Zacznij rysować, używając jednego codziennego przedmiotu i tworząc cztery małe studia

Wybierz jeden bezpieczny przedmiot, którego możesz użyć zgodnie z prawem i który masz pod ręką: kubek, but, klucz, złożoną tkaninę, doniczkę lub inną rzecz, która może leżeć nieruchomo. Ustaw ją na prostym tle i zaznacz miejsce, w którym będziesz siedzieć lub stać. Użyj jednej kartki podzielonej na cztery pola albo czterech małych kartek, a także jednego ołówka, długopisu lub innego znanego narzędzia. Lekcja NGA poświęcona przedmiotom codziennego użytku pokazuje, jak rysować znane rzeczy na papierze ołówkami, a materiały dodatkowe są opcjonalne. Nie kupuj zestawu, zanim nie poznasz możliwości swojego obecnego narzędzia. Zapisz przedmiot, punkt widzenia, źródło światła, narzędzie i datę.

Przyjrzyj się zewnętrznym granicom przedmiotu i wypełnij pierwsze pole luźnymi, okrężnymi lub kierunkowymi znakami, które oddają jego całkowitą wysokość, szerokość i nachylenie. NGA opisuje bazgrolenie jako szybki sposób na uchwycenie ogólnego kształtu. Nie przerywaj ruchu narzędzia i pozwól liniom na siebie nachodzić; to studium nie jest konturem, który trzeba oczyścić. Porównaj najszersze i najwęższe części przedmiotu, zamiast nazywać każdy szczegół. Zakończ, gdy główna bryła zmieści się w polu. Zapisz jeden widoczny sukces i jedną niezgodność, na przykład zbyt małą szerokość, nie oceniając rysunku jako dobrego lub złego.

W drugim polu użyj dłuższych, swobodnych znaków, aby oddać główny kierunek, ciężar, wygięcie lub relacje między częściami. NGA odróżnia gest od bazgrolenia, opisując go jako inne szybkie podejście do formy. Kubek może mieć pionowy korpus i zakrzywione ucho, a but długą podeszwę i uniesiony obcas. Na razie nie obrysowuj powoli konturu. Powtarzaj linię kierunkową tylko wtedy, gdy pomaga wyjaśnić strukturę. Zachowaj wczesne znaki zamiast ścierać je, by uzyskać jedną dopracowaną krawędź. Zwróć uwagę, która linia najlepiej oddaje kierunek przedmiotu.

W trzecim polu przesuwaj wzrok wzdłuż widocznej krawędzi przedmiotu, prowadząc narzędzie długą linią konturu. NGA wyjaśnia, że kontur polega na sprowadzaniu przedmiotów do prostych linii i form. Linia może się przeciąć w miejscu, w którym jedna część nachodzi na drugą. Częściej patrz na przedmiot niż na papier i unikaj wielokrotnego bazgrania po tej samej krawędzi. Jeśli kontur kończy się w innym miejscu, zostaw przerwę i zaznacz ją, by później ją porównać. To informacja o obserwacji i ruchu ręki, a nie porażka, którą trzeba ukryć.

W czwartym polu powtórz prosty kontur i dodaj tylko największe jasne i ciemne obszary. Strona NGA z podstawami rysunku wyjaśnia, że lekki i mocny nacisk pozwalają budować ton i fakturę. Najpierw wskaż najjaśniejszy obszar papieru, jeden obszar pośredni i najciemniejszy widoczny cień. Zanim zastosujesz nacisk, wypróbuj go na marginesie. Nie rozcieraj każdego przejścia ani nie wymyślaj cieni z pamięci. Jeśli używasz narzędzia, które nie pozwala bezpiecznie zmieniać nacisku, zmień odstępy między liniami lub ich gęstość i zapisz tę modyfikację.

Połóż obok siebie cztery studia i porównaj wyłącznie widoczne cechy: ogólne proporcje, wyrazistość kierunku, ciągłość krawędzi oraz różnicę między jasnymi i ciemnymi obszarami. Każde studium miało inne zadanie, więc nie przeliczaj ich na łączny wynik. Wybierz jedną cechę do dalszej pracy, na przykład nachylenie w geście, kształt ucha w konturze albo cień rzucany w studium nacisku. Zapisz uzasadnienie poparte obserwacjami i odłóż pozostałe trzy studia, nie wycierając ich. Kolejny artykuł może rozwinąć wybrane studium; nie trzeba tworzyć kolejnych motywów. Cztery małe próby stanowią kompletną pierwszą sesję.