Een akkoord laten doorlopen in de volgende maat
Geef aan dat een genoteerd akkoord in de volgende maat doorgaat zonder opnieuw te worden gespeeld door elke aangehouden noot te verbinden met dezelfde toonhoogte in de volgende maat. Noteer de vereiste nootwaarden aan beide kanten van de maatstreep en verbind vervolgens de bijbehorende nootkoppen met overbindingsbogen. De uitvoerder zet het akkoord één keer in en houdt het aan gedurende de totale gebonden duur. Steinbergs gids over overbindingsbogen en fraseringsbogen legt uit hoe een klank zonder nieuwe aanslag wordt voortgezet.
Deze gids is bedoeld voor iemand die standaardnotatie op een notenbalk schrijft of bewerkt. Het doel is precies aan te geven welke noten blijven klinken, hoe lang dat duurt en waar de volgende aanslag plaatsvindt.
Wat betekent een overbindingsboog over de maatstreep?
Een overbindingsboog voegt de duren van noten met dezelfde toonhoogte samen tot één aangehouden klank. De tweede nootkop geeft extra duur aan; er wordt geen nieuwe aanslag gevraagd. Als een volledig akkoord doorgaat, krijgt elke noot in dat akkoord een eigen overbindingsboog. Als slechts enkele noten doorgaan, krijgen alleen die noten een overbindingsboog. Voorbeelden van overbindingsbogen en akkoorden tonen zowel volledige als gedeeltelijke overbindingen van akkoorden.
Stel bijvoorbeeld dat je akkoord bestaat uit C4, E4 en G4, waarbij de cijfers de octaven aangeven. Als alle drie de tonen ongewijzigd doorgaan in de volgende maat, verbind je C4 met C4, E4 met E4 en G4 met G4. Als je de octaafaanduidingen in een schets bijhoudt, kun je een aangehouden toon onderscheiden van een nieuw gespeelde noot die een octaaf hoger of lager ligt.
Hoe verdeel je de duur van het akkoord over de maten?
Begin met het gewenste begin- en eindmoment. Bereken hoeveel tijd er nog is tot de maatstreep en ken de resterende duur toe aan de volgende maat. Gebonden duren worden bij elkaar opgeteld; de maatstreep bepaalt waar de genoteerde duur moet worden verdeeld. De uitleg over gebonden nootwaarden beschrijft deze optelling.
Hier volgt een illustratief voorbeeld in 4/4, waarbij elke kwartnoot als één tel wordt geteld. Je wilt dat C4–E4–G4 op tel 4 begint en drie tellen duurt. Je kunt de twee maten als volgt indelen:
| Plaats | Genoteerde inhoud | Wat de uitvoerder doet |
|---|---|---|
| Maat 1, tellen 1–3 | Drie kwartrusts | Wacht tot het akkoord inzet |
| Maat 1, tel 4 | Akkoord van kwartnoten: C4–E4–G4 | Speelt het akkoord één keer |
| Over de maatstreep | Drie overbindingsbogen die de bijbehorende tonen verbinden | Houdt alle drie de noten aan |
| Maat 2, tellen 1–2 | Akkoord van halve noten: C4–E4–G4 | Houdt aan zonder nieuwe aanslag |
| Maat 2, tellen 3–4 | Halve rust | Laat het akkoord los op tel 3 |
De berekening is één tel vóór de maatstreep + twee tellen erna = drie tellen klank. Elke volledige maat bevat nog steeds vier tellen. Dit voorbeeld maakt onderscheid tussen twee controles die gemakkelijk door elkaar worden gehaald: de duur van het klinkende akkoord en de totale ritmische inhoud van elke maat.
Als je in plaats daarvan wilt dat het akkoord op tel 3 begint en de hele volgende maat doorgaat, gebruik je een akkoord van halve noten dat is gebonden aan een akkoord van hele noten. Bij dezelfde telling in 4/4 levert dat twee tellen plus vier tellen op, oftewel zes tellen in totaal.
Welke noten moet je verbinden als het akkoord verandert?
Controleer de voortzetting noot voor noot. Een toon die overeenkomt, kan aangehouden blijven, zelfs wanneer de omringende harmonie verandert. De officiële notatiereferentie van LilyPond ondersteunt uitdrukkelijk gedeeltelijke overbindingen van akkoorden en verbindt overeenkomstige tonen wanneer akkoorden worden gebonden. LilyPonds referentie over ‘Ties’ bevat voorbeelden.
Stel dat C4–E4–G4 op de volgende maatstreep verandert in C4–F4–A4. Als je wilt dat C4 doorgaat terwijl de andere noten veranderen, verbind je alleen C4. E4 en G4 eindigen, en F4 en A4 beginnen op het genoteerde inzetmoment. Dit is een illustratieve toepassing van de regel voor gedeeltelijke overbindingen.
Gebruik deze beslistabel voordat je bogen toevoegt:
| Gewenste handeling in de volgende maat | Notatiekeuze |
|---|---|
| Alle tonen aangehouden laten klinken | Verbind elke bijbehorende nootkop |
| Alleen bepaalde tonen aangehouden laten klinken | Verbind alleen die geselecteerde noten |
| Hetzelfde akkoord opnieuw spelen | Laat de nieuwe aanslag ongebonden |
| Een noot naar een andere toonhoogte of een ander octaaf verplaatsen | Noteer de nieuwe noot zonder een overbindingsboog vanaf de oude toon |
Een nuttige vraag bij het bewerken is: ‘Begint deze specifieke noot hier opnieuw?’ Beantwoord die vraag voor elke noot afzonderlijk. Twee identieke akkoordvormen kunnen een nieuwe aanslag vereisen; twee verschillende akkoordvormen kunnen een aangehouden noot gemeen hebben.
Waarom werkt één fraseringsboog over het akkoord niet?
Een fraseringsboog en een overbindingsboog kunnen er vergelijkbaar uitzien, maar geven verschillende aanwijzingen. Een overbindingsboog verbindt dezelfde toonhoogte zonder nieuwe aanslag. Een fraseringsboog geeft articulatie of frasering aan en kan meerdere noten omvatten. Eén grote fraseringsboog boven twee akkoorden geeft dus niet aan dat alle noten aangehouden blijven. Steinbergs uitleg over ‘Overbindingsbogen versus fraseringsbogen’ licht het onderscheid toe.
Houd bij een akkoord dat meerdere maten aanhoudt de overbindingsbogen tussen opeenvolgende genoteerde noten aan. Elke afzonderlijke overbindingsboog verbindt de ene nootkop met de volgende; de reeks vormt een keten van overbindingsbogen. Controleer elke tussenliggende verbinding in plaats van één boog over de hele frase te tekenen. Steinbergs uitleg over de keten van overbindingsbogen beschrijft deze structuur.
Hoe voer je een doorlopend akkoord in notatiesoftware in?
Voer eerst de muzikale duren en toonhoogten in en gebruik daarna de opdracht voor overbindingsbogen. De volgende procedures gelden voor de beschreven producten en modi; een sneltoets voor een andere toepassing of oudere versie kan afwijken.
MuseScore Studio: bestaande akkoorden verbinden
In de normale modus moeten beide akkoorden al aanwezig zijn. Selecteer alle noten in het beginakkoord die moeten doorgaan en druk op T of klik op de knop voor overbindingsbogen. MuseScore begint vanaf elke geselecteerde noot een overbindingsboog, zodat je een volledig akkoord in één keer kunt verbinden. Selecteer slechts één noot als alleen die noot moet doorgaan. MuseScore Studio Handbook: ‘Noten en rusten bewerken’ beschrijft deze werkwijze.
Controleer de selectie voordat je de opdracht toepast. Bij deze werkwijze verbind je bestaande noten. De handleiding maakt onderscheid met de noteninvoermodus, waarin de opdracht voor overbindingsbogen automatisch een bestemmingsnoot toevoegt. Dat verschil is van belang als er onverwacht een extra noot verschijnt. De instructies van MuseScore voor overbindingsbogen in de normale modus leggen beide gedragingen uit.
Dorico Pro 6.2: laat de duur over de maatstreep lopen
Dorico maakt automatisch overbindingsbogen aan wanneer een ingevoerde duur over een maatstreep moet worden verdeeld. De handleiding geeft als voorbeeld dat je een halve noot invoert terwijl er nog maar een kwartnootduur in de maat past: Dorico maakt dan twee gebonden kwartnoten. Je kunt in de schrijfmodus ook bestaande overeenkomstige noten verbinden met T of het gereedschap voor overbindingsbogen. Dorico Pro 6.2: ‘Overbindingsbogen invoeren’ beschrijft deze opties.
De instellingen voor maatsoort en nootgroepering in Dorico kunnen veranderen hoe een duur wordt weergegeven. Raadpleeg de instructies voor geforceerde duren als je een bepaalde onderverdeling nodig hebt, in plaats van bogen aan te passen om overbindingsbogen na te bootsen. In dezelfde handleiding staat dat geforceerde duren de opgegeven ritmische onderverdelingen behouden wanneer die binnen de maat passen. Doricos richtlijnen voor duren en groepering behandelen deze situatie.
Wanneer is ‘laten doorklinken’ geschikter?
Gebruik gewone overbindingsbogen wanneer de voortzetting een vastgelegd ritmisch eindpunt heeft. Een laissez vibrer, oftewel ‘laten doorklinken’, heeft een open einde en geeft aan dat het geluid aan het einde van de genoteerde noot niet moet worden gedempt. Dit teken heeft een ander doel dan een overbindingsboog die met een bestemmingsnoot is verbonden. LilyPonds uitleg over laissez vibrer licht dat onderscheid toe.
Bepaal voordat je het teken kiest of je opdracht luidt: ‘houd aan gedurende deze getelde tellen’ of ‘laat de klank doorklinken’. Schrijf voor de eerste opdracht de nootwaarden voor de voortzetting en verbind ze met gewone overbindingsbogen.
Hoe controleer je de voltooide passage?
Controleer de passage in drie stappen:
- Tel het ritme. Controleer de inhoud van elke maat en bereken de totale klinkduur van het akkoord afzonderlijk.
- Volg elke aangehouden toon. Volg deze over de maatstreep en controleer of elke bedoelde verbinding aanwezig is.
- Geef de volgende aanslag aan. Bepaal precies waar elke noot opnieuw wordt gespeeld, vooral wanneer slechts een deel van het akkoord doorgaat.
Voor het voorbeeld van drie tellen hierboven moet je lezen: aanslag op tel 4, aanhouden gedurende tel 1 en 2 van de volgende maat en vervolgens loslaten op tel 3. Als de genoteerde duren, afzonderlijke overbindingsbogen en bedoelde aanslagen overeenkomen, geeft de passage de uitvoerder duidelijk aan hoe het akkoord in de volgende maat moet doorgaan.
