Jak stworzyć projekt fotograficzny z pięcioma zdjęciami jednego dobrze znanego przedmiotu

Zacznij od przedmiotu, który możesz zostawić na miejscu podczas pracy. Poszukaj co najmniej trzech cech, które możesz sfotografować: rozpoznawalnego konturu, interesującej powierzchni, związku z otoczeniem lub cechy, która zmienia się w różnym świetle. Zwykły ceramiczny kubek ma na przykład brzeg, ucho, powierzchnię odbijającą światło albo matową oraz dobrze znane miejsce na stole. Nie musisz dodawać rekwizytów ani kupować sprzętu.

Zapisz jedno pytanie, które pomoże ci podejmować decyzje. Na przykład: „Jak ten klucz wpisuje się w codzienny rytuał wychodzenia z domu?” albo „Co się zmienia, gdy patrzę na tę łyżkę z różnych odległości?”. Niech pytanie dotyczy obrazu i będzie na tyle konkretne, by dało się na nie odpowiedzieć pięcioma zdjęciami. To sposób na zaplanowanie pracy, a nie stwierdzenie, że przedmiot skrywa jakąś historię. W fotografii martwej natury fotograf kontroluje układ i może eksperymentować z kompozycją, materiałami, oświetleniem, kątem ustawienia aparatu i ostrością; zamierzony przekaz oraz sposób, w jaki kadr prowadzi wzrok, pomagają ocenić, czy zdjęcie spełnia swoje zadanie. Przewodnik Adobe po fotografii martwej natury

Użyj stołu, podłogi, parapetu lub innej stabilnej powierzchni. Usuń z tła rozpraszające przedmioty, a następnie ustaw obiekt tak, by można było go dosięgnąć i obejść. Czyste tło nie jest konieczne: znane otoczenie może dostarczyć kontekstu. Sprawdź, czy kształty w tle konkurują z obiektem, czy pomagają wyjaśnić, gdzie się znajduje.

Zacznij od jednego źródła światła, na przykład światła dziennego wpadającego przez okno. Zrób zdjęcie próbne, a potem obróć przedmiot lub zmień swoje położenie, by zobaczyć, jak światło wpływa na jego krawędzie i fakturę. Jeśli jasne okno sprawia, że jedna strona jest zbyt ciemna, jasna kartka papieru po przeciwnej stronie może odbić część światła. Na początek unikaj mieszania kilku różnych lamp; Adobe zauważa, że wiele domowych źródeł światła może powodować niezamierzone cienie i różnice kolorów. Zmiana kierunku światła oraz eksperymentowanie z odbiciami i cieniami mogą zmienić wygląd martwej natury. Przewodnik Adobe

Do tego ćwiczenia wystarczy aparat w telefonie. Przetrzyj obiektyw, trzymaj telefon stabilnie i dotknij obiektu na ekranie, jeśli aparat ma funkcję ustawiania ostrości dotykiem. Jeśli aparat ma problem z ustawieniem ostrości z bliska, odsuń się nieco i później przytnij zdjęcie, zamiast przysuwać obiektyw tuż do przedmiotu. Statyw jest opcjonalny; oparcie telefonu na stabilnym stosie książek może pomóc przy słabym świetle lub gdy chcesz zachować podobne kadrowanie.

Potraktuj poniższą sekwencję jako listę ujęć. Przykładem jest kubek, ale te same funkcje sprawdzą się w przypadku niemal każdego niewielkiego przedmiotu domowego. Zmieniaj odległość, kąt, tło lub światło między zdjęciami, tak aby każdy kadr miał swoje uzasadnienie.

Te pięć funkcji to sugerowany układ, a nie sztywna zasada fotografowania. Ich zaletą jest to, że skłaniają do zadawania różnych pytań: gdzie znajduje się przedmiot, jaki ma kształt, który detal jest ważny, co zmienia jego wygląd i jakim zdjęciem zamknąć serię? Jeśli zaplanowane ujęcie wygląda zbyt podobnie do innego, zmień jego funkcję zamiast robić kolejne zdjęcie z nieco innego miejsca.

Przed każdym zdjęciem zastanów się, co widz powinien zauważyć jako pierwsze. Usuń z okolic krawędzi kadru jasne lub mocno kontrastujące elementy, które rozpraszają uwagę, i sprawdź, czy przedmiot nie zlewa się z tłem o podobnym kolorze. Zanim zmienisz cały układ sceny, przesuń aparat o kilka centymetrów; niewielka zmiana punktu widzenia może rozdzielić nakładające się kształty.

Spróbuj umieścić obiekt poza środkiem kadru i zostawić wokół niego wolną przestrzeń, a następnie porównaj to zdjęcie z ujęciem, na którym obiekt jest wyśrodkowany. Nikon opisuje zasadę trójpodziału jako wskazówkę dotyczącą rozmieszczania obiektu i podkreśla, że reguły kompozycji można łamać, gdy inne rozwiązanie sprawdza się lepiej. Zwraca też uwagę na wzory, faktury i linie, które pomagają porządkować uwagę widza. Potraktuj te wskazówki jako możliwości do sprawdzenia, a nie wymagania, które trzeba stosować przy każdym zdjęciu. Wskazówki Nikona dotyczące kompozycji

Przy każdym ujęciu sprawdź krawędzie obrazu. Zwróć uwagę na ucięte ucho, jasną plamę, przypadkowy przedmiot albo krzywą krawędź horyzontu lub blatu. Zdjęcie może być ostre i dobrze naświetlone, a mimo to sprawiać wrażenie nieczytelnego, jeśli przypadkowy element odciąga wzrok od głównego obiektu. Uprość kadr lub zmień kąt, a potem zrób kolejną wersję.

Nie wybieraj pięciu ulubionych zdjęć pojedynczo, zakładając, że utworzą serię. Umieść najlepsze kandydatury obok siebie w kolejności, w jakiej je zrobiono. Zadaj sobie trzy pytania: Czy widz rozpozna powracający obiekt? Czy każde zdjęcie pokazuje nowy widok lub wnosi nową informację? Czy sekwencja sprawia wrażenie, że ma początek i koniec?

Usuń niemal identyczne zdjęcia. Jeśli dwa kadry pełnią tę samą funkcję, zachowaj ten, który ma wyraźniejsze krawędzie, bardziej przemyślane oświetlenie lub czytelniejszy kształt. Jeśli zdjęcie jest technicznie niedoskonałe, ale pokazuje coś, czego brakuje pozostałym, porównaj je z innymi, zanim je odrzucisz. Następnie ułóż pięć zdjęć w prostej kolejności: otoczenie, kształt, detal, zmiana, zakończenie. Możesz zmienić kolejność, jeśli inny układ ułatwi śledzenie zmian wizualnych.

Wprowadź tylko korekty potrzebne do zachowania spójności: wyprostuj krzywy kadr, przytnij zdjęcie, by usunąć rozpraszający element, lub wyrównaj ekspozycję zdjęć w serii. Zadbaj o to, by obiekt pozostawał rozpoznawalny na wszystkich zdjęciach, chyba że detal z bliska ma być celowo abstrakcyjny. Celem przeglądu jest zapewnienie spójności serii, a nie nadanie wszystkim zdjęciom identycznego wyglądu.

Zdjęcia wyglądają jak powtórki. Przygotuj arkusz kontaktowy lub siatkę miniatur. Jeśli kadry mają tę samą odległość, kąt i oświetlenie, przypisz im różne funkcje i zrób ponownie najsłabsze ujęcie. Zbliżenie detalu i zdjęcie pokazujące kontekst zwykle różnią się od siebie wyraźniej niż kadry zrobione z nieznacznie zmienionej pozycji.

Przedmiot zlewa się z tłem. Zmień tło, obróć przedmiot lub przesuń światło, by oddzielić jego kontur od sąsiednich kształtów. Zanim dodasz ozdobne elementy, sprawdź, czy problemu nie rozwiąże prostsza powierzchnia.

Zdjęcie wydaje się zagracone. Usuwaj po jednym rozpraszającym przedmiocie i za każdym razem ponownie przyglądaj się kadrowi. W przewodniku Nikona sugeruje się uważne sprawdzenie tego, co znalazło się w kadrze i co można z niego usunąć; to przydatny sposób na ocenę niewielkiej sceny martwej natury. Przewodnik Nikona

Zdjęcie detalu jest rozmazane. Odsuń się nieco, ponownie dotknij ekranu, by ustawić ostrość, i trzymaj telefon stabilnie. Minimalna odległość ostrzenia różni się w zależności od aparatu, więc nie zakładaj, że każdy telefon ustawia ostrość z tej samej małej odległości.

Pięć zdjęć nie tworzy spójnej całości. Wróć do pytania przewodniego. Usuń każdy kadr, który nie pomaga na nie odpowiedzieć, albo zrób ponownie jedno z ujęć, używając tego samego przedmiotu i otoczenia. Spójny projekt może pokazywać różne perspektywy, zachowując ten sam temat i pytanie wizualne.

Gotowy projekt to pięć wybranych zdjęć, które przedstawiają ten sam przedmiot, odpowiadają na jedno niewielkie pytanie wizualne i każde pokazuje coś innego. Możesz przygotować serię podczas jednej sesji, używając światła wpadającego przez okno i telefonu. Zapisz pięć zdjęć w odpowiedniej kolejności i nadaj serii krótki tytuł oparty na tym, co faktycznie pokazują; tytuł powinien doprecyzowywać temat projektu, a nie obiecywać znaczenie, którego zdjęcia nie zawierają.