Jak oddzielać działania odgrywane w postaci od pytań o zasady poza grą w kampanii tekstowej

Działanie w postaci (IC) to coś, co postać gracza mówi, próbuje zrobić, zauważa lub postanawia w wyobrażonym świecie. Na przykład: „Mira naciska mosiężną płytkę czubkiem laski”. Pytanie poza grą (OOC) to pytanie gracza o samą grę: „OOC: Czy naciśnięcie płytki wymaga rzutu?”. Pierwsze zmienia fikcyjną sytuację lub ją sprawdza; drugie dotyczy tego, jak grupa zastosuje zasady.

Zadbaj o to, by to rozróżnienie było widoczne w tekście. Używaj uzgodnionych w kampanii etykiet, takich jak IC: i OOC:, albo zadawaj pytania OOC na wyznaczonym kanale poza grą, jeśli grupa go ma. Jeśli wpis zawiera oba rodzaje treści, rozdziel je na osobne wiersze lub akapity. Dzięki temu inni łatwiej rozpoznają, czy powinni odpowiedzieć jako postać, opisać wynik, czy wyjaśnić procedurę.

To rozróżnienie jest konwencją komunikacyjną, a nie uniwersalnym systemem zasad. W różnych grach inaczej określa się, kto rozstrzyga sytuacje, kiedy potrzebny jest rzut i ile gracze powinni opisać, zanim zastosuje się zasady. Na przykład Podstawowe zasady D&D opisują cykl, w którym gracze mówią, co robią ich postacie, a DM opisuje wyniki, czasem prosząc o rzut kością. W Dungeon World działanie w fikcji może uruchomić ruch, a zasady mówią, że jeśli nie jest jasne, czy do tego doszło, grupa powinna wyjaśnić sytuację. Podstawowe zasady D&D: „Rozgrywka” Dungeon World SRD: „Rozgrywka”

Zadaj możliwie najwęższe pytanie, które pozwoli ci wybrać następne działanie. Przydatny format: OOC: Rozważam [możliwe działanie]. Która zasada lub procedura ma zastosowanie i co muszę wiedzieć, zanim się zdecyduję? Dzięki temu grupa wie, jaka decyzja czeka na rozstrzygnięcie, a dyskusja nie zmienia się w szerokie poszukiwania wszystkich potencjalnie istotnych zasad.

Na przykład: OOC: Mira chce przejść przez wyłożoną płytkami podłogę, nie dotykając mosiężnych kwadratów. Czy wystarczy opisać to działanie, czy ta scena wymaga testu? Poczekam z opisem, aż przejdzie. Dzięki temu próba postaci nie zostanie uznana za zakończoną, zanim grupa odpowie. Jeśli procedura w grze pozwala graczowi zadeklarować działanie, a prowadzącemu ustalić jego wynik, jasno opisz zamiar i pozostaw rozstrzygnięcie prowadzącemu.

Jeśli nie masz pewności, co oznacza zasada, podaj istotne szczegóły zamiast powoływać się na ogólnikowe wspomnienie: określony przez postać cel, ważne elementy sytuacji oraz cechę lub fragment zasad, który, jak sądzisz, ma zastosowanie. W D&D Podstawowe zasady z 2024 roku mówią, że DM nadzoruje stosowanie zasad przez grupę i ustala wyniki, korzystając z zasad oraz wyobraźni. W innej grze zakres uprawnień i procedura mogą być odmienne, dlatego punktem odniesienia powinny być podręcznik zasad używany w kampanii i ustalenia przy stole. Podstawowe zasady D&D: „Rozgrywka”

Gdy wątpliwość dotycząca zasad przerywa scenę, zastosuj tę krótką kolejność:

To praktyczna synteza, a nie zasada, którą musi przyjąć każda kampania. Jej celem jest jasne przedstawienie pytania, decyzji i powrotu do gry w rozmowie tekstowej.

Zatrzymaj scenę, gdy odpowiedź może zmienić istotny wybór, rzut, zasób lub bezpośredni wynik. Jeśli Mira ma zdecydować, czy przejść po płytkach, czy poszukać innej drogi, może chcieć wiedzieć, czy próba jest ryzykowna, zanim się zdecyduje. Podobnie, jeśli zasada określa, czy postać może teraz wykonać dane działanie, szybka odpowiedź może zapobiec zapisaniu przez grupę sprzecznych wyników.

Odłóż pytanie na później, jeśli szczegół nie wpłynie na bieżącą decyzję. Jeśli grupa nie wie, czy drobny szczegół opisu podlega konkretnej zasadzie, prowadzący może tymczasowo rozstrzygnąć sprawę, odnotować pytanie i kontynuować. Zapisz dość informacji, by móc do niego wrócić: Notatka OOC: Potwierdzić przed następną sesją, czy mosiężne płytki wpływają na poruszanie się. Bieżąca scena toczy się dalej zgodnie z decyzją prowadzącego.

Kampania tekstowa ma tu tę zaletę, że pytanie i tymczasowe rozstrzygnięcie pozostają w rozmowie. Nie pozostawiaj jednak pytania bez odpowiedzi, jeśli przez to nie będzie jasne, czy postać wykonała działanie. Napisz, czy działanie czeka na rozstrzygnięcie, prowadzący wydał werdykt, czy gracz postanowił zaczekać. Wskazówki D&D uwzględniają oba podejścia — przerwę na sprawdzenie źródła oraz kontynuowanie gry po wydaniu werdyktu — więc grupa może wybrać to, które jej odpowiada. Podstawowe zasady D&D: „Podstawy”

Zakończ wymianę OOC jasnym przekazaniem głosu. Gracz może ponownie opisać działanie językiem skierowanym do świata gry albo prowadzący może opisać wynik i poprosić o podjęcie kolejnej decyzji. Na przykład:

OOC: Czy zbadanie mosiężnej płytki wymaga rzutu?

Prowadzący: Możesz ją obejrzeć bez rzutu. Jeśli ją naciśniesz, rozstrzygnę, co się stanie.

IC: Mira kuca przy płytce i bada jej startą krawędź, zanim jej dotknie.

W tej wymianie odróżniono bezpłatne oględziny od decyzji o naciśnięciu płytki. To rozróżnienie ma znaczenie w systemach, w których działania postaci w fikcji określają, która procedura ma zastosowanie. Dungeon World wyraźnie łączy działania w fikcji z uruchamianiem zasad i zaleca wspólne wyjaśnienie sytuacji, gdy nie wiadomo, czy dany ruch ma zastosowanie. Dungeon World SRD: „Rozgrywka”

Jeśli grupa wyda szybki werdykt, który później zostanie skorygowany, zapisz, co się zmienia i od kiedy. Na przykład: OOC: Znaleźliśmy odpowiednią zasadę; wcześniejszy werdykt był błędny. Do nowych prób zastosujemy poprawną interpretację, a prowadzący zdecyduje, czy trzeba skorygować wcześniejszy wynik. To przyjęte przez grupę zasady rozstrzygania powinny określać, czy wracać do wcześniejszych wyników. Dzięki temu znaczenie zakończonej sceny nie zmieni się bez wyjaśnienia.

Dobre pytanie o zasady sprzyja współpracy: dostarcza grupie dość informacji, by podjąć decyzję, a potem pozwala kontynuować kampanię. Jeśli sądzisz, że werdykt jest sprzeczny z zasadami, wskaż konkretny fragment i zapytaj, jak odnosi się do bieżącej sytuacji. Nie powtarzaj tego samego sprzeciwu, gdy grupa już rozstrzygnęła sprawę na bieżąco. Jeśli problem nadal ma znaczenie, poproś o ponowne omówienie zasady po scenie lub między sesjami.

Prowadzący może pomóc, odróżniając odpowiedź dotyczącą zasad od odpowiedzi dotyczącej fikcji. „Możesz spróbować” oznacza, że wolno podjąć próbę; nie określa jednak, czy próba się powiedzie ani jaka procedura rozstrzygnie jej wynik. Z kolei „płytka klika” to wynik w fikcji, a nie wyjaśnienie, która zasada regulowała próbę. W Fate Core zaleca się najpierw ustalić, co gracz chce osiągnąć, a dopiero potem wybrać odpowiednią zasadę. W przykładzie MG prosi gracza o wyjaśnienie celu, zanim zdecyduje, jak rozstrzygnąć niebezpieczne działanie. To przydatny wzór na jasne określanie zamiaru, choć procedurę w każdym systemie wyznaczają jego własne zasady. Fate Core: „Co robić podczas gry”

Jeśli pytania często mieszają się z narracją, zapisz krótki szablon w notatkach kampanii:

Pytanie OOC: [Która zasada lub procedura jest niejasna?] Rozważane działanie: [Co postać zamierza zrobić?] Decyzja potrzebna teraz: [Jaka odpowiedź wpłynie na następny wpis?] Status: [Oczekuje / werdykt wydany / odłożone na później]

W przypadku prostego pytania użyj tylko dwóch pierwszych wierszy. Jeśli decyzja ma większe znaczenie, dodaj status, by było jasne, czy działanie już nastąpiło. Po uzyskaniu odpowiedzi wróć do uzgodnionego przez grupę formatu IC i kontynuuj w ustalonej sytuacji w świecie gry.

Używaj tekstu IC do opisywania tego, co postać robi w wyobrażonym świecie, a tekstu OOC do pytań o to, jak grupa prowadzi grę. Określ, jakiej decyzji potrzebujesz, i zapytaj przed podjęciem działania, jeśli odpowiedź może zmienić twój wybór. Zaznacz, czy działanie czeka na rozstrzygnięcie, czy zostało już rozstrzygnięte. Jeśli dany szczegół może poczekać, odnotuj go i zastosuj uzgodnione w kampanii tymczasowe rozstrzygnięcie. Dzięki temu grupa zachowa czytelny zapis zarówno fikcji, jak i procedur, które ją kształtują.