Jak wykonać wykrój i uszyć elastyczne rękawiczki do kostiumu sięgające do łokcia
Aby wykonać wykrój elastycznych rękawiczek sięgających do łokcia, obrysuj dłoń i ramię, sprawdź szerokości rękawa na podstawie swoich wymiarów i uszyj rękawiczkę próbną z tkaniny elastycznej w czterech kierunkach. Popraw próbkę przed uszyciem pary. W tym poradniku zastosowano prostą konstrukcję z dwóch części, z kciukiem ujętym w obrysie.
Celem jest przygotowanie papierowego wykroju do wielokrotnego użytku na dopasowane, niepodszewkowane rękawiczki kostiumowe, kończące się na wybranej przez Ciebie wysokości łokcia. Poradnik Marie Porter How to Make Basic Spandex Gloves opisuje tę uproszczoną konstrukcję dla spandeksu; tkaniny o niewielkiej elastyczności zazwyczaj wymagają większej liczby części wykroju.
1. Wybierz tkaninę odpowiednią do rękawiczek z dwóch części
Do rękawiczek próbnych i gotowych użyj tkaniny elastycznej w czterech kierunkach. Zarówno poradnik Porter, jak i tutorial Jedimandy cosplay glove tutorial for OLFA wskazują ten materiał do metod opartych na odrysowanym wykroju. Zachowaj kawałek właściwej tkaniny kostiumowej do testów: próbka z innej dzianiny nie pokaże, jak będzie leżeć gotowa rękawiczka.
Przed rozrysowaniem wykroju sprawdź elastyczność w obu kierunkach. Zaznacz odcinek o zmierzonej długości, rozciągnij go wzdłuż linijki i zapisz długość po rozciągnięciu. Obróć tkaninę i powtórz pomiar. Projektantka Alyssa Woods opisuje taki test w dwóch kierunkach w artykule How to test fabric stretch.
Przykładowo, odcinek długości 10 cm, który rozciąga się do 14 cm, ma elastyczność 40%: (14 − 10) ÷ 10 × 100 = 40%. Ta liczba opisuje wydłużenie; nie oznacza, że należy zmniejszyć wykrój rękawiczki o 40%. Puść też próbkę i sprawdź, czy wraca do wymiarów zbliżonych do początkowych. Jeśli pozostaje odkształcona, rozważ zmianę tkaniny, zanim zaczniesz dopracowywać dopasowanie.
Przygotuj papier o długości wystarczającej na całą rękawiczkę, ołówek, linijkę, elastyczną taśmę mierniczą, pisak do tkanin, nożyczki, nici, szpilki i maszynę do szycia. Użyj igły do tkanin elastycznych odpowiedniej do Twojej maszyny. W poradniku Four needles for jersey firma SCHMETZ zaleca igły do tkanin elastycznych do dzianin zawierających spandeks.
2. Zapisz długość i szerokości przed odrysowaniem
Dokładnie określ, gdzie ma się znajdować gotowy brzeg. „Do łokcia” to opis projektu, dlatego zaznacz planowane miejsce zakończenia zamiast traktować to określenie jako wymiar. Zapisz odległość od nadgarstka do brzegu oraz obwód w tym miejscu.
Przygotuj kartę pomiarów z następującymi pozycjami:
- Obwód nadgarstka.
- Obwód w najszerszym miejscu przedramienia.
- Obwód w wybranym miejscu zakończenia.
- Odległość od nadgarstka do każdego poziomu pomiaru obwodu.
- Odległość od nadgarstka do czubka środkowego palca jako wymiar odniesienia.
Dodatkowe poziomy odniesienia ułatwiają wykonanie wykroju: pozwalają sprawdzić płaski obrys w odniesieniu do obwodu, który gotowa rękawiczka musi pomieścić. Porter wyraźnie zaleca sprawdzanie szerokości przy łokciu i brzegu w odniesieniu do połowy odpowiadających im obwodów w swojej metodzie szycia rękawiczek ze spandeksu.
Na pierwszą wersję wybierz prosty podwinięty brzeg. W poniższym przykładzie zostaw 15 mm zapasu ponad gotowym brzegiem na podwinięcie. To przykładowy wybór konstrukcyjny, a nie standardowy zapas wymagany przez źródła.
3. Odrysuj dłoń i przedłuż wykrój do łokcia
Połóż papier płasko. Ułóż dłoń wnętrzem do dołu, rozstawiając palce na tyle, by można było je odrysować, a kciuk wyprostuj w naturalny sposób. Ustaw nadgarstek w jednej linii z przedramieniem. Odrysuj czubki i boki palców, kciuk, nadgarstek oraz ramię aż do wybranego miejsca zakończenia.
Przez cały czas trzymaj ołówek pionowo. Pochylenie go do środka zmienia obrys. Porter objaśnia prowadzenie ołówka prostopadle, a oryginalny tutorial OLFA pokazuje, jak przedłużyć obrys dłoni wzdłuż ramienia aż do łokcia.
Odsuń dłoń i oznacz na wykroju nadgarstek, poziom pomiaru przedramienia oraz gotowy brzeg. Narysuj linię w poprzek wykroju na każdym z tych poziomów. Wygładź przypadkowe nierówności obrysu ramienia, ale zachowaj indywidualne długości palców i położenie kciuka.
Na potrzeby tej metody oznacz obrys jako linię szycia próbnego. Narysuj osobną linię cięcia poza nim, zostawiając około 6 mm zapasu po bokach i przy czubkach palców. Przy górnym brzegu dodaj wybrany zapas 15 mm na podwinięcie. Wyraźne rozdzielenie tych linii zapobiega pomyleniu zapasu na szew z dodatkową szerokością potrzebną do dopasowania.
Przy ciasno rozmieszczonych palcach zapasy na szwy mogą się na papierze nakładać. Linie szycia powinny pozostać czytelne, a tkaninę między palcami pozostaw nieprzeciętą do czasu szycia. Taką kolejność, z szyciem przed przycięciem, stosują zarówno poradnik Porter o rękawiczkach, jak i tutorial Jedimandy dla OLFA.
4. Sprawdź wykrój ramienia za pomocą prostego obliczenia szerokości
W przypadku dwóch identycznych części początkowa szerokość każdej z nich na danym poziomie pomiaru wynosi połowę planowanego obwodu gotowej rękawiczki. Mierz tę szerokość między liniami szycia, bez zapasów na szwy. Przy pierwszym wykroju ramienia nie wprowadzaj redukcji, a następnie oceń, czy próbkę trzeba zwęzić.
Poniższe wartości są przykładami, a nie tabelą rozmiarów:
| Poziom wykroju | Zmierzony obwód | Początkowa szerokość części | Szerokość z dwoma zapasami po 6 mm |
|---|---|---|---|
| Nadgarstek | 16 cm | 8 cm | 9.2 cm |
| Najszersze miejsce przedramienia | 24 cm | 12 cm | 13.2 cm |
| Brzeg | 28 cm | 14 cm | 15.2 cm |
Wyśrodkuj każdą obliczoną szerokość na odpowiadającej jej linii odniesienia poprowadzonej w poprzek, a następnie połącz poziomy gładkimi krzywymi. Powyżej nadgarstka zachowaj obrys dłoni. W ten sposób odrysowana dłoń łączy się z wymierzonym odcinkiem ramienia, zamiast zakładać, że jego płaski obrys zapewni wymagany obwód.
Jeśli podczas przymiarki okaże się, że rękawiczka jest za szeroka, oblicz poprawkę przed ponownym rysowaniem. Załóżmy, że obwód przedramienia wynoszący 24 cm trzeba zmniejszyć w próbnej rękawiczce do 23 cm. Każda część będzie wtedy miała szerokość 11.5 cm między liniami szycia. Łączna szerokość każdej części zmniejszy się o 5 mm, czyli o 2.5 mm z każdej strony, jeśli redukcja będzie wyśrodkowana.
Te obliczenia to pomoc redakcyjna przy wykonywaniu wykroju. Odpowiednią redukcję nadal ustala się na podstawie próbki. Zapisz faktyczną poprawkę zamiast automatycznie stosować jeden procent do ramienia, dłoni i palców.
5. Uszyj jedną rękawiczkę próbną przed dokładnym przycinaniem
Złóż tkaninę prawą stroną do środka i zaznacz linie, nie naciągając jej. Przenieś linię szycia oraz poziomy odniesienia. Podczas szycia pozostaw wokół obrysu spory zapas tkaniny; wąskie kształty palców łatwiej opanować, zanim zostaną wycięte. Tutorial OLFA wykorzystuje tę kolejność i przycina zapasy dopiero później.
Najpierw przetestuj igłę, nici i ścieg na dwóch warstwach skrawka. SCHMETZ sugeruje na początek mały zygzak o szerokości około 1 mm i długości 1.5–2 mm do szwów elastycznych. Potraktuj te wartości jako punkt wyjścia, dostosowując ustawienia do swojej tkaniny i maszyny. Rozciągnij zszytą próbkę, by sprawdzić szew przed dalszą pracą. Zobacz Four needles for jersey.
Zacznij szyć przy jednym brzegu, poprowadź szew wokół całego obrysu dłoni i zakończ przy drugim brzegu. Pozostaw górę otwartą. Zwolnij przy czubkach palców i w zagłębieniach między nimi, prowadząc szew po zaznaczonej linii szycia.
Zanim zaczniesz ciąć, sprawdź szwy. Następnie rozdziel palce, przycinając tkaninę między ich zszytymi obrysami. OLFA podaje końcowe zapasy około 1/8–1/4 cala, czyli mniej więcej 3–6 mm. W zwężającym się zagłębieniu między palcami tnij ostrożnie między liniami szwu, nie przecinając nici. Dopasowanie każdego palca staje się możliwe dopiero po ich rozdzieleniu.
Wywróć rękawiczkę na prawą stronę i przymierz ją, zanim wykończysz brzeg. Pozostaw szersze zapasy na ramieniu, by móc wprowadzić poprawki, aż dopasowanie będzie odpowiednie.
6. Oceń próbkę przed wprowadzaniem zmian do wykroju
Sprawdzaj dopasowanie w stałej kolejności: czubki palców, nasady palców, kciuk, dłoń, nadgarstek, przedramię, a na końcu brzeg. Poniższa kolejność to praktyczna pomoc diagnostyczna oparta na metodzie przymierzania próbnej rękawiczki. Zmieniaj tylko jeden obszar naraz, aby ocenić efekt każdej poprawki.
| Zachowanie próbki | Co najpierw sprawdzić | Jaką poprawkę wykroju przetestować |
|---|---|---|
| Tkanina wystaje poza czubek jednego palca | Czy palec jest wsunięty do końca | Skrócić lokalnie czubek tego palca |
| Wszystkie czubki palców kończą się za wcześnie | Czy dłoń dobrze układa się w zagłębieniach między palcami | Ponownie sprawdzić dopasowanie dłoni, zanim wszędzie doda się długość |
| Kciuk napina się w poprzek dłoni | Kąt kciuka i szerokość jego nasady | Przerysować część kciukową na nowej próbce |
| Nadgarstek jest luźny, ale rękawiczka z trudem przechodzi przez dłoń | Szerokość potrzebna, by wsunąć dłoń | Zachować odpowiednią szerokość wejścia; testować mniejsze zmiany |
| Przedramię jest zbyt szerokie na jednym poziomie | Szerokość między liniami szycia w porównaniu z kartą pomiarów | Zwęzić ten poziom i stopniowo wygładzić przejście |
| Brzeg pasuje przed podwinięciem, ale po nim traci elastyczność | Ścieg użyty do podwinięcia i liczba złożonych warstw | Ponownie przetestować sposób podwinięcia na skrawkach |
Zaznacz poprawki na rękawiczce, a następnie przenieś je na papierowy wykrój. Nie szyj drugiej rękawiczki z niepoprawionego obrysu. Jeśli kciuk nadal źle leży po lokalnych zmianach, zrezygnuj z metody dwuczęściowej i sprawdź konstrukcję z osobną częścią kciuka.
Inny punkt odniesienia dla wykroju znajdziesz w Threads: Patterns for Gorgeous Gloves autorstwa Johna Kocha zawiera wskazówki dotyczące sprawdzania rozmiaru dłoni i regulowania długości poszczególnych palców. To odrębna metoda konstrukcyjna o własnych wymaganiach dotyczących wykroju.
7. Wykończ brzeg i zachowaj poprawiony wykrój
Gdy próbka będzie dobrze leżeć, podwiń brzeg do środka o pozostawione 15 mm i sprawdź gotową krawędź. Zszyj ją metodą, która zachowa elastyczność potrzebną do założenia rękawiczki. Przed podwinięciem gotowej rękawiczki sprawdź złożoną krawędź na skrawku; wskazówki SCHMETZ dotyczące igieł i ściegów elastycznych zalecają testowanie planowanych ustawień na tkaninie przeznaczonej do projektu.
Do uszycia pary zaznacz osobny zestaw złożonej tkaniny na każdą dłoń, odwracając papierowy wykrój dla drugiej ręki. Zachowaj ten sam kierunek ułożenia tkaniny. Jeśli Twoje dłonie wymagają różnych poprawek, opisz i zachowaj osobne wykroje na lewą i prawą rękę.
Na poprawionym wykroju zapisz opis tkaniny, kierunek jej rozciągliwości, zapas na szew, zapas na podwinięcie i wprowadzone poprawki. Gotowy wykrój powinien pozwalać odtworzyć udaną próbkę: rękawiczkę sięgającą do łokcia, w której palce dobrze się układają, część na ramię dopasowuje się do wybranego kształtu, a brzeg po podwinięciu nadal spełnia swoją funkcję.