Jak pogrubić kontur na zewnątrz, zachowując szczegóły wewnętrzne

Zanim zmienisz grubość, zdecyduj, czy chcesz wzmocnić istniejący kontur postaci, czy dodać obramowanie wokół całej złożonej postaci. Te zadania mogą wymagać innych kształtów źródłowych.

Postać może na przykład składać się z wypełnionego tułowia, osobnych oczu, dekoracyjnych plamek i odłączonego dodatku. Jeśli ma się pogrubić tylko kontur tułowia, zaznacz jego zewnętrzny obrys. Jeśli obramowanie ma otaczać całą postać, przygotuj osobną sylwetkę obejmującą elementy, które mają znaleźć się wewnątrz obramowania.

Przed edycją skorzystaj z poniższej tabeli:

Stan grafiki	Odpowiednia metoda początkowa	Szczegół do sprawdzenia
Jeden zamknięty kształt wektorowy tułowia	Obrys wyrównany na zewnątrz	Wyrównanie istniejącego obrysu
Kilka wektorowych elementów tułowia	Osobna sylwetka za grafiką	Niepożądane obramowania między elementami
Wypełniona rastrowa postać na przezroczystym tle	Powiększone zaznaczenie sylwetki pod spodem	Przezroczyste otwory i półprzezroczyste krawędzie
Rysunek rastrowy zawierający wyłącznie linie	Najpierw przygotuj wypełnioną sylwetkę	Przerwy między liniami wewnętrznymi

To rozróżnienie ma znaczenie w grafice rastrowej, ponieważ polecenie GIMP-a „Alfa na zaznaczenie” uwzględnia krycie: nieprzezroczyste obszary są zaznaczane w całości, przezroczyste pozostają niezaznaczone, a półprzezroczyste są zaznaczane częściowo. Warstwa zawierająca wyłącznie oczy i linie konturu nie daje więc takiego samego zaznaczenia jak wypełniona sylwetka postaci. Podręcznik GIMP-a: Alfa na zaznaczenie

Zachowaj nietkniętą kopię grafiki. Jeśli to możliwe, oddziel obramowanie od twarzy i ozdobnych szczegółów. Dzięki temu łatwiej będzie dostosować sylwetkę bez konieczności wielokrotnego zaznaczania poszczególnych elementów.

W programie Illustrator wyrównanie na zewnątrz jest bezpośrednim rozwiązaniem, gdy sylwetka postaci jest zamkniętą ścieżką. Adobe opisuje wyrównanie obrysu dla zamkniętych ścieżek, które nie są grupami Live Paint. Adobe Illustrator: Stosowanie koloru, grubości i wyrównania obrysu

1. Zaznacz wyłącznie zewnętrzną ścieżkę tułowia postaci.
2. Otwórz Okno → Obrys.
3. Ustaw kolor i grubość obrysu.
4. Wybierz Wyrównaj obrys na zewnątrz.
5. Sprawdź narożniki i w razie potrzeby zmień styl łączenia.

Te ustawienia określają grubość obrysu i jego położenie względem zaznaczonej ścieżki. Łączenia zaokrąglone zaokrąglają narożniki, ścięte spłaszczają je, a ostre tworzą wierzchołki. W przypadku postaci o miękkich, zaokrąglonych kształtach najpierw wypróbuj łączenia zaokrąglone, a następnie porównaj je z oryginalnym konturem. Adobe Illustrator: Ustawienia obrysu

Wyrównanie na zewnątrz umieszcza obrys poza kształtem, pozostawiając więcej miejsca wewnątrz. Zmiana wyrównania może jednak również zmienić wygląd istniejącego obrysu. Jeśli chcesz dokładnie zachować oryginalny obrys wyśrodkowany, pozostaw tę grafikę bez zmian i eksperymentuj z osobną sylwetką umieszczoną pod spodem. Adobe Learn: Zmiana kolorów i obrysów

Nie zaznaczaj razem twarzy i tułowia podczas ustawiania nowej grubości obrysu. Pogrubienie wszystkich zaznaczonych ścieżek może zmienić szczegóły wewnętrzne, nawet jeśli zewnętrzny kontur wygląda prawidłowo.

W GIMP-ie użyj wypełnionej postaci na przezroczystym tle jako źródła zaznaczenia. Nie uwzględniaj warstwy tła. Jeśli grafika składa się wyłącznie z luźnych linii, najpierw utwórz osobną wypełnioną sylwetkę, która odwzorowuje zamierzony obrys zewnętrzny.

Ta metoda łączy trzy opisane operacje: zaznaczenie postaci na podstawie krycia, powiększenie tego zaznaczenia i wypełnienie powiększonego obszaru na nowej warstwie. Polecenie GIMP-a „Powiększ” jest dostępne w menu Zaznaczenie → Powiększ, a jego domyślną jednostką są piksele. Podręcznik GIMP-a: Powiększ

1. Wybierz warstwę z wypełnioną postacią lub przygotowaną sylwetką.
2. Wybierz Warstwa → Przezroczystość → Alfa na zaznaczenie.
3. Wybierz Zaznaczenie → Powiększ i wpisz żądaną wartość poszerzenia na zewnątrz, na przykład przykładowe 3 piksele.
4. Wybierz Warstwa → Nowa warstwa, nazwij ją Zewnętrzny kontur i ustaw wypełnienie na Przezroczystość. Warstwa powinna być wystarczająco duża, aby objąć powiększone zaznaczenie.
5. Przenieś warstwę Zewnętrzny kontur pod całą oryginalną grafikę postaci, ale nad tło.
6. Ustaw kolor pierwszoplanowy na żądany kolor konturu.
7. Gdy warstwa Zewnętrzny kontur jest aktywna, a zaznaczenie nadal widoczne, wybierz Edycja → Wypełnij kolorem pierwszoplanowym.
8. Usuń zaznaczenie i sprawdź efekt.

GIMP tworzy nową warstwę nad zaznaczoną warstwą, dlatego przeniesienie konturu pod spód jest niezbędnym krokiem w tej sekwencji. Okno „Nowa warstwa” pozwala również ustawić wymiary i wypełnienie warstwy. Podręcznik GIMP-a: Nowa warstwa

Polecenie „Wypełnij kolorem pierwszoplanowym” wypełnia aktywne zaznaczenie kolorem pierwszoplanowym. Upewnij się, że zaznaczenie jest nadal aktywne: jeśli go nie ma, polecenie wypełni całą aktywną warstwę. Podręcznik GIMP-a: Wypełnij kolorem pierwszoplanowym

Powiększony wypełniony obszar rozciąga się pod postacią. Nieprzezroczysta grafika na wierzchu zasłania pokrywającą się część, pozostawiając widoczne dodane obramowanie na zewnątrz. Przezroczyste otwory wymagają osobnego sprawdzenia, ponieważ mogą odsłonić znajdującą się pod spodem warstwę konturu.

Dobierz grubość konturu do rzeczywistego rozmiaru wyświetlania postaci. Obramowanie, które na dużym obszarze roboczym wygląda subtelnie, po zmniejszeniu może stać się ledwo widoczne.

Oto przykładowe obliczenie, a nie uniwersalne zalecane ustawienie: załóżmy, że postać ma szerokość 512 pikseli, a będzie wyświetlana w szerokości 128 pikseli. Współczynnik skali wynosi 128 ÷ 512 = 0,25. Poszerzenie na zewnątrz o 8 pikseli w obrazie roboczym zmniejszy się proporcjonalnie do około 2 pikseli.

W tym przykładzie zacznij od powiększenia zaznaczenia rastrowego o 8 pikseli, wyświetl podgląd pomniejszonego obrazu i dostosuj wartość. W przypadku grafiki wektorowej obejrzyj postać w docelowym rozmiarze przed ustaleniem grubości obrysu.

Sprawdź także pobliskie szczeliny. W wyidealizowanej prostej szczelinie poszerzenie każdej z dwóch zwróconych ku sobie krawędzi o 3 piksele zmniejsza ją łącznie o 6 pikseli. Z pierwotnej szczeliny o szerokości 8 pikseli pozostaną około 2 piksele. To uproszczone obliczenie pomaga ustalić, gdzie obrys może połączyć oddzielne części. Zakrzywione krawędzie i renderowanie pikseli i tak trzeba sprawdzić wzrokowo.

Rozszerzenie na zewnątrz pozwala zachować nieprzezroczystą grafikę wewnętrzną, jeśli dodany kształt znajduje się pod nią. Może jednak zmienić puste przestrzenie: szczelina między dwiema częściami jest częścią otaczającego je pustego obszaru, więc rozszerzenie w tę przestrzeń ją zwęża.

Zdecyduj, które otwory powinny pozostać puste. Jeśli wąski otwór jest ważną częścią kształtu postaci, zmniejsz grubość obramowania lub miejscowo zmodyfikuj sylwetkę konturu. Jeśli przezroczysty otwór wewnętrzny musi pozostać całkowicie bez zmian, wyłącz go z warstwy konturu zamiast polegać na zasłonięciu go przez grafikę na wierzchu.

Półprzezroczyste szczegóły również wymagają uwagi. Ponieważ polecenie „Alfa na zaznaczenie” tworzy częściowe zaznaczenia z półprzezroczystych obszarów, ich krawędzie zachowują się inaczej niż w pełni nieprzezroczysta sylwetka. Wyświetl podgląd obramowania na zamierzonym tle i sprawdź, czy jego kolor przez nie prześwituje. Podręcznik GIMP-a: Alfa na zaznaczenie

Narożniki zależą również od użytej metody. W programie Illustrator można wybierać style łączenia, natomiast dokumentacja GIMP-a podaje, że powiększenie zaznaczenia prostokątnego daje zaokrąglone narożniki. Jeśli kształt kanciastych dodatków ma znaczenie dla projektu, sprawdź je osobno. Adobe Illustrator: Łączenia obrysu, Podręcznik GIMP-a: Powiększ

Porównaj edytowaną postać z nietkniętą kopią, ustawiając je w tym samym miejscu i rozmiarze. Najpierw sprawdź elementy wewnętrzne, a potem obwód. Dzięki takiej kolejności łatwiej zauważyć zmienione oko lub oznaczenie, zanim uwagę przyciągnie grubszy kontur.

• Zmieniły się szczegóły wewnętrzne: Sprawdź, czy te obiekty otrzymały nowy obrys albo czy warstwa konturu znajduje się nad nimi.
• Małe elementy dostały osobne obramowania: Sprawdź, czy źródłem zaznaczenia nie były luźne szczegóły zamiast wypełnionej sylwetki.
• Otwory się zmniejszyły: Zmniejsz poszerzenie lub popraw kontur wokół tych otworów.
• Narożniki są zbyt ostre lub zaokrąglone: Zmień styl łączenia lub geometrię sylwetki.
• Obramowanie kończy się nagle: Sprawdź granice obszaru roboczego, warstwy lub eksportu i pozostaw wystarczająco dużo miejsca wokół grafiki.

Na koniec obejrzyj wyeksportowaną grafikę w docelowym rozmiarze wyświetlania. Zachowaj edytowalny oryginał i osobną warstwę konturu, aby móc później zmienić jego grubość. Gotowy efekt powinien mieć wyraźniejszy obwód, czytelne szczeliny i te same szczegóły wewnętrzne co grafika wyjściowa.

• Adobe Illustrator — Stosowanie koloru, grubości i wyrównania obrysu
• Adobe Learn — Zmiana kolorów i obrysów
• Podręcznik GIMP-a 3.0 — Alfa na zaznaczenie
• Podręcznik GIMP-a 3.0 — Powiększ
• Podręcznik GIMP-a 3.0 — Nowa warstwa
• Podręcznik GIMP-a 3.0 — Wypełnij kolorem pierwszoplanowym