Jak sprawić, by dialogi w grze nie spowalniały sceny ani jej nie spłycały
Jeśli rozmowy spowalniają grę, zacznij od pytania, co musi się zmienić w scenie, zanim dobiegnie końca. Zostaw tę kluczową wymianę na głównej ścieżce, przenieś opcjonalne szczegóły dotyczące postaci lub świata do wyraźnie oznaczonej, opcjonalnej gałęzi i daj graczowi widoczną możliwość działania lub wyboru. Następnie sprawdź, czy gracze rozumieją, co się zmieniło, i chcą grać dalej. Krótszy scenariusz nie oznacza automatycznie szybszej ani lepszej sceny.
Zanim usuniesz kwestie, ustal, czemu służy scena
Opisz prostym językiem stan początkowy i końcowy sceny. Na przykład: „Strażnik nie ufa graczowi” zmienia się w „Strażnik zgadza się otworzyć bramę, ale prosi o przysługę”. To daje praktyczne kryterium oceny każdej wymiany: czy zmienia sytuację, przedstawia niezbędny fakt, w użyteczny sposób odsłania charakter postaci albo tworzy potrzebną grze chwilę wytchnienia? Jeśli nie, rozważ usunięcie, połączenie lub przeniesienie tej kwestii.
Scena może robić więcej niż tylko posuwać fabułę naprzód. Może budować postać, objaśniać świat, wprowadzać humor lub dawać chwilę wytchnienia. To uzasadnione cele, ale konkurują o uwagę gracza. W książce The Game Narrative Toolbox Heussner i współautorzy opisują kilka funkcji dialogu, między innymi rozwijanie gry, charakteryzację postaci, budowanie świata i kształtowanie tempa. Traktuj je jako wybory projektowe, zamiast zakładać, że każda kwestia musi spełniać wszystkie te funkcje. Rozdział 7: Dialog, The Game Narrative Toolbox, wydanie drugie
Wypróbuj prostą mapę sceny: cel → przeszkoda → reakcja gracza → zmiana sytuacji. Jeśli dwie kolejne wymiany powtarzają tę samą informację, nie zmieniając przeszkody ani reakcji, mogą pełnić tę samą funkcję. To lepszy powód do przeredagowania niż sama liczba słów.
Usuń powtórzone odprawy, ale zachowaj przydatne podkreślenia
Spójrz na całą sekwencję, a nie tylko jedną rozmowę. Jeśli kilka postaci podsumowuje tę samą aktualizację misji, zastanów się, czy gracz potrzebuje każdej z tych powtórek. W relacji z wystąpienia na GDC, które poprowadził Paweł Sasko, dyrektor ds. zadań w CD Projekt RED, Game Developer zaleca rozpoznawanie powtórzonych informacji i usuwanie zbędnych czynności; zauważa też, że ważne informacje fabularne można rozdzielić między sceny o różnym ciężarze i zakresie. Najważniejsze wnioski z projektowania zadań w grach Cyberpunk 2077 i The Witcher 3
Powtórzenie może jednak czemuś służyć. Postać może powtórzyć fakt, bo w niego wątpi, źle go rozumie albo czegoś chce od słuchacza. W takim przypadku zadbaj, by zmiana była czytelna: druga wersja powinna ujawniać nową motywację, podnosić stawkę albo korygować rozumienie gracza. Jeśli tylko powtarza to, co gracz już wie, rozważ zastąpienie jej krótkim potwierdzeniem i przejściem do kolejnego działania.
Przydatna runda redakcyjna polega na oznaczeniu każdej wymiany jej funkcją: nowa informacja, reakcja, decyzja, szczegół dotyczący postaci lub przejście. Gdy ciąg kwestii powtarza tę samą funkcję, nie rozwijając jej, poszukaj sposobu na jego skrócenie. Zachowaj kwestię, która zmienia emocjonalne lub praktyczne znaczenie wcześniejszych informacji, nawet jeśli nie dodaje wielu nowych faktów.
Umieść opcjonalne szczegóły tam, gdzie gracz może po nie sięgnąć
Gracze mogą chcieć zadać każde pytanie, zwłaszcza gdy gra przedstawia listę dostępnych tematów. Alexander Freed w omówieniu rozgałęzionych systemów rozmów opisuje, jak dialog z układem „centrum i odnogi” pozwala graczom badać tematy we własnym tempie, ale może też sprawić, że postacie będą przypominać automaty z informacjami, jeśli trzeba wyczerpać wszystkie opcje. Przeciwstawia tę strukturę rozmowom, które posuwają się naprzód, zaznaczając jednocześnie, że kluczowe informacje muszą być dostępne na każdej istotnej ścieżce. Systemy rozgałęzionych rozmów a praca pisarza, część 2: kwestie projektowe
Na głównej ścieżce umieść to, co każdy gracz musi wiedzieć lub zrobić w danej scenie. Informacje tła, opcjonalne pytania i osobiste dygresje umieść w gałęzi, do której gracz może wejść bez konieczności przejścia przez wszystkie tematy, zanim scena ruszy dalej. Oznaczaj wybory na tyle jasno, by gracze widzieli, która opcja rozwija bieżącą rozmowę, a która pozwala zgłębić poboczny temat.
Nie ukrywaj obowiązkowej wskazówki w opcjonalnym pytaniu, chyba że gra ma inny niezawodny sposób jej przekazania. Jeśli gracz może przeoczyć szczegół i przez to nie zrozumieć kolejnego działania, przenieś go do kluczowej wymiany albo przekaż za pośrednictwem innego czytelnego kanału. Opcjonalność sprawdza się najlepiej, gdy zmienia poziom szczegółowości, a nie podstawowe zrozumienie.
Niech działanie przejmie część rozmowy
Rozmowa nie zawsze musi odbywać się w miejscu i składać z długiej serii kwestii. Gracz może iść z towarzyszem, oglądać przedmiot, wybierać, dokąd się udać, albo reagować w trakcie rozwoju sceny. W wywiadzie o grze Oxenfree jej twórcy opowiadali, jak przemieszczanie się między lokacjami i liczba interaktywnych obiektów wpływały na to, jak długo mogły trwać dialogi; mówili też o wykorzystaniu układu poziomów do kierowania ruchem i rozmową. Jak narracja w Oxenfree rozwija się niczym swobodna rozmowa
Zastosuj tę zasadę w skali, na jaką pozwala twoja gra: powiąż kolejne partie dialogu z konkretnym działaniem. Towarzysz może wyjaśnić drobny szczegół, gdy gracz przechodzi przez pomieszczenie; przy ważnej decyzji można zatrzymać ruch, aby gracz mógł się skupić. To wniosek projektowy oparty na relacji twórców, a nie uniwersalny przepis: działanie może ożywić scenę, ale może też odciągać uwagę od informacji, którą gracz musi przyswoić.
Gdy scena osiągnie punkt zwrotny, wskaż graczowi widoczny następny krok. Może to być wybór między różnymi podejściami, przedmiot do zbadania, cel podróży albo wyraźna zachęta do dalszej gry. Nie chodzi o dodanie interakcji do każdej kwestii. Chodzi o to, by zmiana w scenie była czytelna i by gracz mógł w niej uczestniczyć tam, gdzie ma to znaczenie.
Niech wybory różnią się od siebie i będą szybkie w odbiorze
Więcej opcji dialogowych daje graczom więcej możliwości działania, ale ich czytanie i porównywanie zajmuje czas. Freed zauważa, że większe menu może spowalniać gracza i zaciemniać główną decyzję; odpowiednia liczba opcji zależy od zakresu podejść, które gra chce umożliwić. Systemy rozgałęzionych rozmów a praca pisarza, część 2
Przy każdym zestawie wyborów opisz różnice między opcjami w kilku słowach: zażądaj dowodu, zaoferuj pomoc, zakwestionuj twierdzenie. Jeśli dwie opcje prowadzą zasadniczo do tej samej odpowiedzi i stanu sceny, zdecyduj, czy warto przedstawiać je jako osobne wybory. Mogą mieć znaczenie dla odgrywania roli lub tonu, ale gracz powinien móc rozpoznać tę różnicę na podstawie tekstu.
Unikaj krótkich etykiet, przez które trudniej przewidzieć skutek wyboru. Lakoniczny przycisk może skrócić czas czytania, a jednocześnie wywołać wahanie, jeśli jego intencja jest niejasna. Używaj zwięzłych sformułowań, które przekazują podejście gracza, a najbardziej jednoznaczne zarezerwuj dla wyborów o istotnych konsekwencjach.
Mierz postęp sceny, a nie tylko liczbę słów
Przydatna ocena łączy obserwację zachowania graczy z tym, co rozumieją. Zwracaj uwagę, w których miejscach się zatrzymują, wracają do tematów, pomijają kwestie lub wydają się niepewni kolejnego kroku. Takie obserwacje mogą wskazać problemy, ale same ich nie wyjaśniają: pauza może oznaczać dezorientację, uważne czytanie albo namysł nad ważnym wyborem.
Po przetestowaniu sceny zadaj kilka otwartych pytań: Co zmieniło się do końca? Dlaczego? Co, twoim zdaniem, zrobisz dalej? Zespół Games User Research zaleca, by podczas testów rozumienia fabuły pytać, co się dzieje, dlaczego oraz czego gracze spodziewają się w następnej kolejności; opisuje też pytanie o zainteresowanie tym, co wydarzy się dalej, aby znaleźć miejsca, w których ono słabnie. Jak testować fabułę swojej gry
Możesz wykorzystać te pytania do praktycznego porównania wersji po przeredagowaniu: czy gracze osiągnęli zamierzony rezultat sceny, zrozumieli jego przyczynę i wiedzieli, jaki krok wykonać dalej? W miarę możliwości porównuj wersje przy tym samym zadaniu i z podobnymi graczami. Traktuj każdą zaobserwowaną różnicę jako informację o danej scenie i warunkach testu, a nie dowód, że określona długość dialogu sprawdzi się wszędzie.
Zachowaj kwestie, które są warte poświęconego im czasu
Cicha wymiana, pauza lub opcjonalna historia mogą sprawiać, że scena wydaje się osobista. W poradach Sasko przytoczonych przez Game Developer pojawia się zalecenie, by zostawić miejsce na ludzkie chwile i dać ważnym momentom wybrzmieć; przestrzega on też przed powtórzeniami i szczegółami, które nie służą grze. W praktyce trzeba znaleźć równowagę: usuwać wymiany, które tylko opóźniają scenę, a zachowywać te, które w istotny sposób zmieniają uwagę gracza, relacje lub jego oczekiwania. Najważniejsze wnioski z projektowania zadań w grach Cyberpunk 2077 i The Witcher 3
Gdy scena dialogowa wydaje się powolna, popraw ją w następującej kolejności: określ jej rezultat, usuń powtórzone odprawy, oddziel obowiązkowe informacje od opcjonalnych szczegółów, powiąż kluczowe zwroty z widocznymi wyborami lub działaniami, a następnie przetestuj zrozumienie i zainteresowanie dalszym ciągiem. Zachowaj kwestię, która sprawia, że scena jest bardziej zrozumiała, lepiej odsłania postacie lub skłania do refleksji. Celem nie jest ograniczenie dialogu do minimum, lecz stworzenie rozmowy, która zmienia coś w sposób zauważalny dla gracza.