Gelecekteki Halinizi Gördüğünüz Bir Rüyayı Kehanet Olarak Değil, Kurgusal Bir Sahne Olarak Yazma Rehberi

Gerçekte hatırladıklarınızla başlayın

Herhangi bir şey eklemeden önce zihninizde kalan parçaları not edin: bir mekân, bir nesne, bir diyalog satırı, bir jest veya gelecekteki halinizi görmenin hissi. Rüyalar nadiren düzenli olay örgüleri halinde gelir ve notlarınızın da böyle bir örgüye dönüşmesi gerekmez. "Mavi kupa, açık pencere, bekleyen biri" gibi kısa bir liste, hiçbir parçanın güya ne anlama geldiğini açıklamak zorunda kalmadan size üzerinde çalışabileceğiniz bir malzeme sunar.

Neyin rüyadan geldiğini ve neyi sizin kurguladığınızı belirleyin. "Hatırlananlar" ve "uydurulanlar" şeklinde iki sütun kullanabilir veya eklemelerinizi sadece köşeli ayraç içine alabilirsiniz. Bu küçük ayrım, sahne ikna edici hissettirmeye başladığında oldukça yararlıdır: ayrıntıların bir yazı parçası için yapılmış tercihler olduğunu size hatırlatır. Poetry Foundation'ın bir yazma alıştırması da benzer şekilde gelecekteki kurgusal bir yazma alanıyla başlar ve yazardan bunu kısa, ayrıntılı bir egzersizle inşa etmesini ister; bu yaratıcı bir yönlendirmedir, o mekânın mutlaka var olacağına dair bir iddia değildir.

Tüm bir gelecek yaşam yerine sıradan tek bir an seçin

Gelecekteki benlik sahnesinin ölçeğini daralttığınızda yazmak daha kolay hale gelir. On yıllık bir dönemi özetlemek—nerede yaşadığınızı, ne yaptığınızı, etrafınızda kimlerin olduğunu anlatmak—yerine, tek bir günden bir kesit seçin: kahvaltı hazırlamak, bir yere varmak, sökük bir düğmeyi dikmek veya bir sohbet için biraz daha kalıp kalmamaya karar vermek. Daraltılmış çerçeve, okuyucuya gözünde canlandırabileceği bir şey sunar ve metnin bir sonuçlar listesine dönüşmesini engeller.

Şunu sorun: Gelecekteki halim tam şu anda ne yapıyor ve hangi küçük seçim bu ana hareket kazandırıyor? Belki bir arkadaşının erken geldiğini fark edip çaydanlığı ocağa koyuyordur; belki de hava kararmadan önce bir yürüyüş yapmak için yarım kalmış bir işi bir kenara bırakıyordur. Bunlar kurgusal olasılıklardır. Hedeflere veya kehanetlere dönüşmek zorunda değillerdir. Kurgu zanaatında sahneler çoğunlukla mekân, eylem, diyalog ve ayrıntılardan beslenir; Chicago Üniversitesi'nin başlangıç seviyesi kurgu atölyesi açıklaması da bunları sahne yazımının temel unsurları olarak tanımlar.

Kurgulanan benliğe bir mekân ve yapacak bir şey verin

Yalnızca kulağa etkileyici gelen bir mekân değil, eylemi doğrudan etkileyen bir ortam seçin. Çekmecesi sıkışan bir mutfak, çiseleyen yağmur altındaki bir otobüs durağı veya kağıtlarla dolu bir çalışma masası, bir karakterin neyi fark ettiğini ve ne yaptığını şekillendirebilir. Birkaç somut ayrıntı ekleyin: bir fincanın sıcak kenarı, nemli bir giysi kolu, bir sandalyenin gıcırtısı. Stanford'ın yaratıcı yazarlık programı, duyusal ayrıntıları, mekânın karakter eylemini ve anlatı ivmesini etkilemesini sağlamanın bir yolu olarak tanımlar.

Ardından gelecekteki halinize görünür bir görev verin. Bir haritayı katlayabilir, bir mesaja yanıt verebilir, pencerenin kenarına bir bitki yerleştirebilir veya son otobüse yetişmek için bir toplantıdan ayrılabilir. Karakteri etiketleme eğilimi hissettiğinizde ("tatmin olmuş durumdalar" veya "sonunda kendilerine güven kazandılar"), bunun yerine okuyucunun ruh halini çıkarabilmesini sağlayacak fiziksel bir seçim arayın. Nevada Üniversitesi Reno kampüsünün yaratıcı yazarlık rehberi, bir mekânın yalın olabileceğini ya da karakter ve olay örgüsüyle bağlantı kurabileceğini belirtir; yalnızca sizin sahnenize katkı sağlayan ayrıntıları kullanın.

Sahnenin şimdiki zamanında yazın

Birinci tekil şahsı—"Tabağı tezgâha koyuyorum"—veya üçüncü tekil şahsı—"Tabağı tezgâha koyuyorlar"—kullanabilirsiniz. Hangisi daha doğal geliyorsa onu seçin, ardından bakış açısını okuyucunun anı takip edebileceği kadar tutarlı tutun. Şimdiki zaman, hayal edilen bir sahneyi daha canlı ve yakın hissettirebilir ancak onu daha kesin kılmaz. Bu bir anlatı tercihidir, zamansal bir iddia değildir.

Sahnenin birkaç ritimde gelişmesine izin verin: karakter bir şeyle karşılaşır, bir seçim yapar ve ardından ne olduğunu görür. Örneğin: "Otobüs çoktan kaldırımda durmuş. Kafenin kapısından adımı duyuyorum. Elimi kaldırıyorum, saate bakıyorum ve geri dönmeden önce kapıların kapanmasına izin veriyorum." Bu örnek, küçük bir eylemi ve sonucunu göstermek amacıyla uydurulmuştur; bir rüya tabiri veya tavsiye edilen bir hayat kararı değildir. Bir sahne sakin kalabilir. Yalnızca anı somut ve özel hissettirecek kadar harekete ihtiyacı vardır.

Rüya imgelerini koruyun ama anlamlarını esnetin

Rüyanız sembolik hissettiren bir imge içeriyorsa—bir anahtar, bir merdiven, aydınlık bir oda—bunu sahne içinde gerçek, somut bir nesne olarak tutabilirsiniz. Bırakın anahtar bir dolabı açsın, merdiven gürültülü bir sahanlığa çıksın ya da aydınlık odanın temizlenmesi gereken bir penceresi olsun. Nesneyi bir mesaja dönüştürmek zorunda değilsiniz. Rolü duyusal, pratik veya sadece tuhaf olabilir.

Ayrıca rüyanın kendine has tuhaf mantığının korunmasına da izin verebilirsiniz. Belki de gelecekteki benlik bir bakkala kağıt bir fenerle giriyordur ya da tanıdık bir sokak doğrudan deniz kıyısında bitiyordur. Bunu yaratıcı bir hareket noktası olarak ele alın ve karakterin buna nasıl tepki verdiğini sorun. Nevada Üniversitesi rehberi, sembolleri başka bir şeyi temsil edebilen nesneler veya unsurlar olarak tanımlarken farklı sembol türlerini de birbirinden ayırır; sahnenizde anlam önceden belirlenmek yerine ucu açık bırakılabilir.

Basit bir taslak oluşturma sırası izleyin

Bu kısa süreci tek bir oturuşta deneyin. Rüya ile kurgu arasındaki sınırı görünür tutarak hatırlanan malzemeden eksiksiz bir sahneye doğru ilerler.

Yorumlamadan üç rüya parçasını not edin.

Sıradan bir ana uyabilecek bir parçayı daire içine alın.

Bu an için belirli bir zaman ve mekân seçin. Rüya bir mekân vermiyorsa kendiniz kurgulayın.

Hayal ettiğiniz benliğinize somut bir görev ve küçük bir seçim verin.

Sahneyi anlaşılır kılacak kadar duyusal ayrıntı ve diyalog ekleyerek on dakika boyunca taslak yazın.

Gözden geçirirken, geleceğiniz hakkında kesin iddialar gibi duran ifadelerin altını çizin. Bunları sahne düzeyindeki gözlemlerle değiştirin veya açıkça karakterin zihninde bırakın.

Örneğin, "Kırk yaşıma geldiğimde bir stüdyom olacak" cümlesi bir sonucu kesinleşmiş gibi ifade eder. "Hayal ettiğim stüdyoda pencere sıkışıyor ve onu bir defterle açık tutuyorum" ifadesi ise yazıyı açıkça hayal edilmiş bir mekâna ve eyleme bağlar. İkinci cümle, okuyucunun o mekânın mutlaka var olacağına inanmasını beklemeden gözünün önünde canlandırabileceği bir şey sunar.

Yaratıcı bir sahne gibi okunup okunmadığını kontrol edin

Taslağı bir kez çerçevesi, bir kez de yazım tekniği açısından okuyun. Çerçeve için rüyayı bir garantiye dönüştüren ifadelere bakın: "bu kanıtlıyor", "kaderimde var" veya "bunun olacağını biliyorum". Bunları çıkarın ya da anlatıcının belirsizliği veya hayal gücü olarak yeniden şekillendirin. Teknik açıdan ise sahnenin net bir mekânı, bir şeyler yapan bir kişisi ve o an için önem taşıyan en az bir ayrıntısı olup olmadığını denetleyin. Bir sahne kısa olabilir ve eylemi küçük bir başlangıca ve sona sahipse yine de tamamlanmış hissettirebilir.

Taslak gelecekteki benliğinizin bir biyografisine dönüştüyse tek bir ana geri dönün ve onu dramatize edin. Rüyanın ne "anlama geldiğinin" bir açıklamasına dönüştüyse sayfaya gerçekten aktarabileceğiniz şeylere dönün: bir ses, bir nesne, bir hareket veya bir mekân. Sahneyi, sonrasında ne olacağına dair bir kehanetle değil, ucu açık bırakan bir satırla bitirebilirsiniz—kapanan bir kapı, soğuyan bir fincan, cevapsız kalan bir soru.

Bir rüyadan yola çıkarak gelecekteki benliği yazmak, en iyi yaratıcı bir sahne kurma eylemi olarak işler: hatırlanan birkaç parçayı koruyun, sınırları belli bir an kurgulayın ve karakteri sıradan seçimler üzerinden gösterin. Malzemeyi rüya sağlar; sayfada ne olacağına ise yazar karar verir.

Bu konuyu keşfetmeye devam et