyciszenie po każdym szarpnięciu. Porównaj tę rozdzieloną wersję z pierwszą, w której jeden dźwięk kończy się, gdy zaczyna się następny. Wybierz relację zbliżoną do tej, której potrzebujesz we frazie.

Gdy zmiany będą regularne, spróbuj zagrać tę samą sekwencję A–B–A–B na 1 & 2 &. Początkowo pozostaw niezmienione tempo metronomu; teraz mieścisz dwa razy więcej ataków w każdym uderzeniu. Jeśli nadal słyszysz poprzedni dźwięk albo nowy atak pojawia się z opóźnieniem, wróć do wolniejszego rozstawienia i przećwicz osobno tę zmianę.

W tym ćwiczeniu każdy kciuk pozostaje celowo blisko jednego języczka. Następny etap to Twoja właściwa fraza, w której kciuki muszą się także przemieszczać. Wykorzystaj ćwiczenie do ustalenia rytmu, a potem sprawdź rzeczywiste odległości zamiast zakładać, że układ palcowania z ćwiczenia da się bez zmian przenieść do frazy.

Wybierz problematyczne przejście i dodaj po jednym dźwięku przed nim i po nim. Zaznacz trzy osobne zdarzenia: atak poprzedniego dźwięku, jego zamierzone zakończenie i atak kolejnego dźwięku. Zdecyduj, czy zakończenie powinno nastąpić przed kolejnym atakiem, równocześnie z nim czy po nim. Każda z tych opcji oznacza inną instrukcję muzyczną.

Ćwicz krótki fragment w oryginalnym rytmie, ale w wolniejszym tempie. Licz dotknięcie wyciszające równie uważnie jak szarpnięcie. Jeśli dotknięcie przypada między atakami, uwzględnij je w liczeniu jako wyraźny podział rytmiczny, aby za każdym razem miało stałe miejsce.

Rozszerzaj fragment po jednym dźwięku. Po każdym dodaniu sprawdź, czy kciuk wyciszający może oderwać się od wyciszanego języczka i dosięgnąć kolejnego. Jeśli układ przestaje działać dopiero po dodaniu późniejszego dźwięku, zmień trasę tego kciuka zamiast wielokrotnie ćwiczyć całą frazę.

Jeśli we fragmencie jest akompaniament, najpierw sprawdź samą melodię, a następnie przywracaj dźwięki akompaniamentu pojedynczo. Zdecyduj, które wybrzmiewające dźwięki współtworzą pożądane brzmienie. Dzięki temu powstanie selektywny plan wyciszania, który zachowuje przydatny pogłos, a jednocześnie nadaje ważnym przejściom wyraźne zakończenia.

Wykonuj krótkie porównania, aby znaleźć źródło problemu. Zagraj te same kilka dźwięków raz z naturalnym wybrzmiewaniem, a raz z zaplanowanym wyciszeniem. Utrzymuj podobne tempo i siłę szarpnięć, aby główną słyszalną różnicą było zakończenie.

Co słyszysz	Co sprawdzić w następnej kolejności
Poprzedni dźwięk nadal brzmi po dotknięciu	Wyizoluj ten języczek i sprawdź, czy opuszek pozostaje na nim wystarczająco długo, by zatrzymać wybrzmiewanie.
Podczas wyciszania pojawia się nowy dźwięk	Sprawdź, czy nie wykonujesz drugiego ruchu naciśnięcia i puszczenia; ćwicz nieruchome dotknięcie.
Kolejny dźwięk melodii zostaje niezamierzenie skrócony	Sprawdź, czy kciuk wyciszający nie pozostaje na języczku, gdy powinien on ponownie zabrzmieć.
Następny atak jest opóźniony	Skróć ćwiczony fragment i zastanów się, którym kciukiem wyciszać.
Fraza brzmi zbyt urywanie	Przesuń wybrane momenty wyciszenia na później albo pozostaw zgodne dźwięki wybrzmiewające.

Jeśli zakrywasz otwór rezonansowy, aby skrócić konkretny dźwięk, wypróbuj zamiast tego bezpośrednie dotknięcie języczka. Kalimba Magic opisuje zakrywanie i odsłanianie otworu jako zmianę rezonansu pudła, która daje efekt wah. To inny rodzaj kontroli niż dotknięcie pojedynczego wybrzmiewającego języczka. Podstawy gry na kalimbie

Na koniec zagraj całą frazę w tempie, w którym wybrane zakończenia dźwięków pozostają słyszalne, a kolejne ataki trafiają w rytm. Od tej wersji stopniowo zwiększaj tempo. Zachowaj oznaczenia wyciszania, które służą melodii, i popraw te ruchy kciuka, które ją zakłócają; gotowa fraza powinna mieć zamierzone długości dźwięków oraz właściwe wysokości.

• Technika wyciszania kalimby — wyjaśnienie — Carved Culture
• Podstawy gry na kalimbie — Kalimba Magic
• The Sound of the African Thumb Piano (kalimba) — David M. F. Chapman, Acoustical Society of America