Blog Metlivi

Jak nawijać jednocześnie dwie nitki osnowy i kontrolować ich krzyżowanie

Nawijaj jednocześnie dwie nitki osnowy, prowadząc je razem jako parę wyznaczoną trasą, również przez krzyżowanie osnowy. Zabezpiecz krzyżowanie wiązaniami, przenieś je na patyczki leasingowe, a podczas snucia przez nicielnice rozdziel oba końce. Jane Stafford wyraźnie potwierdza tę metodę nawijania parami: dwie nitki tworzą wspólne krzyżowanie, ale przez nicielnice snuje się je osobno. Czy mogę nawijać dwie nitki naraz?

Ten poradnik jest przeznaczony dla tkacza ręcznego, który mierzy osnowę pośrednią na ramie lub młynku osnowowym. Zadanie polega na wspólnym nawinięciu dwóch końców osnowy z zachowaniem porządku, który umożliwi ich późniejsze rozdzielenie. Poniższa metoda wykorzystuje krzyżowanie parami; ustalenie ostatecznej kolejności w nicielnicach następuje później.

29 października 20268 min czytaniaAutor: Metlivi Editorial Team
Sekcja 1

Co zachowuje krzyżowanie dwóch nitek?

Krzyżowanie parami zachowuje kolejność par. Nie ustala osobnego układu góra–dół dla każdej nitki w parze. Dlatego podczas nawijania tą metodą należy się spodziewać, że po jednej stronie krzyżowania znajdą się razem dwa końce, a po drugiej kolejne dwa. Odpowiedź Stafford opisuje dokładnie taki układ. Czy mogę nawijać dwie nitki naraz?

To rozróżnienie ma znaczenie przy planowaniu kolejności kolorów. Jeśli oba końce są jednakowe, można wybrać z pary pojedynczy koniec bez decydowania o kolorze. Jeśli mają różne kolory, podczas snucia należy wybierać wymagany kolor z każdej kolejnej pary. Peggy Osterkamp opisuje wybór ciemnej lub jasnej nitki, zależnie od potrzeb, z krzyżowania dwóch nitek przygotowanego do snucia. Porady tkackie Peggy > Po co robić dwa krzyżowania (leasingi)?

Zanim zaczniesz, zdecyduj, czy kolejność par będzie odpowiednia dla Twojego projektu. Jeśli chcesz, aby każda nitka była osobno rozdzielona w krzyżowaniu, wybierz metodę, która tworzy krzyżowanie nitka po nitce. Jedną z możliwości jest odpowiednia łopatka osnowowa ze szczelinami i otworami; Schacht wyjaśnia, że jej konstrukcja eliminuje konieczność ręcznego wybierania nitek w krzyżowaniu. Wymaga to zastosowania własnej metody pracy z łopatką, a nie opisanej poniżej sekwencji ręcznego nawijania parami. Łopatka osnowowa

Sekcja 2

Co przygotować przed nawijaniem?

Przygotuj zaplanowaną długość osnowy, całkowitą liczbę końców, sekwencję kolorów, dwa źródła przędzy, kontrastową nitkę do wiązania i dwa patyczki leasingowe. Sporządź prosty wykaz z kolumnami: sekcja, wymagana liczba końców i liczba ukończonych końców. Przy pierwszej próbie wybierz sekcję, w której układ kolorów naturalnie powtarza się parami.

Zanim dodasz przędzę osnowową, wyznacz trasę pomiaru sznurkiem prowadzącym. Zaznacz kołek początkowy, końcowy oraz dwa kołki, na których celowo utworzysz krzyżowanie. Stafford zaleca użycie sznurka prowadzącego do wyznaczenia trasy na ramie. Osnowowanie po Jane – przygotowanie osnowy

Praktycznie rzecz ujmując, ustaw osobno oba źródła przędzy, tak aby było widać, jak każda nitka podaje się do ręki. Przed rozpoczęciem wyciągnij krótki odcinek z obu źródeł. Jeśli jedno z nich się zacina lub podaje przędzę wyraźnie wolniej, rozwiąż ten problem przed nawijaniem: trzymanie nitek razem nie wyrówna podawania.

Sekcja 3

Jak nawijać parę przez krzyżowanie?

Poniższa sekwencja dostosowuje zilustrowaną przez Ashford trasę dla pojedynczej nitki, prowadząc razem oba końce. W tym opisie A to pierwszy kołek krzyżowania napotkany po odejściu od początku, a B to drugi. Są to oznaczenia przyjęte na potrzeby tego wyjaśnienia; ustal, które kołki na Twoim sprzęcie im odpowiadają. Ashford opisuje trasę wychodzącą nad A i pod B oraz powrotną nad B i pod A. Instrukcja ramy osnowowej – duży rozmiar

  1. Przymocuj oba końce przędzy do kołka początkowego, zostawiając końcówki odpowiedniej długości dla stosowanej metody osnowowania.
  2. Trzymaj nitki razem jako parę. Poprowadź obie nad A i pod B.
  3. Podążaj za sznurkiem prowadzącym wokół pozostałych kołków pomiarowych aż do kołka końcowego.
  4. Owiń nitki wokół tego kołka i wracaj wyznaczoną trasą.
  5. Przy krzyżowaniu poprowadź obie nitki nad B i pod A, a następnie wróć wokół kołka początkowego.
  6. Powtarzaj te same trasy w obie strony, trzymając obie nitki razem przy krzyżowaniu.

Po pierwszym powrocie zatrzymaj się i sprawdź krzyżowanie. Para prowadzona w jedną stronę i para powrotna powinny zamienić się miejscami między dwoma kołkami krzyżowania. Kontynuuj sprawdzanie w dogodnych odstępach podczas liczenia. Warto kontrolować trasę każdej pary, a nie to, czy pęk wygląda idealnie płasko.

Utrzymuj równomierne napięcie podczas nawijania. Regularnie przesuwaj narastającą osnowę w dół kołków i unikaj układania jej w nachodzących na siebie warstwach, które tworzą różne długości trasy. Ashford zaleca również dzielenie szerokich osnów na mniejsze sekcje zamiast upychania ich na ramie. Instrukcja ramy osnowowej – duży rozmiar

Sekcja 4

Ile końców osnowy przybywa podczas jednego obiegu?

Przed nawijaniem ustal, jak będziesz liczyć: przejście w jedną stronę prowadzi od kołka początkowego do końcowego lub z powrotem. Pełny obieg obejmuje oba kierunki. Gdy przez całą trasę prowadzisz dwie nitki, każde przejście w jedną stronę dodaje dwa pełnej długości końce osnowy, a pełny obieg dodaje cztery. To obliczenie wynika z sekwencji nawijania i nie jest deklaracją zmierzonej wydajności.

Ukończony odcinek trasy Dodane końce przy dwóch nitkach
Jedno przejście w jedną stronę 2
Jedno przejście powrotne kolejne 2
Jeden pełny obieg 4
Pięć pełnych obiegów 20
Dziesięć pełnych obiegów 40

Dla przykładowej sekcji liczącej 120 końców podziel 120 przez cztery: potrzeba 30 pełnych obiegów. Praktyczny odstęp między wpisami w wykazie to pięć obiegów, czyli 20 ukończonych końców. Zapisuj liczbę końców, nawet jeśli w myślach liczysz pełne obiegi, aby suma w wykazie była bezpośrednio porównywalna z projektem osnowy.

Sekcja wymagająca 122 końców potrzebuje 30 pełnych obiegów oraz jednego przejścia w jedną stronę z dwiema nitkami. Nieparzysta liczba oznacza, że w planie trzeba gdzieś nawinąć jeden koniec osobno. Zdecyduj, gdzie powinny znaleźć się takie niepełne grupy, zanim zaczniesz, szczególnie przy zmianach koloru. Nie zaokrąglaj liczby końców w sekcji tylko po to, by zakończyć przy kołku początkowym.

Sekcja 5

Jak zabezpieczyć krzyżowanie przed zdjęciem osnowy?

Gdy osnowa nadal znajduje się na ramie lub młynku, zwiąż krzyżowanie w czterech miejscach: wokół każdego z jego czterech ramion, po obu stronach przecięcia. Użyj kontrastowej nitki do wiązania i pozostaw krzyżowanie rozpoznawalne. W instrukcji nawijania Stafford wyraźnie zaleca cztery wiązania przy krzyżowaniu. Pozostaw je na miejscu podczas zdejmowania osnowy i przenoszenia. Osnowowanie po Jane – przygotowanie osnowy

Dodatkowo możesz przyczepić małą etykietę z oznaczeniem sekcji i ukończoną liczbą końców. Jeśli projekt wymaga szczególnej krawędzi początkowej do snucia, oznacz również tę krawędź. Te notatki zapisują planowaną orientację; nie zastępują wiązań krzyżowania.

Uporządkuj także pętle końcowe. Osterkamp zaleca przewiązanie pętli końcowych przed zdjęciem osnowy z ramy lub kołowrotka. Rozróżnia też celowo utworzone krzyżowanie od sąsiedniego, pozornego leasingu, którego nie należy używać zamiast właściwego krzyżowania. Zachowaj krzyżowanie poprowadzone przez wyznaczone kołki. Porady tkackie Peggy > Po co robić dwa krzyżowania (leasingi)?

Sekcja 6

Jak przenieść krzyżowanie na patyczki leasingowe?

Przy krośnie włóż po jednym patyczku leasingowym w każdy otwór po przeciwnych stronach krzyżowania. Podeprzyj i zabezpiecz patyczki, zanim rozwiążesz wiązania krzyżowania. W sekwencji od tyłu do przodu Stafford najpierw wkłada patyczki, mocuje je między zamkiem krosna a belką tylną, a dopiero potem usuwa wiązania. Zastosuj sposób podparcia odpowiedni dla Twojego krosna. Osnowowanie po Jane – przygotowanie osnowy

Zanim rozwiążesz wiązania, wykonaj praktyczną kontrolę: delikatnie rozsuń niewielką część osnowy między patyczkami i prześledź przebieg jednej pary. Obie nitki powinny biec razem, a następna para powinna przechodzić przeciwną trasą. Jeśli otwory są nieczytelne, pozostaw wiązania na miejscu i sprawdź sposób przeniesienia.

Przy osnowowaniu od tyłu do przodu pozostaw każdą nawiniętą parę razem podczas rozkładania osnowy w płochownicy. Nie umieszczaj jednej nitki pary po jednej stronie kołka płochownicy, a drugiej po jego drugiej stronie. Stafford wyraźnie instruuje, aby końce nawinięte razem trzymać w tej samej przestrzeni płochownicy. Rozplanuj rozmieszczenie całych par, zamiast rozdzielać parę, by dopasować ją do wygodnej liczby. Korzystanie z płochownicy Louet

Sekcja 7

Kiedy rozdzielić obie nitki?

Rozdziel końce, gdy w sekwencji przygotowania krosna przyjdzie czas na snucie przez nicielnice. W sekwencji od tyłu do przodu firmy Schacht osnowę najpierw rozkłada się i nawija na wał, a następnie snuje przez nicielnice, korzystając z krzyżowania. Sekwencja od przodu do tyłu zaczyna się od snucia przez płochę na podstawie krzyżowania, po czym następuje snucie przez nicielnice. Wybierz sekwencję odpowiednią dla Twojego krosna i przyjętej metody. Jaki jest najlepszy sposób osnowania krosna nicielnicowego?

Przy każdej parze rozpoznaj oba końce, wybierz pierwszy wymagany, a następnie dobierz drugi. W przypadku sekwencji kolorów sprawdź projekt osnowy, zanim zdecydujesz, który kolor ma być pierwszy. Nawlekaj końce osobno, zgodnie z projektem; wspólne nawinięcie nie oznacza, że obie nitki mają przechodzić przez jedną nicielnicę. Wskazówki Stafford dotyczące nawijania dwóch nitek wyraźnie odróżniają nawijanie parami od osobnego snucia przez nicielnice. Czy mogę nawijać dwie nitki naraz?

Sekcja 8

Co sprawdzić, jeśli krzyżowanie wygląda nieprawidłowo?

Przed zdjęciem osnowy lub zmianą kolejności snucia wykonaj następujące kontrole:

  • Dwie nitki stale biegną tą samą trasą: tak działa metoda parami. Sprawdź, czy kolejne pary przeplatają się w krzyżowaniu.
  • Ostatnia para pobiegła niewłaściwą trasą: jeśli jest jeszcze dostępna na ramie, prześledź ponownie błędne przejście i skoryguj trasę, zanim będziesz kontynuować.
  • Suma wydaje się o połowę mniejsza lub dwa razy większa od oczekiwanej: ponownie policz rzeczywiste końce i sprawdź, czy w notatkach liczono przejścia w jedną stronę, czy pełne obiegi.
  • Podczas przenoszenia krzyżowanie jest nieczytelne: pozostaw wiązania i sprawdź właściwe krzyżowanie, zanim usuniesz jakiekolwiek podparcie.
  • Kolejność kolorów zmienia się w obrębie par: sprawdź plan snucia i wybierz wymaganą nitkę z każdej pary, zamiast zakładać, że układ nitek w dłoni określił ich indywidualną kolejność.

Te kontrole wynikają z różnicy między kolejnością par a kolejnością pojedynczych nitek. Prawidłowo zachowane krzyżowanie parami dostarcza dwóch osobnych końców do snucia. Samo w sobie nie wskazuje, przez którą nicielnicę ma przejść każdy koniec zgodnie z projektem osnowy.

Zakończ etap nawijania, upewniając się co do trzech rzeczy: rzeczywistej liczby końców, celowo utworzonego krzyżowania i orientacji potrzebnej do snucia. Zachowaj pary razem podczas pomiaru i rozkładania w płochownicy, utrzymaj krzyżowanie podczas przenoszenia i rozdzielaj pary świadomie, gdy wymaga tego kolejność snucia.

Sekcja 9

Źródła

Warto przeczytać

Eksploruj dalej ten temat