Jak odczytywać znaki plus i minus w symbolach akordów

W symbolu takim jak C− znak minus oznacza akord molowy. Jego dźwięki to C–E♭–G: pryma, tercja mała i kwinta czysta. Porównaj to z C-dur: C–E–G. Zmienia się tercja, a kwinta pozostaje taka sama. MusicXML wyraźnie definiuje te struktury akordów durowych i molowych. Typ danych kind-value — MusicXML 4.0

Ten sam akord c-moll możesz spotkać zapisany jako Cm, Cmin lub C−. Minus jest alternatywnym oznaczeniem jakości akordu, więc nie oznacza odejmowania dźwięku. Czytaj ten symbol jako „c-moll”. Dokumentacja MusicXML opisuje konwencję zapisu z minusem, a podręcznik notacji Steinberga wymienia m, min i mi jako oznaczenia jakości molowej. Symbole jakości akordów w MusicXML, Informacje o oknie podręcznym symboli akordów — Cubase Pro 15.0

Warto wyrobić sobie nawyk tłumaczenia znaku na słowo przed wyborem dźwięków: D− oznacza „d-moll”, a A− — „a-moll”. Dzięki temu mała kreska nie staje się osobnym poleceniem, którego adresata trzeba zgadywać.

Znak plus użyty jako oznaczenie jakości akordu oznacza akord zwiększony. Trójdźwięk zwiększony składa się z prymy, tercji wielkiej i kwinty zwiększonej. W przypadku C są to dźwięki C–E–G♯. Zacznij od C-dur i podwyższ jego kwintę, G, o pół tonu. Steinberg wymienia + i aug jako oznaczenia jakości zwiększonej, a MusicXML określa odpowiadające im interwały. Informacje o jakości akordów w Cubase, Struktury akordów w MusicXML

Symbol	Czytaj jako	Dźwięki	Zmiana względem C-dur
C	C-dur	C–E–G	Brak
C− lub Cm	c-moll	C–E♭–G	Obniż tercję
C+ lub Caug	C zwiększony	C–E–G♯	Podwyższ kwintę

Te zapisy dźwięków są praktycznymi przykładami zastosowania podanych wyżej definicji interwałów. Zauważ, że znaki plus i minus zmieniają tu różne składniki akordu: jakość zwiększona zmienia kwintę, a molowa — tercję. Zapamiętanie tej różnicy jest bardziej przydatne niż traktowanie tych znaków jako przeciwnych operacji na jednym dźwięku.

Jakość akordu i septymę odczytuj osobno. Akord z septymą małą składa się z trójdźwięku molowego i septymy małej; akord zwiększony z septymą składa się z trójdźwięku zwiększonego i septymy małej. Akord z septymą wielką składa się z trójdźwięku durowego i septymy wielkiej. Typ danych kind-value — MusicXML 4.0

Zastosowanie tych definicji daje następujące porównanie:

Symbol	Znaczenie	Dźwięki
C7	C-dur z septymą małą	C–E–G–B♭
C−7 lub Cm7	c-moll z septymą małą	C–E♭–G–B♭
C+7	C zwiększony z septymą małą	C–E–G♯–B♭
Cmaj7	C-dur z septymą wielką	C–E–G–B

W szczególności C+7 nie oznacza C-dur z septymą wielką. Znak plus wskazuje trójdźwięk zwiększony, a samo 7 oznacza septymę małą. Podręcznik teorii muzyki Uniwersytetu Puget Sound wyraźnie objaśnia tę interpretację. Podstawy akordów jazzowych

Aby porównać brzmienia na instrumencie, zagraj C7, potem C−7, a następnie C+7, używając dźwięków z tabeli. Pozostaw C i B♭ bez zmian. W akordzie molowym zmień E na E♭, a następnie wróć do E i zmień G na G♯, by uzyskać akord zwiększony. Dzięki temu symbole przekładają się na konkretne wybory dźwięków.

W niektórych zapisach znaki plus i minus zastępują krzyżyki i bemole w alteracjach akordów. Wyraźnie grupowany zapis (+11) oznacza podwyższenie undecymy, a (−9) — obniżenie nony. Nawiasy pomagają wskazać, której liczby dotyczy znak. Podstawy akordów jazzowych

Na przykład zinterpretuj C7(−9), budując najpierw C7: C–E–G–B♭. Zwykłą noną nad C jest D; obniżenie jej o pół tonu daje D♭. Otrzymujemy zapis C–E–G–B♭–D♭, który można przedstawić czytelniej jako C7(♭9).

Podobnie C7(+11) podwyższa zwykłą undecymę, F, do F♯. Przykładowe rozmieszczenie dźwięków to C–E–B♭–F♯. W tym układzie pominięto kwintę czystą; przykład pokazuje alterację, ale nie próbuje umieszczać pod palcami wszystkich możliwych składników akordu. Oryginalny przewodnik Antonia J. Garcíi dopuszcza stosowanie krzyżyków i bemoli zamiast alteracji z plusem i minusem oraz omawia pomijanie kwint czystych. Czytelne symbole akordów

Pamiętaj o różnicy między tymi dwoma odczytaniami: C−7 oznacza akord molowy z septymą małą, natomiast C7(−9) — akord dominantowy z septymą małą i obniżoną noną. Zanim zastosujesz lokalną alterację, rozpoznaj strukturę całego akordu.

Konwencje zapisu symboli akordów są różne. García zauważa, że nie ma powszechnej zgody co do ich stosowania, a małą kreskę trudno dokładnie odczytać. Podręcznik z Puget Sound zaleca grupowanie alterowanych liczb, by wyjaśnić, czego dotyczy znak. Zapis w ciasnym układzie, bez wyraźnych grup, może więc wymagać dodatkowych wskazówek, których nie da się uzyskać z samej kolejności znaków. Czytelne symbole akordów, Podstawy akordów jazzowych

Gdy grupowanie nie jest jasne, sprawdź po kolei:

1. Sprawdź klucz notacji na wykresie. Poszukaj objaśnienia symboli akordów w partyturze lub zbiorze.
2. Porównaj czytelniejsze symbole na tym samym wykresie. Zobacz, czy akordy molowe są konsekwentnie oznaczane kreską, a alteracje — nawiasami.
3. Sprawdź zapisany akompaniament lub diagram akordu. Porównaj rzeczywiste dźwięki z możliwymi interpretacjami.
4. Zapisz wszystkie możliwe wersje. Zestawienie różniących się dźwięków pozwala precyzyjnie określić, co pozostaje niejasne.
5. Jeśli to możliwe, potwierdź interpretację. Jeśli dostępny zapis nie rozstrzyga wątpliwości, traktuj swoją interpretację jako tymczasową.

Przygotowując kopię na próbę, rozwiń potwierdzoną interpretację do postaci Cm7, Caug7 lub C7(♭9). Dzięki temu otrzymasz czytelne przypomnienie i nie będziesz musiał za każdym razem odczytywać tego samego znaku na nowo.

Zastosuj metodę czterech etapów: pryma, jakość, struktura liczbowa, alteracje. Poniższy przykład pokazuje zastosowanie definicji akordu molowego z septymą małą oraz konwencji alteracji liczbowych do symbolu D−7(−5). Przewodnik Garcíi pokazuje także akordy molowe z osobno obniżoną kwintą. Struktury akordów w MusicXML, Czytelne symbole akordów

1. Znajdź prymę: D.
2. Odczytaj jakość: pierwszy minus oznacza jakość molową, czyli D–F–A.
3. Odczytaj septymę: dodaj C, otrzymując D–F–A–C.
4. Zastosuj osobną alterację: (−5) obniża A do A♭, dając D–F–A♭–C.

Czytelniejszym odpowiednikiem jest Dm7(♭5). Każdy znak ma tu jasno określoną funkcję: jeden wskazuje jakość molową, a drugi obniża kwintę. Ten przykład jest szczególnie przydatny, bo zapobiega błędnemu nawykowi przypisywania każdemu znakowi minus tego samego znaczenia.

Przy następnym nieznanym akordzie zapisz najpierw jego prymę i podstawowe dźwięki, zanim cokolwiek zmienisz. Następnie zastosuj każdy pozostały znak do wskazanego dźwięku. Gdy umiesz rozpoznać zmienioną tercję, kwintę lub dźwięk rozszerzający akord, symbol staje się zwięzłym zestawem wskazówek do zagrania.

• Element <kind> — MusicXML 4.0
• Typ danych kind-value — MusicXML 4.0
• Informacje o oknie podręcznym symboli akordów — Cubase Pro 15.0
• Podstawy akordów jazzowych — teoria muzyki w klasie XXI wieku
• Czytelne symbole akordów — Antonio J. García