Jak stworzyć prostą mapę dźwięków parku, ogrodu lub ulicy

Mapa dźwięków łączy przybliżony układ przestrzenny z krótkimi obserwacjami. Powinna pozwolić czytelnikowi odpowiedzieć na cztery pytania: Gdzie znajdował się słuchający? Z której strony dobiegał każdy dźwięk? Jak daleko wydawało się jego źródło? Kiedy wystąpił w trakcie nasłuchu? W ćwiczeniu Królewskiego Towarzystwa Ogrodniczego słuchający znajduje się na środku, a strzałki wskazują, skąd — jak się wydaje — dobiegają dźwięki; lekcja mapowania dźwięków opracowana przez Regionalną Radę Doradczą Obywateli Prince William Sound uwzględnia przybliżoną odległość, rodzaj dźwięku oraz częstotliwość lub liczbę jego wystąpień. RHS: „Narysuj mapę dźwięków”, PWSRCAC: „Mapowanie dźwięków”

Nie próbuj nadmiernie uszczegóławiać mapy. Zapisujesz to, co słyszysz z jednego miejsca, a nie tworzysz przeglądu całej okolicy. Dźwięk może dobiegać spoza narysowanego obszaru, odbijać się od budynków lub być zagłuszany przez inny dźwięk. Zaznacz to, co udało ci się usłyszeć, i pokaż niepewność zamiast zgadywać dokładne źródło.

Wybierz miejsce, w którym możesz przez kilka minut pozostać w bezruchu, nie blokując przejścia i nie musząc patrzeć pod nogi. Sprawdzi się ławka w parku, skraj ogrodu lub spokojne miejsce przy budynku. Do mapy wnętrza wybierz miejsce, z którego dobiega wiele różnych dźwięków, a nie tylko dźwięk telewizora lub radia; lekcja PWSRCAC wskazuje, że mapowanie można przeprowadzać zarówno w pomieszczeniach, jak i na zewnątrz. PWSRCAC: „Mapowanie dźwięków”

Narysuj niewielką granicę lub przybliżony kształt obszaru, który potrafisz rozpoznać. Pośrodku umieść X lub kropkę i podpisz ją „słuchający”. Wybierz stały punkt orientacyjny przed sobą — na przykład bramę, ścieżkę lub budynek — i zaznacz go u góry strony. Obok mapy napisz „przodem do [punktu orientacyjnego]”. Dzięki temu kierunki będą miały stały punkt odniesienia, nawet jeśli strona nie będzie ustawiona na północ. Jeśli znasz kierunki świata, zaznacz też północ, ale nie jest to konieczne.

Dodaj nazwę miejsca lub jego prosty opis, datę i godzinę rozpoczęcia. Po zakończeniu zapisz czas trwania nasłuchu. Jeśli później wrócisz do porównania map, w miarę możliwości zajmij to samo miejsce i ustaw się w tym samym kierunku; w przeciwnym razie zanotuj zmianę, ponieważ inne położenie zmienia postrzegane kierunki i odległości.

Zanim zaczniesz rysować, zatrzymaj się i posłuchaj przez około minutę. Sensory Trust zaleca, by przez krótki czas, na przykład pięć minut, pozostawać w bezruchu i notować, skąd dobiegają dźwięki; ćwiczenie PWSRCAC przewiduje nasłuch trwający od pięciu do dziesięciu minut. To przydatne przykłady, a nie sztywne wymagania: wybierz czas odpowiedni do miejsca i do swojej dyspozycji. Sensory Trust: „Mapy dźwięków”, PWSRCAC: „Mapowanie dźwięków”

Gdy coś usłyszysz, postaw mały znak w kierunku, z którego — jak się wydaje — dobiega dźwięk. Dźwięki, które wydają się bliskie, zaznacz bliżej, a te, które wydają się odległe — dalej. Nie musisz zachowywać dokładnej skali; dodaj na przykład notatkę „odległość przybliżona”, aby czytelnik wiedział, że rozmieszczenie opiera się na szacunkach słuchowych, a nie pomiarach.

Najpierw opisz słyszane zjawisko, a dopiero potem nazwij jego przyczynę. „Niski, jednostajny szum” to bezpośrednia obserwacja; „klimatyzator” to interpretacja. Jeśli z dużą pewnością rozpoznajesz źródło, dopisz je po opisie: „niski, jednostajny szum, prawdopodobnie wentylacja”. Jeśli nie potrafisz go rozpoznać, napisz „źródło nieznane”. Ćwiczenie RHS zachęca do zgadywania, czy dźwięk pochodzi od zwierzęcia, czy od źródła stworzonego przez człowieka, ale zgadywanie powinno być wyraźnie oznaczone jako przypuszczenie. RHS: „Narysuj mapę dźwięków”

Jeśli nakłada się na siebie kilka dźwięków, zaznacz je osobno, o ile potrafisz rozróżnić, z których kierunków dobiegają. Jeśli jeden zagłusza drugi lub utrudnia określenie jego źródła, zanotuj „częściowo zagłuszony” albo użyj symbolu niepewności. Jak wyjaśnia dokumentacja lokalizacji akustycznej OpenSoundscape, intensywny krajobraz dźwiękowy utrudnia określenie położenia źródeł nawet w nagraniach technicznych; dlatego ręcznie rysowana mapa nie powinna sugerować precyzji, której nie zapewnia. OpenSoundscape: „Lokalizacja akustyczna”

Użyj kilku powtarzalnych znaków, a następnie objaśnij je w legendzie. Na przykład:

Okręgi oznaczają kategorie, a nie jednostki. W razie potrzeby wyjaśnij je prostymi słowami — na przykład „blisko = wyraźnie niedaleko; daleko = słyszalny, ale trudny do umiejscowienia” — i nie dodawaj stóp ani metrów, chyba że rzeczywiście oszacowałeś lub zmierzyłeś odległość. Cechy dźwięków opisuj słowami, prostymi rysunkami lub wyrazami dźwiękonaśladowczymi: „ćwir-ćwir”, „grzechotanie”, „jednostajny szum”. Lekcja PWSRCAC wymienia rysunki, symbole, opisy i wyrazy dźwiękonaśladowcze jako sposoby zapisywania dźwięków oraz zaleca wskazywanie ich położenia, opisu i częstotliwości występowania. PWSRCAC: „Mapowanie dźwięków”

W bloku tytułowym zapisz godzinę rozpoczęcia i całkowity czas nasłuchu. Przy poszczególnych zdarzeniach użyj prostego oznaczenia czasu, na przykład 2 min lub 09:14, zależnie od tego, czy chcesz podać czas, który upłynął, czy godzinę na zegarze. Krótka notatka może zawierać oba zapisy: 09:14 / 2 min: trzy ostre nawoływania, górna prawa strona, daleko. W przypadku ciągłego dźwięku zapisz, kiedy go zauważyłeś i czy trwał do końca: 09:12–09:18: niski szum ruchu ulicznego, z lewej i z przodu, jednostajny.

Jeśli śledzenie czasu każdego zdarzenia utrudnia słuchanie, podziel sesję na kilka odcinków — na przykład minuty 0–2, 2–4 i 4–6 — i dopisuj odpowiedni przedział przy każdym znaku. W legendzie podaj długość przedziałów. Dzięki temu mapa pokaże zarówno rozmieszczenie dźwięków, jak i czas ich wystąpienia, nie zamieniając się w transkrypcję. Jeśli dokładny czas ma znaczenie, użyj zegarka lub zegara zamiast później odtwarzać go z pamięci.

Wyobraź sobie, że siedzisz na jednej z ogrodowych ławek, przodem do bramy. Na stronie zaznaczasz słuchającego pośrodku, bramę u góry oraz notatkę: wtorek, 09:12; nasłuch: 6 min. Słyszysz ciągły niski szum z przodu i z lewej, kilka krótkich nawoływań wysoko po prawej oraz pojedynczy stuk za sobą. Nie wiesz, co wywołało stuk.

Na mapie możesz umieścić ≈ niski szum w dalekiej lewej części i dopisać 0–6 min; zaznaczyć trzy małe symbole nawoływań w górnej prawej części z oznaczeniami 1, 3 i 5 min; oraz umieścić za słuchającym napis stuk? z oznaczeniem 4 min. Legenda wyjaśnia, że zagnieżdżone okręgi oznaczają postrzeganą odległość, ? wskazuje niepewne źródło, a brama wyznacza górę strony. To przykładowa ilustracja, a nie relacja z rzeczywistej sesji nasłuchu.

Zwróć uwagę, że opisy dźwięków i ich położenie są oddzielone od twierdzeń o źródłach. Jeśli później rozpoznasz szum jako odgłos ruchu ulicznego albo nawoływania jako głosy ptaków, dodaj taką ostrożnie sformułowaną notatkę po zakończeniu nasłuchu, zamiast po cichu zmieniać pierwotną obserwację.

Zanim odejdziesz, sprawdź, czy ktoś inny potrafiłby zorientować się na podstawie strony. Upewnij się, że mapa zawiera oznaczenie słuchającego, punktu orientacyjnego, w stronę którego był zwrócony, daty, godziny rozpoczęcia, czasu trwania i legendy. Sprawdź, czy objaśniono znaczenie każdego symbolu, a każdy dźwięk ma przypisany kierunek lub wyraźne oznaczenie niepewności. Jeśli użyłeś kategorii odległości, upewnij się, że legenda wskazuje, iż są przybliżone.

Sprawdź też, czy jakaś strzałka nie sugeruje ruchu, którego w rzeczywistości nie słyszałeś, czy przypadkiem nie uznałeś możliwego źródła za pewne albo czy przy nakładających się dźwiękach nie trzeba dodać notatki o zagłuszaniu. Wystarczy szybki przegląd; celem jest czytelny zapis przestrzenny jednego okresu nasłuchu.

Jeśli chcesz porównać okresy nasłuchu, powtórz mapowanie w tym samym miejscu i opisz osobno każdą sesję, podając jej czas i warunki. Lekcja PWSRCAC sugeruje powtarzanie mapowania dźwięków w różnych miejscach, o różnych porach dnia lub w różnych porach roku. Takie porównania mają sens tylko wtedy, gdy odnotujesz różnice; mapa sporządzona o innej porze może odzwierciedlać zmiany aktywności lub pogody, a także różnice w tym, co akurat udało ci się zauważyć. PWSRCAC: „Mapowanie dźwięków”

Zmień miejsce, jeśli chcesz zmapować dźwięki z innego punktu widzenia, ale sporządź nową mapę i zaznacz nowe położenie słuchającego oraz kierunek, w którym jest zwrócony. Jeśli celem jest precyzyjne ustalenie położenia źródła, oszacowanie ciśnienia akustycznego lub porównanie poziomów, taka mapa oparta na nasłuchu nie wystarczy. Lokalizacja za pomocą aparatury wymaga zsynchronizowanych nagrań z odbiorników znajdujących się w znanych położeniach oraz wyraźnej weryfikacji szacunków lokalizacji; to inna metoda niż prosta mapa obserwacyjna. OpenSoundscape: „Lokalizacja akustyczna”

Przydatna mapa dźwięków może być niewielka: stałe miejsce słuchającego, oznaczone kierunki, przybliżona odległość, czytelna legenda, zwięzłe opisy dźwięków i odniesienia do czasu. Oznaczaj niepewne spostrzeżenia, a strona zachowa informacje o tym, co słyszałeś i gdzie odbierałeś dźwięki podczas konkretnego nasłuchu.