Jak przełożyć melodię fortepianową na rzędy dźwięków i oś czasu taśmy do pozytywki

Przygotuj pozytywkę, pasującą do niej pustą taśmę, dziurkacz, linijkę i melodię. Ustal, który koniec taśmy wchodzi do mechanizmu jako pierwszy, i oznacz kierunek, w którym przebiega muzyka. Na potrzeby planowania wyobraź sobie taśmę ułożoną poziomo: wysokości dźwięków biegną wszerz, a czas wzdłuż taśmy.

Każda linia odpowiada dźwiękowi mechanizmu, ale nadrukowane nazwy warto sprawdzić. W Music Box Guide Hanneke Debie opisuje rozbieżności między nadrukowanymi oznaczeniami a faktycznie odtwarzanymi dźwiękami na niektórych taśmach 30-nutowych. Potraktuj to jako wskazówkę, by zweryfikować własną taśmę, a nie stosować uniwersalną korektę. Music Box Guide

Przygotuj krótką taśmę kalibracyjną z pojedynczymi otworami w kilku rozpoznanych rzędach, rozmieszczonymi w dużych odstępach wzdłuż taśmy. Porównaj ich dźwięki z fortepianem lub wzorcem wysokości. Sprawdź niski rząd, górny rząd oraz rzędy dźwięków chromatycznych wymagane przez melodię. Jeśli dźwięki nie zgadzają się z oznaczeniami, ustal pełne potrzebne mapowanie, zanim przejdziesz dalej.

Dla każdego użytecznego rzędu zanotuj trzy rzeczy: jego fizyczne położenie, nadrukowane oznaczenie i zweryfikowaną wysokość odtwarzanego dźwięku. Uwzględnij oktawę: dwa rzędy oznaczone C mogą odpowiadać różnym wysokościom. Przez cały czas mierz od tej samej krawędzi taśmy, by obrócenie papieru nie odwróciło pomiarów.

Zapisz każdy odrębny dźwięk w melodii, włącznie ze znakami chromatycznymi i oktawami. Porównaj listę ze zweryfikowaną mapą rzędów. Sprawdzenie tylko najwyższej i najniższej nuty nie wystarczy: melodia może mieścić się w całym zakresie, a mimo to wymagać niedostępnego dźwięku pomiędzy nimi.

Projekt szablonu 15-nutowego Darrena Embry’ego opisuje układ dwóch oktaw bez krzyżyków i bemoli. Tabor określa swój 30-nutowy mechanizm jako mający zakres częściowo chromatyczny. Są to konkretne układy, więc sama liczba nut nie zastępuje rzeczywistej listy dźwięków. music-box-paper, 30-note DIY Music Box Movement

Przed narysowaniem otworów podejmij decyzję w następującej kolejności:

1. Spróbuj zapisać melodię w oryginalnych wysokościach. Sprawdź, czy każdej nucie odpowiada rząd.
2. Przesuń całą melodię o oktawę, jeśli dostępne są wymagane dźwięki, ale nie pasuje rejestr.
3. Przetransponuj całą melodię, jeśli inna tonacja lepiej pasuje do dostępnych rzędów. Po transpozycji ponownie sprawdź każdą nutę.
4. Wprowadź przemyślaną lokalną zmianę tylko tam, gdzie to konieczne, a następnie odsłuchaj zmienioną frazę, zanim ją zaakceptujesz.

Na przykład obniżenie ilustracyjnej melodii w D-dur o dwa półtony zmienia D–E–F♯–G–A na C–D–E–F–G. Może to rozwiązać problem niedostępnego F♯, o ile wszystkie wynikowe oktawy pasują. Zmiana samego F♯ na F zmienia interwał w melodii; zapisz ją jako decyzję aranżacyjną.

Zanim zaczniesz mierzyć papier, zapisz osobno każde nowe uderzenie w nutę. Każdy wpis powinien zawierać wysokość dźwięku, pozycję początkową w taktach oraz czas trwania używany do obliczenia pozycji kolejnych zdarzeń. Ta tabela łączy zapis fortepianowy z położeniem otworów.

Na potrzeby poniższego przykładu przyjmij, że ćwierćnuta trwa jeden takt, a pierwszy takt zaczyna się w pozycji 0. Melodia obejmuje dwa takty w metrum 4/4. Jej dźwięki tworzą oryginalną, ilustracyjną sekwencję, a pauza celowo pozostawia przerwę przed drugim taktem.

Zdarzenie	Dźwięk lub pauza	Początek w taktach	Czas trwania w taktach
1	C5	0	1
2	D5	1	0.5
3	E5	1.5	0.5
4	G5	2	1
5	Pauza	3	1
6	G5	4	1
7	E5	5	1
8	D5	6	2

Początek każdej kolejnej nuty obliczaj, dodając czas trwania poprzedniej. Zatem D5 zaczyna się w takcie 1, E5 w 1.5, a pauza zaczyna się w 3. Drugi takt rozpoczyna się w 4, a fraza kończy się w 8. Ta metoda sumowania zapobiega przypadkowemu pominięciu pauz i dłuższych nut podczas przepisywania.

Nuta związana łukiem przedłużającym kontynuuje istniejący dźwięk, zamiast dodawać kolejne uderzenie. Zapisz ją jako jedno zdarzenie, którego czas trwania uwzględnia przedłużenie. Rzeczywiście powtarzane nuty zapisuj jako osobne zdarzenia, nawet jeśli mają takie same nazwy.

Wybierz stałą odległość przypadającą na takt oraz pozycję pierwszej nuty za pustą częścią wprowadzającą. Dla zdarzenia rozpoczynającego się w takcie b oblicz odległość x od początku taśmy według wzoru: x = odsunięcie pierwszej nuty + b × odległość na takt.

Dla przykładu przyjmij odsunięcie pierwszej nuty o 30 mm i 8 mm na ćwierćnutę. Są to wartości robocze, a nie wymiary właściwe dla każdej pozytywki. W konkretnym szablonie 15-nutowym Embry’ego odstęp ćwierćnutowy wynosi 8 mm; przed zastosowaniem tej wartości sprawdź własny szablon. wymiary music-box-paper

Zdarzenie	Początek w taktach	Pozycja od początku taśmy
C5	0	30 mm
D5	1	38 mm
E5	1.5	42 mm
G5	2	46 mm
Początek pauzy; bez otworu	3	54 mm
G5	4	62 mm
E5	5	70 mm
D5	6	78 mm
Koniec frazy; bez otworu	8	94 mm

Na tej ilustracyjnej osi czasu odstępy ćwierćnutowe wynoszą 8 mm, ósemkowe 4 mm, a każdy takt 4/4 ma 32 mm. Dla podziału triolowego jednego taktu ćwierćnutowego odpowiedni odstęp wyniósłby 8 ÷ 3 mm. Zachowaj wystarczającą precyzję rysunku albo użyj odpowiedniego edytora, zamiast wielokrotnie zaokrąglać poszczególne odległości i kumulować błąd.

Aby wyznaczyć drugą współrzędną, odczytaj rząd przypisany do danej wysokości. Załóżmy, że Twoja zweryfikowana mapa przypisuje C5 do rzędu 8, D5 do rzędu 9, E5 do rzędu 10, a G5 do rzędu 12. Pierwsze trzy pozycje otworów to rząd 8 przy 30 mm, rząd 9 przy 38 mm oraz rząd 10 przy 42 mm. Te numery rzędów są ilustracyjne; zastąp je własnymi zweryfikowanymi pozycjami.

Standardowa perforowana taśma wyzwala dźwięki przez otwory oddziałujące na mechanizm. Nie zapewnia niezależnego sterowania wybrzmiewaniem klawiszy, jak w fortepianie. Tabor wyjaśnia, że otwory uruchamiają przekładnie odtwarzające nuty. Wykorzystaj czasy trwania z tabeli do wyznaczania pozycji kolejnych uderzeń, zamiast traktować każdy czas trwania jako osobny kształt otworu. Jak działa mechanizm papierowej taśmy

Dla końcowej, dwutaktowej nuty D5 z przykładu wykonaj otwór odpowiadający jej uderzeniu przy 78 mm i zachowaj przebieg osi czasu do końca frazy przy 94 mm. Nie dodawaj drugiego otworu D5, by wypełnić drugi takt jej trwania. Podobnie pozostaw pauzę bez otworu, zachowując jej długość na osi czasu.

Jeśli wybrany fragment zawiera jednoczesne dźwięki, umieść je w tej samej pozycji wzdłuż taśmy, w odpowiednich rzędach wysokości. Na początku, przy przenoszeniu samej melodii, pomiń akompaniament w tabeli. Dodaj go później, po sprawdzeniu również jego dźwięków i odstępów.

To, że dany dźwięk występuje na taśmie, nie oznacza, że można go wyzwolić ponownie w dowolnej odległości. Tabor wyjaśnia, że mechanizm musi się zresetować, zanim ponownie zagra tę samą nutę. W swoim poradniku Debie odróżnia też blisko położone powtórzenia tego samego dźwięku od różnych dźwięków granych szybko po sobie. Ograniczenia mechanizmu według Tabor, Music Box Guide

Dla każdego dźwięku porównaj położenia kolejnych otworów w tym samym rzędzie. W przykładzie G5 występuje przy 46 mm i 62 mm, co daje odstęp 16 mm. To, czy taki odstęp zadziała, trzeba sprawdzić na wybranym mechanizmie lub na krótkiej taśmie testowej; samo obliczenie określa jedynie odległość.

Przydatnym testem jest krótka taśma z parami otworów w tym samym rzędzie, rozmieszczonymi w kilku zmierzonych odstępach. Zanotuj, które pary mechanizm odtwarza ponownie bezbłędnie. Wyniki pozwolą wskazać podejrzane pary w aranżacji, zanim wykonasz otwory na długiej taśmie.

Jeśli odstęp między powtarzanymi nutami jest zbyt mały, zwiększ odstęp wzdłuż taśmy w aranżacji lub celowo zmień frazę. Zwiększenie odstępów oznacza też większą długość taśmy potrzebną do osiągnięcia danego tempa muzycznego. Sama zmiana prędkości obracania korbki nie zmienia odległości między już wykonanymi otworami. Dokumentacja Musicboxmelodies zawiera zarówno strefy ostrzegawcze dla powtarzanych nut, jak i funkcję wydłużania wydruku, która zwiększa odstępy między nutami. Jak korzystać z kompozytora do pozytywki

Oznacz granice taktów, a następnie przenieś każde zdarzenie z tabeli, korzystając z jego rzędu i położenia wzdłuż taśmy. Przed wykonaniem otworów sprawdź każde oznaczenie w tabeli. Jeśli korzystasz z cyfrowego kompozytora, sprawdź jednostkę siatki: według dokumentacji Musicboxmelodies domyślnie jest to pozycja ćwierćnutowa, a ustawienia pozwalają wybrać podziały. Dokumentacja siatki kompozytora

Jeśli drukujesz szablon, zachowaj jego rzeczywiste wymiary. Tabor zaleca wyłączyć opcję dopasowania do strony, drukować w skali 100% i porównać wydrukowane linie z kompatybilną taśmą. Sprawdź wyrównanie na całej szerokości, zamiast dopasowywać tylko jeden rząd. Instrukcja drukowania

Najpierw wykonaj otwory i odtwórz tylko początkową frazę. Zdiagnozuj wynik na podstawie rodzaju błędu:

• Wysokości dźwięków stale różnią się od fortepianowych: ponownie sprawdź faktycznie odtwarzane dźwięki, oznaczenia oktaw i wybrany układ edytora.
• Pojedyncze dźwięki są błędne: porównaj położenie tych otworów ze zweryfikowaną mapą rzędów i sprawdź wyrównanie wydruku.
• Melodia traci rytm w okolicy pauzy: sprawdź sumowane pozycje taktowe i zachowany pusty odcinek.
• Powtarzany dźwięk nie wybrzmiewa: zmierz odstęp między otworami w tym samym rzędzie i przetestuj wariant z większym odstępem.
• Tempo stopniowo się rozjeżdża: sprawdź, czy kopiowanie lub zaokrąglanie nie wprowadziło skumulowanych błędów pomiaru.

Gdy fraza zabrzmi zgodnie z zamierzeniem, kontynuuj, korzystając z tej samej tabeli zdarzeń i układu współrzędnych. Zachowaj mapę rzędów, skalę taktową i oznaczenia taktów razem z aranżacją. Dzięki nim możesz powtarzalnie rozwijać melodię, znaleźć błędny otwór lub przenieść kolejny fragment bez ponownego mapowania.

• Jak korzystać z kompozytora do pozytywki — Musicboxmelodies.com
• 30-nutowy mechanizm DIY do pozytywki — Tabor Music Box Co.
• Instrukcja drukowania — Tabor Music Box Co.
• music-box-paper — Darren Embry
• Music Box Guide — Hanneke Debie, Music Box Maniacs