Jak uszyć delikatniejszą falbanę kostiumową z kołowych paneli
Aby uzyskać miękką, swobodnie układającą się falbanę przy spódnicy kostiumowej, pelerynie, rękawie lub tunice, wytnij zaokrąglone fragmenty pierścienia zamiast marszczyć długi prosty pas materiału. Wewnętrzny łuk przyszywa się do ubrania, a zewnętrzny pozostaje swobodny i nadaje falbanie rozkloszowany kształt. Ta metoda pozwala uniknąć gęsto zmarszczonego szwu, wymaga jednak dokładniejszego przygotowania wykroju i starannego wykończenia krawędzi. Poniższe kroki pokazują, jak wykroić i uszyć falbanę z kołowych paneli, gdy pełne koło nie mieści się na materiale.
Dlaczego warto użyć kołowych paneli zamiast marszczonych pasów?
Marszczona falbana zyskuje objętość, gdy długi prosty pas materiału zostaje ściągnięty wzdłuż jednej krawędzi. Kołowa falbana, często nazywana kloszem, zawdzięcza swój ruch zaokrąglonemu kształtowi: gdy krótszy wewnętrzny łuk przyszyje się do prostszej krawędzi ubrania, dłuższy zewnętrzny łuk układa się w fale. Edukatorka szycia Doina Alexei opisuje kołowe falbany jako miększe i mniej masywne przy szwie mocującym niż falbany marszczone. Sprawdzają się więc tam, gdzie zależy Ci na ruchu materiału bez grubej warstwy marszczeń. (Doina Alexei, „A Complete Guide On Ruffles In Apparel Sewing”)
Wybierz kołowe panele, gdy krawędź ubrania jest stabilna, a materiał może swobodnie opadać. Wybierz marszczony pas, jeśli zależy Ci na gęstych, wyraźnych marszczeniach, musisz wykorzystać wąskie skrawki materiału albo chcesz, by falbana odstawała zamiast się układać. Kołowa falbana nie zawsze jest lekka: sztywny materiał może utrzymać szeroką falę, a miękki zwykle opada bliżej ciała. Jeśli nie masz pewności, jak zachowa się materiał, przed wykrojeniem całego kostiumu przygotuj małą próbkę.
Zmierz krawędź mocowania i ustal głębokość
Zmierz dokładnie krawędź ubrania w miejscu, do którego zostanie przyszyta falbana, nie uwzględniając zapasów na szwy. Oznacz tę długość literą C. Jeśli krawędź jest zaokrąglona lub nieregularna, zmierz ją wzdłuż linii szycia elastyczną miarką, a następnie zaznacz punkty ćwiartkowe zarówno na ubraniu, jak i na pomiarze. Później ułatwi to równomierne rozmieszczenie paneli.
Wybierz docelową głębokość falbany, d, mierzoną od szwu mocującego do zewnętrznego brzegu. Podczas przygotowywania wykroju dodaj wybrany zapas na szew przy wewnętrznej krawędzi oraz zapas na podłożenie przy zewnętrznej. Oddziel te zapasy od docelowej głębokości, by falbana nie wyszła krótsza, niż planowano. Wykrój ma kształt pierścienia: większe koło wyznacza swobodny brzeg, a mniejsze współśrodkowe koło wyznacza krawędź mocowania. (Doina Alexei, „Dressmaking: How To Pattern And Sew A Circle Ruffle”)
Przygotuj wykrój pierścienia pasujący do ubrania
Obwód wewnętrznej krawędzi pełnego pierścienia powinien odpowiadać długości C. Aby obliczyć promień wewnętrzny, podziel C przez 2π (około 6,28): promień wewnętrzny = C ÷ 6,28. Dodaj docelową głębokość, aby obliczyć promień zewnętrzny. Przy rysowaniu linii cięcia dodaj zapasy na szew i podłożenie poza wykończonymi krawędziami.
Na przykład, jeśli krawędź mocowania ma 48 cali, a docelowa głębokość falbany wynosi 4 cale, promień wewnętrzny wyniesie około 7,64 cala, a promień zewnętrzny około 11,64 cala, przed dodaniem zapasów. To przykładowe wymiary; użyj pomiaru krawędzi własnego ubrania i wybranej głębokości. Średnica całego pierścienia wyniosłaby około 23,3 cala przed dodaniem zapasów, więc może się nie zmieścić na materiale jako jeden element.
Podziel pierścień na panele, które zmieszczą się na dostępnym materiale. Praktycznym rozwiązaniem jest wykrojenie jednego lub kilku zaokrąglonych wycinków z tego samego środka, a następnie dodanie prostych zapasów na szwy przy każdej krawędzi promieniowej. Zachowaj ten sam promień wewnętrznych i zewnętrznych łuków każdego panelu, tak aby przylegające krawędzie równo się schodziły. Zaznacz środek każdego łuku oraz pasujące punkty ćwiartkowe lub ósemkowe. Poradnik szycia kołowych falban również zaleca wycięcie kilku elementów wykroju, gdy jeden nie wystarcza do pokrycia krawędzi ubrania. (Doina Alexei, „Dressmaking: How To Pattern And Sew A Circle Ruffle”)
Wytnij i połącz panele
Przed krojeniem sprawdź kierunek wzoru na materiale. Jeśli ma on wzór kierunkowy, włos lub połysk, ułóż wszystkie panele tak, by wzór układał się spójnie wokół ubrania. Zaokrąglone krawędzie biegną w różnych kierunkach względem nitki prostej, dlatego niektóre fragmenty zewnętrznego brzegu mogą bardziej się rozciągać lub układać. Ostrożnie obchodź się z wykrojonymi elementami i nie pozwól im zwisać ani nie naciągaj ich podczas łączenia.
Wytnij potrzebne panele, pozostawiając taki sam zapas na szew przy każdej łączonej krawędzi. Zszyj krawędzie promieniowe prawą stroną do prawej, dopasowując wewnętrzne i zewnętrzne łuki. Rozprasuj szwy paneli na płasko lub w jedną stronę, zależnie od rodzaju materiału i tego, jaką grubość może mieć gotowy kostium. Po połączeniu zmierz całą wewnętrzną krawędź wzdłuż linii szycia i porównaj ją z długością C. Jeśli jest nieco za długa, równomiernie ją skróć przy szwach paneli. Jeśli jest za krótka, przed przyszyciem sprawdź wykrój i zapasy na szwy.
Wykończ zewnętrzny łuk przed przyszyciem
Zewnętrzny łuk jest dłuższy od wewnętrznego, dzięki czemu falbana się rozkloszowuje. To również sprawia, że wykonanie wąskiego, równego podłożenia jest trudniejsze niż przy prostej krawędzi. Jeśli materiał łatwo się przesuwa, przed podłożeniem przeszyj krawędź tuż wewnątrz zapasu na szew, a następnie wypróbuj wykończenie na skrawku. Sprawdzić się może wąskie podwinięcie, szew rolujący lub odpowiednie wykończenie owerlokiem; jeśli materiał i projekt na to pozwalają, krawędź można ukryć podszewką. Doina Alexei wymienia te rozwiązania i zaznacza, że podszewka najlepiej nadaje się do lekkich materiałów. (Doina Alexei, „Dressmaking: How To Pattern And Sew A Circle Ruffle”)
Nie wybieraj grubego wykończenia bez próby: podłożenie biegnie wzdłuż całego zewnętrznego łuku, więc nawet niewielkie zwiększenie grubości może zmienić układ falbany. Jeśli z obu stron kostiumu widać falbanę, wybierz wykończenie, które dobrze wygląda z każdej strony. Wykończ zewnętrzną krawędź przed przyszyciem falbany, zwłaszcza jeśli później szew będzie trudno dostępny.
Upnij, sfastryguj i przyszyj falbanę do kostiumu
Podziel krawędź mocowania ubrania i wewnętrzną krawędź falbany na odpowiadające sobie odcinki, na przykład ćwiartki. Najpierw dopasuj oznaczenia, a potem przypnij materiał między nimi. Wewnętrzny łuk falbany może wymagać krótkich nacięć w zapasie na szew, aby można go było rozłożyć wokół krawędzi ubrania; nacięcia nie mogą sięgać linii szycia. Doina Alexei opisuje klinowe nacięcia jako sposób na ułatwienie płaskiego ułożenia zaokrąglonej wewnętrznej krawędzi po połączeniu z prostszą krawędzią. (Doina Alexei, „A Complete Guide On Ruffles In Apparel Sewing”)
Ręcznie sfastryguj warstwy, jeśli materiał jest śliski lub krawędź kostiumu jest zaokrąglona. Szyj z falbaną skierowaną ku górze, aby móc obserwować, czy pod stopkę nie podwinęły się fałdy. Użyj zapasu na szew przewidzianego w konstrukcji ubrania, a następnie wykończ go lub schowaj odpowiednio do konstrukcji kostiumu. Próbny szew na skrawkach pozwoli sprawdzić, czy maszyna rozciąga krawędź albo czy trzeba zmienić długość ściegu.
Sprawdź układ materiału i rozwiąż problemy
Przed oceną efektu pozwól gotowej falbanie swobodnie opaść. Sprawdź, czy fale rozkładają się równomiernie, szew mocujący jest gładki, a wykończona głębokość jednakowa. Jeśli falbana wydaje się zbyt płaska, jej głębokość lub właściwości materiału mogą nie zapewniać odpowiedniego rozkloszowania. Jeśli tworzą się sztywne załamania, materiał może być zbyt sztywny, by uzyskać zamierzony miękki efekt. Zanim wykonasz całość od nowa, wypróbuj głębszy fragment albo bardziej plastyczny materiał.
Jeśli wewnętrzny szew marszczy się, sprawdź, czy krawędzie falbany i ubrania zmierzono wzdłuż linii szycia, czy szwy paneli wykonano równomiernie i czy warstwy nie rozciągnęły się podczas szycia. Jeśli zewnętrzne podłożenie faluje nierównomiernie, pozwól krawędzi się ułożyć i sprawdź ją ponownie przed przycięciem. Konstrukcja kołowa zastępuje objętość marszczeń uformowanym materiałem i zaokrąglonym podłożeniem. Efektem jest płynna sylwetka, a główne ograniczenia to szerokość materiału, dokładność wykroju i staranne wykończenie.
