Jak umieścić płaskie zdjęcia i wypukłe papierowe pamiątki w jednej książce

Ułóż zdjęcia i pamiątki w kolejności, w jakiej chcesz je oglądać. Zaznacz, które elementy są płaskie, które się składają lub odstają od strony, a które są ciężkie albo delikatne. Złożone zaproszenie, warstwowa papierowa ozdoba lub dołączona broszurka mogą zwiększyć grubość bardziej niż pojedynczy wypukły kształt. Sprawdź zarówno wysokość elementu nad stroną, jak i powierzchnię, którą zajmuje: szeroka, cienka warstwa i mały, gruby przedmiot powodują nacisk w różnych miejscach.

Przygotuj prosty plan stron. Zaznacz najgrubsze dodatki i strony, które będą naprzeciwko nich. Całkowita grubość książki to nie tylko stos papieru: zamontowane elementy również ją zwiększają, a gruby przedmiot po jednej stronie może naciskać na sąsiednią kartę po zamknięciu książki. Taki plan stron jest praktyczną pomocą w przygotowaniach, a nie precyzyjnym obliczeniem inżynieryjnym. Pomaga ustalić, gdzie zostawić luz, umieścić przekładkę albo przenieść delikatny element do osobnej osłony.

Użyj kopii elementów, które trudno podeprzeć lub których nie chcesz modyfikować. Archiwum Narodowe Australii zaleca pośrednie metody mocowania oryginalnych obiektów, takie jak narożniki fotograficzne albo kieszonki z poliestru lub polipropylenu. Dzięki temu obiekt można wyjąć, a bezpośredni kontakt z klejem jest ograniczony. National Archives of Australia, „Tworzenie albumu z wycinkami”

Oprawa odpowiednia do cienkiego albumu fotograficznego może nie sprawdzić się, gdy strony będą zawierały wypukłe elementy. Biblioteka Kongresu zaleca dobierać konstrukcję albumu do jego zawartości, używać kart wystarczająco grubych, by utrzymały dodatkowy ciężar, oraz zachować umiarkowany rozmiar i wagę całości. Wskazuje też na rozszerzalne formaty, takie jak segregator z trzema ringami. Library of Congress, „Środki ochrony albumów z wycinkami i albumów fotograficznych”

W przypadku książki wykonanej ręcznie rozważ konstrukcję z wkładkami lub paskami wzmacniającymi: złożone paski wszywa się w składki, by zostawić miejsce na materiał dodawany później. Słownik introligatorski definiuje album z wkładkami kompensacyjnymi jako taki, w którym wkładki mają rozmiar dostosowany do przewidywanych dodatków i mają ograniczać rozchodzenie się okładek lub uszkodzenia grzbietu. Praktyczny poradnik dotyczący takich albumów wyjaśnia zasadę: wkładki dodają zaplanowaną grubość przy grzbiecie, równoważąc materiał doklejany do stron. Etherington & Roberts, „album z wkładkami kompensacyjnymi”

W przypadku gotowego albumu sprawdź deklarowaną przez producenta pojemność i konstrukcję oprawy oraz to, czy można dodawać lub usuwać strony. Nie zakładaj, że grubsza okładka oznacza, że grzbiet poradzi sobie z nierównomiernym przyrostem grubości. Jeśli okładki wyginają się na zewnątrz, książka skręca się albo strony mocno napinają się przy punktach mocowania po zamknięciu, ten format nie pasuje do planowanej zawartości.

W oprawionej książce kompensacja polega na dodaniu grubości przy grzbiecie, aby uwzględnić dodatki na stronach. Przed wykonaniem oszacuj planowane dodatki, układając reprezentatywne materiały jeden na drugim: zdjęcie, jego mocowanie oraz próbkę najgrubszej pamiątki lub materiału o podobnej grubości. Delikatnie zmierz stos, nie ściskając go. Powtórz pomiar dla kilku planowanych stron razem, ponieważ wiele drobnych wypukłych elementów może dać zauważalny przyrost grubości.

Potraktuj pomiar jako wstępne oszacowanie, a następnie przygotuj makietę. Opublikowany przykład albumu z wkładkami wykorzystuje złożony pasek papieru o gramaturze 90 g/m², aby skompensować dwie odbitki fotograficzne o gramaturze 120 g/m² na stronie. To przykład dla konkretnego papieru i konstrukcji, a nie uniwersalna proporcja dla pamiątek o nieznanej grubości. Najważniejsze jest dobranie wkładek do przewidywanych dodatków i sprawdzenie efektu w rzeczywistej konstrukcji książki. Homemade, „Album z wkładkami: konstrukcja płasko otwierająca się do fotografii i odbitek”

W prostszym albumie z wyjmowanymi stronami możesz zamiast tego przeplatać grubsze układy z cieńszymi, aby blok książki narastał bardziej równomiernie, sprawdzając jednocześnie strony naprzeciwko każdego wypukłego elementu. To decyzja dotycząca układu, a nie zamiennik oprawy zaprojektowanej z myślą o całkowitej objętości. Nie umieszczaj wszystkich grubych elementów na kilku pierwszych stronach: nierówna grubość może sprawić, że książka będzie się sama otwierać albo bardziej obciąży jeden koniec grzbietu.

Wybierz papier wystarczająco wytrzymały na obciążenie i o jasno określonych parametrach trwałości. Sam napis „bezkwasowy” nie gwarantuje stabilności: Archiwum Narodowe Australii zaleca twórcom albumów z wycinkami papier trwały lub archiwalny, zgodny z podaną normą, i wyjaśnia, że jakość papieru zależy od czegoś więcej niż jego początkowa kwasowość. Jako odpowiednie tworzywa na koszulki wymienia poliester, polipropylen i polietylen, a ostrzega przed PVC. National Archives of Australia, „Tworzenie albumu z wycinkami”

W przypadku płaskich zdjęć użyj narożników fotograficznych lub odpowiedniej kieszonki bezpiecznej dla zdjęć, aby odbitka leżała na sztywnej stronie bez kleju na całym odwrocie. Biblioteka Kongresu zaleca do albumów materiały bezkwasowe i bez ligniny, folie z polietylenu, polipropylenu lub poliestru oraz nieklejące narożniki fotograficzne. Unikaj gumek recepturek, taśmy samoprzylepnej, spinaczy i zszywek. Library of Congress, „Środki ochrony albumów z wycinkami i albumów fotograficznych”

W przypadku wypukłej papierowej pamiątki zapewnij jej podporze stabilną podstawę i nie pozwól, by ciężar elementu spoczywał na wąskiej klapce lub małym punkcie klejenia. Wyjmowana płaska pamiątka może dobrze leżeć w papierowej kieszonce albo narożnej kołysce; złożony element można umieścić w koszulce lub profilowanej podpórce, która pozwala go otworzyć bez wymuszania zgięcia. Są to praktyczne wnioski z zaleceń źródeł konserwatorskich, które preferują pośrednie mocowanie i solidne podparcie stron; dokładny rodzaj podpory zależy od kształtu i stanu obiektu.

Jeśli oryginał jest cenny, kruchy, już rozdarty albo przytwierdzony do starszej strony albumu, nie odklejaj go ani nie mocuj ponownie w ramach nowego projektu rękodzielniczego. Archiwum Narodowe zaleca pozostawienie istniejącej zawartości albumu na miejscu, jeśli jej usunięcie mogłoby ją uszkodzić, oraz konsultację z konserwatorem w sprawie zabiegów. National Archives, „Materiały oprawione”

Zanim złożysz całą książkę, przygotuj próbkę z użyciem właściwego papieru na strony, mocowania w oprawie, mocowania zdjęcia i najgrubszego rodzaju pamiątki. Delikatnie ją zamknij i sprawdź, czy przednia i tylna okładka są w miarę równoległe, czy blok stron mocno rozszerza się ku zewnętrznej krawędzi oraz czy któryś element nie jest dociskany do strony naprzeciwko. Zwróć uwagę na nacisk na zgięcia, narożniki fotograficzne i punkty mocowania. Jeśli makieta się napina, ogranicz liczbę dodatków, dodaj lub zmień kompensację albo wybierz oprawę o większej pojemności.

Sprawdź stronę zarówno częściowo otwartą, jak i zamkniętą. Biblioteka Kongresu zaleca, by nie rozkładać albumu na siłę całkowicie na płasko i podpierać całą kartę podczas przewracania, szczególnie gdy dodatkowy materiał zwiększa jej ciężar. Ostrzega też, że wygięty lub pofalowany rozkład może przyczyniać się do odklejania zamontowanych elementów. Dlatego sprawdzenie projektu powinno obejmować podparcie karty: strona uginająca się lub odkształcająca wokół ciężkiego dodatku wymaga lepszego podparcia albo lżejszego układu. Library of Congress, „Środki ochrony albumów z wycinkami i albumów fotograficznych”

Następnie wykonaj drugi test z płaskim zdjęciem po jednej stronie i wypukłą pamiątką naprzeciwko. Upewnij się, że pamiątka nie odciska się na fotografii, nie rysuje jej ani o nią nie zahacza, a przewracanie strony nie poluzowuje podpory. Ten test jest szczególnie przydatny, ponieważ album może się zamykać, a mimo to wywierać niekorzystny nacisk na konkretny obiekt.

Książka z wypukłymi papierowymi elementami powinna zamykać się bez użycia siły. Nie używaj ciasnego paska ani ciężkiego stosu, by spłaszczyć tom, który samoczynnie się otwiera; może to przenieść nacisk na obiekty i oprawę. Jeśli książka jest gruba lub luźne elementy mogą się wysunąć, przechowuj ją na płasko w odpowiednim pudełku. Zarówno Biblioteka Kongresu, jak i Archiwum Narodowe zalecają płaskie przechowywanie albumów z wycinkami; Archiwum Narodowe zaznacza, że pudełko wykonane na wymiar może chronić zawartość i utrzymywać luźne materiały razem. Library of Congress, „Środki ochrony albumów z wycinkami i albumów fotograficznych” National Archives, „Materiały oprawione”

Podczas czytania podpieraj książkę i całą stronę, zamiast pozwalać ciężkiej karcie zwisać w powietrzu. Powoli przewracaj strony i przerwij, jeśli zgięcie, mocowanie lub punkt przytwierdzenia zaczyna się unosić. Celem jest książka, której konstrukcja utrzyma dodatkową grubość, a strony będą się obracać bez naciskania, ocierania ani szarpania elementów.

Kluczową decyzją konstrukcyjną jest takie zaprojektowanie książki, by jej konstrukcja utrzymywała przestrzenne dodatki, zamiast obciążać nimi zwykłe płaskie strony. Mapa grubości, próbny układ dwóch stron i odpowiednio dobrana kompensacja pomagają ocenić, czy wybrana oprawa i podpory pomieszczą zarówno fotografie, jak i wypukłe papierowe pamiątki.