Jak poprawić zakończenie eseju, aby spełniało obietnicę zawartą we wstępie
Jeśli zakończenie eseju wygląda jak podsumowanie wklejone na ostatnią stronę, popraw je, sprawdzając, co obiecywał wstęp, ustalając, co wykazała treść eseju, i przedstawiając czytelnikowi końcową myśl wynikającą z obu tych elementów. Ten poradnik jest przeznaczony dla studentów poprawiających zakończenie eseju: zawiera krótką diagnozę, przykład z notatnikiem i końcową listę kontrolną. Zakończenie może nawiązać do motywu ze wstępu lub pokazać, dlaczego argumenty eseju są istotne, ale nie powinno głosić więcej, niż wykazał sam esej. Poradnik UNC dotyczący zakończeń zaleca syntezę zamiast prostego powtarzania, a poradnik dotyczący wstępów wyjaśnia, że wstęp przygotowuje czytelników na argumentację i dalszą treść.
Dlaczego zakończenie może wydawać się powtarzalne?
Podsumowanie powtarza kolejne argumenty eseju. Dobre zakończenie pokazuje, jak te argumenty łączą się ze sobą albo co pozwalają zrozumieć czytelnikowi. Różnica polega na kroku w rozumowaniu: „Omówiłem A, B i C” wylicza treść; „A, B i C razem sugerują D” wyciąga z niej wniosek. Wniosek D musi być poparty treścią eseju, a nie tylko brzmieć chwytliwie.
Nie oznacza to, że każde zakończenie musi zawierać doniosłą implikację lub wezwanie do działania. Poradnik pisania Texas Tech wyjaśnia, że zakończenia mogą pełnić różne funkcje, między innymi nawiązywać ponownie do argumentu lub pozostawiać czytelników z zagadnieniami do przemyślenia, i zaleca, by autorzy uwzględniali czytelników oraz cel tekstu. W pierwszej kolejności spełnij wymagania zadania, a potem wybierz sposób zakończenia pasujący do konkretnej pracy. Texas Tech: „Pisanie zakończenia”
Sprawdź obietnicę w trzech krokach
Przeczytaj wstęp, rozwinięcie i obecny ostatni akapit razem. Zapisz po jednym prostym zdaniu dla każdego z tych elementów:
Porównaj końcowy wniosek z obietnicą. Jeśli wstęp stawia wąskie pytanie, a zakończenie dotyczy szeroko zakrojonych konsekwencji społecznych, może ono wykraczać poza temat. Jeśli rozwinięcie przedstawia kilka powiązanych obserwacji, zakończenie, które tylko powtarza tezę, może nie wykorzystać ich w pełni. UNC opisuje wstęp i zakończenie jako pomosty dla czytelników: początek pomaga im wejść w temat, a zakończenie pozwala dostrzec jego znaczenie poza samą pracą. To przydatny sprawdzian, a nie wymóg, by do każdego zadania na siłę dopisywać uniwersalną życiową naukę.
Obietnica: Jakie pytanie, twierdzenie lub oczekiwanie przedstawia wstęp?
Dowody: Co faktycznie wykazuje rozwinięcie? Zapisz najmocniejsze argumenty, a nie każdy akapit.
Końcowy wniosek: Co czytelnik może rozsądnie zrozumieć lub zrobić po zapoznaniu się z tymi dowodami?
Przykład z omówieniem: poradnik o notatniku
Załóżmy, że wstęp do eseju obiecuje wyjaśnić, jak wybrać notatnik do codziennych notatek z zajęć. W rozwinięciu porównano trzy praktyczne czynniki: układ stron, łatwość przenoszenia i sposób, w jaki uczeń planuje porządkować notatki. Wersja robocza zakończenia brzmi: „W tym eseju omówiono układ stron, łatwość przenoszenia i porządkowanie. To ważne kwestie, które warto wziąć pod uwagę przy wyborze notatnika”. Drugie zdanie niewiele wnosi; akapit powtarza treść rozwinięcia, ale nie pomaga dokonać wyboru.
Lepsze zakończenie mogłoby brzmieć: „Wybierając notatnik do notatek z zajęć, zacznij od tego, jak faktycznie powtarzasz materiał: wybierz układ stron, który wspiera ten nawyk, a potem sprawdź, czy notatnik łatwo nosić i porządkować. Nie ma jednego formatu odpowiedniego dla każdego ucznia, więc najlepszy wybór to taki, który pasuje zarówno do twojego sposobu robienia notatek, jak i planu dnia”. Ta wersja łączy czynniki z decyzją, nie wykracza poza zakres przykładowego eseju i nawiązuje do praktycznej obietnicy zawartej we wstępie. To przykład poglądowy; jego zalecenie zależy od tego, co wykazano w samym eseju.
Popraw akapit w czterech krokach
Po pierwsze, usuń zapowiedź. Wykreśl rozwlekłe wprowadzenia, takie jak „Podsumowując”, jeśli jedynie oznaczają ostatni akapit.
Po drugie, zastąp wyliczenie zależnością. Zastanów się, jak łączą się główne argumenty: czy wspierają jedno twierdzenie, ujawniają kompromis czy odpowiadają na różne części pytania ze wstępu? Opisz tę zależność świeżymi słowami, zamiast kopiować zdania tematyczne.
Po trzecie, dokończ zadanie czytelnika. Jeśli esej obiecywał wyjaśnienie, przedstaw wynikające z niego zrozumienie. Jeśli obiecywał porównanie, wyjaśnij, jaką decyzję ono umożliwia, i wskaż warunki, które mogą ją zmienić. Jeśli zadanie wymaga refleksji, powiąż z nią dowody. Texas Tech zaleca zastanowić się, co czytelnik powinien wynieść z tekstu i jaki jest wkład eseju; te pytania pomagają znaleźć uzasadniony sposób na zakończenie.
Po czwarte, sprawdź ostatnie zdanie. Czy wynika z poprzedzającego je akapitu? Czy wprowadza nowy fakt, szersze twierdzenie lub zalecenie, którego rozwinięcie w żaden sposób nie uzasadnia? Jeśli tak, poprzyj ten punkt wcześniej w eseju albo zawęź zakończenie. Mocne ostatnie zdanie nie naprawi brakującego argumentu.
Końcowa lista kontrolna: od obietnicy do zakończenia
Zanim zaakceptujesz poprawioną wersję, zadaj sobie pytania:
Jeśli choć jedna odpowiedź brzmi „nie”, popraw to zdanie lub akapit i ponownie przeczytaj go obok wstępu. Po lekturze eseju o notatniku czytelnik powinien wiedzieć, jak porównane czynniki pomagają dokonać wyboru, a zarazem rozumieć, że najlepszy wybór zależy od codziennych przyzwyczajeń ucznia. To zadanie zapowiedziane we wstępie, zrealizowane dzięki dowodom przedstawionym w rozwinięciu.
Czy zakończenie odpowiada na pytanie postawione na początku lub je rozwija?
Czy łączy najważniejsze argumenty z rozwinięcia zamiast tylko je wyliczać?
Czy zawarty w nim wniosek nie wykracza poza zakres dowodów i wymagań zadania?
Czy ostatnie zdanie pozostawia czytelnika z konkretnym zrozumieniem, decyzją lub refleksją uzasadnioną treścią eseju?