Jedna gruba składka czy kilka mniejszych? Jak wybrać rozwiązanie do szytego zeszytu
W krótkim zinie lub zeszycie użyj jednej składki, jeśli złożony plik dobrze się zamyka, wygodnie otwiera i można go zszyć lub zszywać zszywkami bez nadmiernego naprężenia. Podziel go na mniejsze składki, jeśli stos papieru wydaje się zbyt gruby, wewnętrzne strony wyraźnie wystają poza zewnętrzne krawędzie albo grzbiet nie chce pozostać zamknięty. Nie ma uniwersalnej granicy liczby stron: znaczenie mają grubość papieru, metoda oprawy i sposób łączenia składek. Zanim zdecydujesz się na układ, wykonaj makietę w rzeczywistym rozmiarze z użyciem docelowego papieru.
Co się zmienia po podzieleniu składki?
Składka to grupa arkuszy złożonych razem w jedną sekcję. W prostym zeszycie składanym na pół każdy arkusz tworzy cztery strony; złożone arkusze wkłada się jeden w drugi. Kilka składek to osobne złożone sekcje ułożone w kolejności czytania i połączone w ramach oprawy. Składka jest jednostką fizyczną, a nie rozdziałem, choć te pojęcia mogą się pokrywać. Przewodnik LEMDO Uniwersytetu Wiktorii wyjaśnia, jak złożone arkusze wkłada się jeden w drugi, tworząc składki; przewodnik Kumizine po składkach opisuje to samo rozróżnienie w odniesieniu do zinów.
Wybór dotyczy wielkości każdej złożonej sekcji, a nie łącznej liczby stron. Mniejsze sekcje oznaczają mniej zagnieżdżonych arkuszy w każdym złożeniu, co może ułatwić składanie, szycie, przycinanie i otwieranie. Z kolei zeszyt złożony z kilku składek wymaga konstrukcji, która trwale połączy poszczególne sekcje. Jedną grubą składkę łatwiej złożyć, ale wszystkie arkusze trafiają do jednego stosu, przez co narastają grubość na zgięciu i przesunięcie stron.
Wybierz jedną grubą składkę, jeśli makieta dobrze się sprawdza
Jedna składka jest zwykle praktycznym wyborem w przypadku krótkiej broszury szytej ręcznie, małego zina lub zeszytu zszywanego na grzbiecie, którego papier dobrze się składa. Złożone arkusze tworzą jedną całość, więc można przeszyć środkowe zgięcie albo, przy odpowiedniej metodzie zszywania zeszytu, przymocować je zszywkami. Unika się też dodatkowych decyzji dotyczących łączenia kilku sekcji.
Nie kieruj się wyłącznie liczbą stron. Taka sama liczba stron może dawać różne rezultaty na cienkim, elastycznym papierze i na grubym, sztywnym kartonie. Limity zszywania zeszytów na grzbiecie w drukarniach również zależą od papieru i sprzętu produkcyjnego; maksymalna wartość podawana przez drukarnię nie musi być wygodna przy oprawie ręcznej. Jeśli zlecasz druk zeszytu, przestrzegaj specyfikacji drukarni. W przypadku zeszytu wykonywanego ręcznie oceń próbkę z planowanym papierem i okładką.
Podziel na mniejsze składki, gdy zgięcie sprawia trudności
Rozważ użycie kilku składek, jeśli złożony stos się rozchyla, grzbiet staje się wyraźnie zaokrąglony lub gruby, szycie przez zgięcie jest kłopotliwe albo wewnętrzne arkusze znacznie wystają poza zewnętrzne. W zeszytach zagnieżdżonych wewnętrzne strony są wypychane w stronę przedniej krawędzi przez grubość otaczających je arkuszy. To przesunięcie nazywa się wysuwem. Staje się bardziej widoczne, gdy rośnie zagnieżdżony stos, zwłaszcza jeśli numery stron, obramowania lub inne ważne elementy znajdują się blisko krawędzi przycięcia. Wyjaśnienie składek i wysuwu w Kumizine opisuje te zjawiska i wyjaśnia, dlaczego mniejsze sekcje mogą pomóc.
Podział nie sprawia, że cała książka staje się cieńsza; zmienia sposób grupowania stron. Sam w sobie nie gwarantuje też solidnej oprawy. Projekt z kilkoma składkami wymaga metody szycia lub łączenia, która utrzyma sekcje we właściwej kolejności. Prosty ścieg broszurowy przez jedno zgięcie sam w sobie nie jest kompletną metodą łączenia dowolnej liczby osobnych składek. Jeśli zależy Ci na bardzo prostej konstrukcji, podejście z dwiema składkami pokazane przez Green Chair Press to jedna konkretna możliwość; przy innych konstrukcjach wybierz metodę przeznaczoną do łączenia sekcji i postępuj zgodnie z jej instrukcjami.
Podejmij decyzję na podstawie makiety z papieru
Zanim przygotujesz ostateczny skład lub wykonasz otwory, zbuduj pomniejszoną makietę książki w planowanym rozmiarze. Użyj docelowego papieru na środek i okładkę, ponieważ zmiana któregokolwiek z nich może wpłynąć na zachowanie zgięcia.
- Policz planowane strony i arkusze. W zeszycie składanym na pół każdy arkusz tworzy cztery strony, więc zeszyt liczący 24 strony wymaga sześciu złożonych arkuszy. Jeśli okładki są częścią tego samego stosu, uwzględnij je w obliczeniach.
- Złóż sześć arkuszy razem jako jedną składkę. Wyrównaj zgięcia i krawędzie, a następnie sprawdź, czy stos zamyka się bez użycia siły i czy środkowe zgięcie nadaje się do wybranego ściegu lub zszywek.
- Przygotuj drugą makietę z tych samych sześciu arkuszy, podzielonych na dwie składki po trzy arkusze. Ułóż sekcje w planowanej kolejności i sprawdź wybraną metodę łączenia; samo ułożenie luźnych składek obok siebie nie pozwala ocenić oprawy.
- Porównaj obie makiety, biorąc je do ręki. Sprawdź grubość grzbietu, czy książka pozostaje zamknięta, jak łatwo otwiera się w pobliżu środka i jak daleko wewnętrzne strony wystają poza zewnętrzne. Jeśli zamierzasz przyciąć krawędzie, wyznacz bezpieczny margines dla tekstu lub ilustracji przy przedniej krawędzi.
Ten przykład z 24 stronami ilustruje porównanie, a nie uniwersalny limit. Jeśli wersję z sześcioma arkuszami można łatwo złożyć i zamocować, jedna składka może być prostszym rozwiązaniem. Jeśli jest sztywna lub trudna do opanowania, dwie mniejsze składki mogą być łatwiejsze w obróbce, pod warunkiem że wybrana oprawa odpowiednio je połączy.
Sprawdź układ stron przed drukiem
Kolejność stron na złożonym arkuszu różni się od zwykłej kolejności czytania. Ułóż strony w dokumencie w kolejności czytania, a następnie zastosuj metodę impozycji zeszytowej uwzględniającą podział na składki w Twojej konstrukcji. W projekcie z kilkoma składkami sprawdź kolejność stron w każdej sekcji; nie zakładaj, że rozłożenie całej książki jako jednego zagnieżdżonego stosu prawidłowo ułoży osobne sekcje. Podział na składki zmienia fizyczne grupowanie stron, więc upewnij się, że każda sekcja zaczyna się i kończy tam, gdzie planujesz.
Przed wydrukiem całego nakładu wykonaj szybką próbę: złóż i zmontuj jeden egzemplarz. Sprawdź orientację okładki, kolejność stron, puste strony oraz to, czy ilustracje przechodzące przez rozkładówkę układają się zgodnie z zamierzeniem. Jeśli zeszyt będzie przycinany, obejrzyj też zewnętrzny margines najbardziej wewnętrznych stron, na których wysuw może mieć największe znaczenie. W przypadku zlecenia drukarni zapytaj, w jakim formacie ma otrzymać PDF oraz czy zajmie się impozycją i kompensacją wysuwu.
Prosta zasada wyboru
Pozostaw jedną składkę, jeśli makieta z docelowego papieru składa się, zamyka i mocuje bez problemu, a wyrównanie krawędzi odpowiada projektowi. Podziel ją na mniejsze składki, jeśli pojedynczy stos jest zbyt gruby lub trudny do opanowania, a następnie wybierz metodę oprawy przeznaczoną do łączenia tych sekcji. Jeśli wynik nie jest jednoznaczny, rozstrzygnij na podstawie makiety: przed ustaleniem ostatecznej kolejności stron porównaj ten sam układ stron i ten sam papier w obu wariantach.
Przy planowaniu warto brać pod uwagę liczbę arkuszy w każdej złożonej sekcji oraz metodę oprawy, a nie stosować regułę dotyczącą liczby stron oderwaną od materiałów. Zrób próbę, oceń wynik, a następnie wybierz konstrukcję, która zapewni zeszytowi łatwe do wykonania zgięcie i solidnie połączone strony.