Przeczytaj jeden rozdział książki non-fiction, stawiając pytanie i zapisując dowody

Ustal dokładne źródło, wydanie lub adres URL, tytuł rozdziału oraz granice stron lub sekcji. Zapisz jedno pytanie, na które wybrany rozdział może rozsądnie odpowiedzieć, na przykład o to, jak autor wyjaśnia proces, rozróżnia dwie idee lub uzasadnia wniosek. Nie pytaj o cały temat, cały światopogląd autora ani fakty, które należą do późniejszych rozdziałów. Zapisz, dlaczego odpowiedź jest istotna dla Twojego obecnego zadania czytelniczego. Podejście Open University, które zakłada czytanie w określonym celu, przemawia za określeniem powodu przed rozpoczęciem szczegółowej lektury. Jeśli po szybkim sprawdzeniu spisu treści okaże się, że rozdział nie może odpowiedzieć na pytanie, zmień je lub wybierz inny rozdział, zanim zaczniesz robić notatki.

Przeczytaj tytuł, wstęp, nagłówki, śródtytuły, podpisy, podsumowanie i wszelkie widoczne sygnały struktury, nie próbując jeszcze wyodrębnić każdego twierdzenia. Metoda Cornell obejmuje etap przeglądu, który pozwala rozpoznać układ tekstu i wyrobić sobie oczekiwania. Zamień każdy główny nagłówek w krótką podpowiedź, która może pomóc odpowiedzieć na zadeklarowane pytanie. Ogranicz listę do nagłówków faktycznie obecnych w tekście i zachowaj ich kolejność. Nie wnioskuj o argumentacji wyłącznie na podstawie typografii ani nie przepisuj całego spisu treści. Zaznacz nieznane terminy do późniejszego sprawdzenia, ale nie przerywaj przeglądu, by szukać ich gdzie indziej. Wynikiem jest plan lektury tego rozdziału, a nie przewidywanie, którego trzeba bronić, gdy tekst zmieni Twój punkt widzenia.

Po każdej głównej sekcji napisz jedno zdanie wyjaśniające, co wnosi ona do odpowiedzi na Twoje pytanie. Dodaj najmocniejszy popierający szczegół, na który możesz wskazać, oraz dokładną lokalizację: stronę, nagłówek, akapit, ilustrację lub stabilny link do adnotacji. Oddziel twierdzenie autora od przykładu i od własnego komentarza. Cytuj tylko krótki fragment, gdy samo brzmienie ma znaczenie; w przeciwnym razie parafrazuj i sprawdź, czy zachowujesz sens. Open University zachęca do aktywnego zaangażowania i sporządzania użytecznych notatek, a Zotero pokazuje, jak adnotacje mogą zachowywać odnośniki do stron i źródeł. Jeśli sekcja nic nie wnosi, zapisz „brak bezpośredniego wkładu” zamiast na siłę doszukiwać się jej znaczenia.

Zanim przejrzysz notatki, wypisz terminy, przejścia lub twierdzenia, których nie potrafisz wyjaśnić na podstawie rozdziału. Rozróżnij trzy rodzaje niepewności: niezrozumiałe sformułowanie, dowód, którego nie udało Ci się zlokalizować, oraz pytanie, które rozdział wyraźnie pozostawia poza swoim zakresem. Na razie nie próbuj ich rozstrzygać z pamięci ani przez wyszukiwanie niezwiązanych informacji. Powiąż każdą niepewność ze stroną lub nagłówkiem, który ją wywołał. Dzięki temu niepewność nie zniknie w pewnie brzmiącym tekście, a materiały zewnętrzne nie zostaną pomylone ze stanowiskiem przedstawionym w rozdziale. Jeśli termin jest zdefiniowany gdzie indziej w tym samym rozdziale, wróć do tego miejsca i uaktualnij wpis, zamiast po cichu usuwać wcześniejsze niezrozumienie.

Zamknij rozdział i notatki, a następnie odpowiedz własnymi słowami na pierwotne pytanie w krótkim akapicie. Ten krok sprawdza, jaką zależność potrafisz odtworzyć, a nie ile sformułowań umiesz powtórzyć. Otwórz ponownie zapis i podkreśl każde twierdzenie w odpowiedzi, któremu odpowiada notatka z sekcji i lokalizacja. Usuń lub złagodź każde stwierdzenie, któremu brakuje uzasadnienia. Nie dodawaj nowego faktu tylko dlatego, że brzmi znajomo. Etap powtórki z metody Cornell zakłada ponowny kontakt z materiałem, ale ten audyt pozostaje ograniczony do zadeklarowanego pytania. Odpowiedź końcowa może być częściowa, jeśli sam rozdział porusza temat tylko częściowo; dokładność i jasno wskazane ograniczenia są bardziej przydatne niż wymuszona kompletność.

Przechowuj razem dane źródła, pytanie, podpowiedzi na podstawie nagłówków, dowody z poszczególnych sekcji, poprawioną odpowiedź i listę nierozstrzygniętych kwestii. Każdej nierozstrzygniętej kwestii przypisz jeden dalszy krok: ponownie przeczytać wskazane miejsce, sprawdzić cytowane źródło, zadać konkretne pytanie albo pozostawić ją poza zakresem tego rozdziału. Nie twórz nowego systemu tagów, nie oceniaj rozdziału i nie planuj niekończących się powtórek. Zapis jest gotowy, gdy inna osoba może zobaczyć, o co pytasz, co wniósł rozdział, gdzie znajdują się dowody i co pozostaje nieznane. Jeśli później przeczytasz kolejny rozdział, utwórz osobny zapis i połącz go z tym tylko wtedy, gdy bezpośrednio zmienia odpowiedź. Takie ograniczenie zachowuje pochodzenie informacji i ułatwia odnalezienie zapisu z danej sesji.