Jak zapisać, że akord jest kontynuowany w następnym takcie
Aby pokazać, że zapisany akord jest kontynuowany w następnym takcie bez ponownego zagrania, połącz każdą wytrzymywaną nutę łukiem z nutą o tej samej wysokości w następnym takcie. Zapisz wymagane wartości nut po obu stronach kreski taktowej, a następnie połącz odpowiadające sobie główki nut łukami. Wykonawca uderza w akord raz i wytrzymuje go przez czas trwania połączonych nut. Przewodnik Steinberga po łukach łączących i frazowych objaśnia takie przedłużenie dźwięku bez ponownego uderzenia.
Ten poradnik jest przeznaczony dla osób zapisujących lub redagujących standardową notację na pięciolinii. Chodzi o dokładne określenie, które nuty nadal wybrzmiewają, jak długo oraz gdzie następuje kolejne uderzenie.
Co oznacza łuk łączący przez kreskę taktową?
Łuk łączący sumuje wartości rytmiczne nut o tej samej wysokości, tworząc jeden wytrzymywany dźwięk. Druga główka nuty oznacza dłuższy czas trwania; nie oznacza kolejnego uderzenia. Gdy kontynuowany jest cały akord, każda jego nuta otrzymuje własny łuk łączący. Jeśli kontynuowane są tylko niektóre nuty, łuki otrzymują tylko one. Notacja łuków łączących i przykłady akordów pokazują zarówno łuki łączące cały akord, jak i jego część.
Załóżmy na przykład, że akord składa się z nut C4, E4 i G4, gdzie liczby oznaczają oktawy. Jeśli wszystkie trzy dźwięki są bez zmian kontynuowane w następnym takcie, połącz C4 z C4, E4 z E4, a G4 z G4. Zapisywanie oznaczeń oktaw w szkicu pomaga odróżnić wytrzymywany dźwięk od nowo zagranego dźwięku oddalonego o oktawę.
Jak podzielić czas trwania akordu między takty?
Zacznij od określenia zamierzonego początku i końca dźwięku. Oblicz, ile czasu pozostaje do kreski taktowej, a następnie przypisz pozostały czas do kolejnego taktu. Wartości połączonych nut sumują się; kreska taktowa wyznacza miejsce podziału zapisu. Objaśnienie wartości rytmicznych połączonych nut opisuje tę zależność addytywną.
Oto przykładowa sytuacja w metrum 4/4, przy założeniu, że każda ćwierćnuta trwa jedną miarę. Chcesz, by akord C4–E4–G4 rozpoczął się na czwartej mierze i trwał przez trzy miary. Takty można rozpisać następująco:
| Miejsce | Zapis | Co robi wykonawca |
|---|---|---|
| Takt 1, miary 1–3 | Trzy pauzy ćwierćnutowe | Czeka na wejście akordu |
| Takt 1, miara 4 | Akord ćwierćnutowy: C4–E4–G4 | Uderza w akord raz |
| Przez kreskę taktową | Trzy łuki łączące odpowiadające sobie dźwięki | Nadal wytrzymuje wszystkie trzy nuty |
| Takt 2, miary 1–2 | Akord półnutowy: C4–E4–G4 | Wytrzymuje dźwięki bez ponownego uderzenia |
| Takt 2, miary 3–4 | Pauza półnutowa | Zwalnia akord na trzeciej mierze |
Obliczenie wygląda tak: jedna miara przed kreską taktową + dwie miary po niej = trzy miary wybrzmiewania. Każdy pełny takt nadal zawiera cztery miary. Ten przykład pozwala osobno sprawdzić dwie kwestie, które łatwo pomylić: czas trwania wybrzmiewającego akordu i łączną zawartość rytmiczną każdego taktu.
Jeśli zamiast tego akord ma rozpocząć się na trzeciej mierze i wybrzmiewać przez cały następny takt, użyj akordu półnutowego połączonego łukiem z akordem całonutowym. Przy tym samym założeniu dla metrum 4/4 daje to dwie miary plus cztery miary, czyli łącznie sześć miar.
Które nuty połączyć łukiem, gdy akord się zmienia?
Sprawdź kontynuację nuta po nucie. Dźwięk o tej samej wysokości może być nadal wytrzymywany, nawet gdy zmienia się otaczająca go harmonia. Oficjalna dokumentacja notacji LilyPond wyraźnie obsługuje częściowe łuki łączące akordów i łączenie odpowiadających sobie dźwięków. Przykłady znajdziesz w dokumencie LilyPond „Łuki łączące”.
Załóżmy, że akord C4–E4–G4 zmienia się na C4–F4–A4 przy następnej kresce taktowej. Jeśli chcesz, by C4 wybrzmiewało dalej, a pozostałe nuty się zmieniły, połącz łukiem tylko C4. E4 i G4 kończą wybrzmiewanie, a F4 i A4 rozpoczynają się w zapisanym dla nich miejscu. To przykładowe zastosowanie zasady częściowych łuków łączących.
Przed dodaniem łuków skorzystaj z tej tabeli decyzyjnej:
| Zamierzone działanie w następnym takcie | Decyzja dotycząca notacji |
|---|---|
| Wszystkie dźwięki mają nadal wybrzmiewać | Połącz łukiem wszystkie odpowiadające sobie główki nut |
| Nadal mają wybrzmiewać tylko wybrane dźwięki | Połącz łukiem tylko wybrane nuty |
| Zagraj ten sam akord ponownie | Pozostaw nowe uderzenie bez łuku łączącego |
| Przenieś nutę na inny dźwięk lub do innej oktawy | Zapisz nową nutę bez łuku łączącego ze starą wysokością |
Przydatne pytanie podczas redagowania zapisu brzmi: „Czy ta konkretna nuta zaczyna się tutaj ponownie?” Odpowiedz na nie osobno dla każdej nuty. Dwa akordy o identycznym układzie mogą wymagać ponownego uderzenia, a dwa różne akordy mogą mieć wspólną wytrzymywaną nutę.
Dlaczego jeden łuk frazowy nad akordem nie wystarczy?
Łuk frazowy i łuk łączący mogą wyglądać podobnie, ale oznaczają różne instrukcje. Łuk łączący łączy dźwięki o tej samej wysokości bez ponownego uderzenia. Łuk frazowy określa artykulację lub frazowanie i może obejmować kilka nut. Narysowanie jednego dużego łuku nad dwoma akordami nie określa więc, że wszystkie ich nuty mają być nadal wytrzymywane. Różnicę objaśnia przewodnik Steinberga „Łuki łączące a frazowe”.
W przypadku akordu wytrzymywanego przez kilka taktów kontynuuj łuki łączące między kolejnymi zapisanymi nutami. Każdy pojedynczy łuk łączy jedną główkę nuty z następną; połączona sekwencja tworzy łańcuch łuków. Sprawdź każde połączenie pośrednie zamiast rysować jeden łuk obejmujący całą frazę. Objaśnienie łańcucha łuków łączących Steinberga opisuje tę strukturę.
Jak wprowadzić kontynuowany akord w programie do notacji?
Najpierw wprowadź wartości rytmiczne i wysokości dźwięków, a następnie użyj polecenia dodawania łuków łączących. Poniższe procedury dotyczą opisanych produktów i trybów; skrót w innej aplikacji lub starszej wersji może działać inaczej.
MuseScore Studio: łączenie łukiem istniejących akordów
W trybie normalnym oba akordy muszą już być zapisane. Zaznacz wszystkie nuty w akordzie początkowym, które mają być kontynuowane, a następnie naciśnij T lub kliknij przycisk łuku łączącego. MuseScore rozpoczyna łuk od każdej zaznaczonej nuty, dzięki czemu można połączyć łukiem cały akord naraz. Zaznacz tylko jedną nutę, jeśli kontynuowana ma być wyłącznie ona. Ten sposób pracy opisano w podręczniku MuseScore Studio: „Edytowanie nut i pauz”.
Przed użyciem polecenia sprawdź zaznaczenie. W tym trybie łączysz już istniejące nuty. Podręcznik odróżnia tę procedurę od trybu wprowadzania nut, w którym polecenie dodania łuku automatycznie wstawia nutę docelową. Ta różnica ma znaczenie przy diagnozowaniu nieoczekiwanej dodatkowej nuty. Instrukcje MuseScore dotyczące łuków w trybie normalnym objaśniają oba zachowania.
Dorico Pro 6.2: pozwól, by wartość rytmiczna przekroczyła kreskę taktową
Dorico automatycznie tworzy łuki łączące, gdy wprowadzona wartość rytmiczna wymaga podziału przez kreskę taktową. W podręczniku podano przykład wprowadzenia półnuty, gdy w takcie pozostała już tylko ćwierćnuta: Dorico tworzy dwie połączone łukiem ćwierćnuty. Można też połączyć istniejące nuty o tej samej wysokości w trybie Write, używając klawisza T lub narzędzia łuków łączących. Te opcje opisano w Dorico Pro 6.2: „Wprowadzanie łuków łączących”.
Ustawienia metrum i grupowania nut w Dorico mogą wpływać na sposób wyświetlania wartości rytmicznej. Jeśli potrzebujesz konkretnego podziału, skorzystaj z instrukcji dotyczących wymuszania wartości rytmicznych, zamiast dostosowywać łuki tak, by naśladowały łuki łączące. Ten sam podręcznik wyjaśnia, że wymuszone wartości zachowują określone podziały rytmiczne, jeśli mieszczą się w takcie. Wskazówki Dorico dotyczące wartości rytmicznych i grupowania opisują tę sytuację.
Kiedy lepiej użyć oznaczenia „pozwól wybrzmieć”?
Używaj zwykłych łuków łączących, gdy kontynuacja ma określony rytmicznie punkt końcowy. Łuk laissez vibrer, czyli oznaczenie „pozwól wybrzmieć”, ma otwarte zakończenie i wskazuje, że dźwięku nie należy tłumić przy końcu zapisanej nuty. Pełni inną funkcję niż łuk łączący prowadzący do nuty docelowej. To rozróżnienie opisuje objaśnienie laissez vibrer w LilyPond.
Zanim wybierzesz oznaczenie, zdecyduj, czy chodzi o instrukcję „wytrzymaj przez te policzone miary”, czy „pozwól dźwiękowi wybrzmiewać”. W pierwszym przypadku zapisz wartości rytmiczne kontynuacji i połącz je zwykłymi łukami łączącymi.
Jak sprawdzić gotowy fragment?
Sprawdź fragment w trzech krokach:
- Policz rytm. Potwierdź zawartość każdego taktu i osobno oblicz łączny czas wybrzmiewania akordu.
- Prześledź każdą wytrzymywaną nutę. Poprowadź ją przez kreskę taktową i sprawdź, czy istnieje każde zamierzone połączenie.
- Zaznacz kolejne uderzenie. Dokładnie ustal, w którym miejscu każda nuta jest grana ponownie, zwłaszcza gdy kontynuowana jest tylko część akordu.
W przypadku trzy-miarnowego przykładu powyżej odczyt powinien brzmieć: uderzenie na czwartej mierze, wybrzmiewanie przez pierwszą i drugą miarę następnego taktu, a następnie zwolnienie na trzeciej mierze. Gdy zapisane wartości rytmiczne, poszczególne łuki łączące i zamierzone uderzenia są ze sobą zgodne, fragment jasno informuje wykonawcę, jak kontynuować akord w następnym takcie.