Jak połączyć żywe oczka z prowizorycznym nabieraniem, aby zamknąć dzianinę w pętlę

Poniższe instrukcje zakładają, że oba łączone brzegi wykonano zwykłym ściegiem pończoszniczym. Grafting odtwarza przebieg nitki w oczku, a wymagana sekwencja zależy od wzoru ściegu i kierunku dziergania. Ścieg francuski, ściągacze i wzory zmieniające się między rzędami wymagają osobnych instrukcji. Joni Coniglio wyjaśnia te różnice w artykule Rozszyfrowywanie kroków łączenia dzianin — część I.

Przed usunięciem nitki pomocniczej sprawdź instrukcje wykończenia w swoim wzorze. Jeśli podają konkretny ostatni rząd lub metodę łączenia, zachowaj takie przygotowanie. Na przykład w przypadku pętli ze ściągacza Carol Sunday podaje osobną sekwencję łączenia końca robótki z prowizorycznym nabieraniem; zastąpienie jej sekwencją dla ściegu pończoszniczego zmieni wygląd łączenia.

Przygotuj drut z żywymi oczkami na końcu robótki, zapasowy drut na brzeg z prowizorycznym nabieraniem i tępą igłę dziewiarską. Nie zamykaj oczek na żadnym z brzegów. Możesz łączyć za pomocą pozostawionego końca nitki albo osobnego odcinka pasującej nitki; osobna nitka pozwala wybrać początkowy róg po ułożeniu pętli. Skein Reaction opisuje obie możliwości.

Przygotuj nitkę do łączenia o długości około czterech do pięciu szerokości łączonego brzegu, zgodnie z samouczkiem ściegu Kitchenera marki Lion Brand. Zmierz szerokość łączonych oczek, a nie obwód gotowej pętli. Zostaw na początku dość luźnej nitki, aby później ją wrobić.

W tym instruktażu osobna nitka ułatwia przygotowanie: nawlecz ją na igłę dziewiarską i pozostaw luźny początkowy koniec. Zanim zaczniesz szyć, sprawdź ułożenie i policz oczka.

Jeśli użyto prowizorycznego nabierania łańcuszkiem szydełkowym, znajdź koniec łańcuszka, przy którym znajduje się ostatnie oczko. Zanim usuniesz łańcuszek, przełóż pętelki wykonane główną nitką na zapasowy drut. Następnie rozwiąż końcową pętelkę i delikatnie spruj nitkę pomocniczą. Megan Goodacre pokazuje tę metodę, w której najpierw zbiera się oczka, w artykule Praca od prowizorycznego nabierania.

Pracuj metodycznie wzdłuż brzegu. Przy każdym przekładaniu odróżniaj nitkę robótki od nitki pomocniczej i sprawdzaj, czy każda odzyskana pętelka znajduje się na drucie. Jeśli łańcuszek się zahaczy, przestań ciągnąć i obejrzyj splątane miejsce; Goodacre zwraca uwagę, że włókna nitki mogą się zaplątać.

Zanim przejdziesz dalej, policz odzyskane oczka. Nie zakładaj, że liczba mniejsza o jedno oznacza zgubione oczko: budowa płaskiego brzegu z prowizorycznym nabieraniem może dać taki wynik, nawet gdy wszystkie pełne pętelki są na drucie.

U dołu płaskiej dzianiny odzyskane pełne pętelki znajdują się między pierwotnymi kolumnami oczek. Po obu stronach pozostaje więc po pół pętelki. W przykładzie Goodacre na końcowym brzegu jest dziesięć oczek, a na brzegu prowizorycznego nabierania tylko dziewięć pełnych pętelek; autorka dobiera pętelkę z brzegu, aby uzyskać dziesiąte oczko. Zobacz jej wyjaśnienie i zdjęcia przekładania oczek.

Przed łączeniem wykonaj kolejno następujące czynności:

1. Ponownie policz oczka na obu drutach, także te przy ich końcach.
2. Sprawdź, czy jakaś pętelka głównej nitki nie zwisa luźno poniżej drutu.
3. Jeśli wszystkie pełne pętelki są na drucie, a na brzegu z prowizorycznym nabieraniem brakuje dokładnie jednego oczka, obejrzyj połówki pętelek na brzegu.
4. Dobierz odpowiednią pętelkę z brzegu, aby uzupełnić liczbę oczek, zgodnie z ułożeniem pokazanym w poradniku Goodacre.

W przykładowym pasie z 20 oczkami możesz odzyskać 19 pełnych pętelek i dobrać jedną użyteczną pętelkę z brzegu, uzyskując po 20 oczek na każdym drucie. To przykład liczenia, a nie wskazówka, by automatycznie dodawać oczko. Większą rozbieżność należy wyjaśnić przed połączeniem.

Rozłóż pas dzianiny tak, aby prawa strona ściegu pończoszniczego była widoczna. Zbliż krótkie końce do siebie, nie obracając żadnego z nich. Prześledź jeden długi brzeg wokół planowanej pętli: powinien wrócić do punktu wyjścia, nie krzyżując drugiego długiego brzegu. Warto to sprawdzić, zanim łączenie utrwali ułożenie.

Trzymaj druty równolegle, z końcówkami skierowanymi w prawo, lewymi stronami do siebie. Drut bliżej ciebie nazywaj przednim, a drugi — tylnym. Takie ułożenie do łączenia płaskiej dzianiny pokazuje Skein Reaction.

Sprawdź też ułożenie oczek na drutach. Carol Sunday zaleca oczka z prawymi ramionami skierowanymi do przodu. W przyjętym tutaj standardowym ułożeniu prawa nóżka oczka znajduje się z przodu drutu. Przełóż osobno każde odwrócone oczko.

Na prawo oznacza wprowadzenie igły dziewiarskiej tak, jak przy przerabianiu oczka na prawo; na lewo — tak, jak przy przerabianiu oczka na lewo. Te określenia opisują kierunek wprowadzania igły dziewiarskiej. Przeciągasz nitkę przez istniejące oczka.

Wykonaj raz dwa kroki przygotowawcze, pozostawiając oba oczka na drutach:

1. Wprowadź igłę dziewiarską na lewo w pierwsze oczko przedniego drutu.
2. Wprowadź ją na prawo w pierwsze oczko tylnego drutu.

Następnie powtarzaj poniższą sekwencję, pokazaną w samouczku marki Lion Brand.

Krok	Drut	Ruch igły dziewiarskiej	Co dzieje się z oczkiem
1	Przedni	Wprowadź igłę na prawo w pierwsze oczko	Zsuń je z drutu
2	Przedni	Wprowadź igłę na lewo w następne oczko	Pozostaw je na drucie
3	Tylny	Wprowadź igłę na lewo w pierwsze oczko	Zsuń je z drutu
4	Tylny	Wprowadź igłę na prawo w następne oczko	Pozostaw je na drucie

Powtarzaj cztery kroki, aż na każdym drucie zostanie po jednym oczku. Po zsunięciu oczka „następne oczko” oznacza teraz to, które znajduje się najbliżej końcówki danego drutu. Przeciągaj nitkę bez ściągania brzegów i podczas przechodzenia między drutami prowadź ją pod nimi. Lion Brand wyjaśnia, jak prowadzić nitkę.

Zakończ, gdy na każdym drucie zostanie ostatnie oczko: wprowadź igłę na prawo w ostatnie oczko przedniego drutu i zdejmij je, a następnie wprowadź igłę na lewo w ostatnie oczko tylnego drutu i zdejmij je. Po żadnym z tych ruchów nie ma kolejnego oczka, które należałoby pozostawić na drucie. Te końcowe kroki pokazano w instrukcjach łączenia płaskiej dzianiny pończoszniczej na Skein Reaction.

Dopasuj rozmiar oczek łączenia do oczek sąsiedniej dzianiny. Na początku pozostawienie łączenia nieco luźnego ułatwia regulację. Zacznij od początku łączenia i przesuwaj nadmiar nitki przez kolejne oczka w kierunku końcowego odcinka, zgodnie z wskazówkami marki Lion Brand dotyczącymi naprężenia.

Na koniec sprawdź kolejno:

• Otwarta linia w poprzek łączenia: sprawdź, czy w połączonych oczkach nie ma nadmiaru nitki.
• Ściągnięte łączenie: poluzuj nitkę, przesuwając ją z powrotem przez łączenie, zamiast mocniej ciągnąć za końcowy odcinek.
• Pojedyncze zniekształcone oczko: prześledź przebieg nitki w tym oczku, zanim zmienisz naprężenie sąsiednich oczek.
• Luźny róg: przed zabezpieczeniem końców sprawdź pętelkę brzegową i sąsiednią nitkę.

Nitka przechodzi przez każde zwykłe oczko łączenia dwa razy, w obu kierunkach, odtwarzając jego dwie nóżki. Dzięki temu możesz prześledzić przebieg nitki w zniekształconym oczku zamiast zgadywać, którego przejścia brakuje. Talena Winters wyjaśnia tę zasadę w artykule Ścieg Kitchenera (czyli łączenie dzianin).

Gdy pętla ma zamierzony kształt, a łączenie pasuje do sąsiednich oczek, wprowadź pozostałe końce nitki w lewą stronę dzianiny. Zostaw tyle luzu, by zabezpieczenie końców nie ściągnęło łączenia. Dopasowana liczba oczek, nieprzekręcone ułożenie i równomiernie naprężona nitka pozwalają zamknąć pętlę.

• Łączenie dzianin, czyli ścieg Kitchenera — Skein Reaction
• Jak nabierać oczka: praca od prowizorycznego nabierania — Megan Goodacre
• Techniki na lato z włóczką LBY: ścieg Kitchenera — Lion Brand
• Rozszyfrowywanie kroków łączenia dzianin — część I — Joni Coniglio, The Knitting Guild Association
• Łączenie ściągacza — Sunday Knits
• Ścieg Kitchenera (czyli łączenie dzianin) — My Secret Wish Knitting