Zweryfikuj jedno twierdzenie interdyscyplinarne za pomocą audytu dowodów obejmującego cztery warstwy

Przepisz twierdzenie dokładnie, uwzględniając podmiot, działanie, przedmiot, miejsce i czas. Podziel złożone stwierdzenie, jeśli jego części wymagają różnych dowodów. „Ten instrument wynaleziono w 1780 roku i od razu zrewolucjonizował światowy handel” zawiera co najmniej twierdzenie o dacie, wynalazku, czasie i związku przyczynowym. Wybierz jedno. Zapisz, jakie dowody je potwierdzą, a jakie obalą, zanim zaczniesz szukać. Dzięki temu kryteria nie zmienią się po znalezieniu atrakcyjnych źródeł. Określ, czy twierdzenie dotyczy widocznych cech, danych katalogowych, celu twórcy, chronologii, skali czy przyczynowości; każda z tych kwestii wymaga innego poziomu dowodów.

Otwórz skan lub widok obiektu najwyższej jakości udostępniony przez instytucję, która go przechowuje. Wypisz to, co widać, słychać lub można odczytać, nie wyjaśniając przyczyn: przedstawione materiały, etykiety, liczby, oznaczenia, układ, uszkodzenia, zmiany lub perspektywę. Cytuj tylko krótki napis, który jest niezbędny, i sprawdź jego transkrypcję. Obraz może potwierdzać, że widnieje na nim etykieta, ale nie dowodzi automatycznie, że była prawidłowa ani że wszyscy używali obiektu w opisany sposób. Jeśli widok cyfrowy nie pokazuje jednej strony albo tekst jest nieczytelny, odnotuj to ograniczenie. Bezpośrednia obserwacja stanowi punkt wyjścia i zapobiega pomyleniu późniejszych wyjaśnień z samymi cechami obiektu.

Sprawdź tytuł, twórcę, datę, materiał, proweniencję, historię kolekcji i uwagi kuratorskie. Ustal, które informacje są podawane jako fakty, szacowane, przypisywane lub nieznane. Sformułowania katalogowe takie jak „około”, „być może” lub „przypisywane” wskazują na niepewność, która musi pozostać widoczna w notatkach. Sprawdź, czy wpis ma historię aktualizacji, bibliografię lub odnośnik do obiektu. Instytucja przechowująca obiekt jest odpowiedzialnym źródłem dowodów na poparcie jego aktualnego opisu katalogowego, ale nie nieomylnym świadkiem wszystkich wydarzeń związanych z obiektem. Jeśli dwie instytucje podają sprzeczne informacje, zachowaj oba stwierdzenia wraz z ich adresami URL i datami, zamiast łączyć je w jeden pozornie jednoznaczny fakt.

Znajdź współczesny dokument istotny dla ustalonego twierdzenia: list, księgę rachunkową, mapę, patent, notatnik, reklamę, fotografię, przemówienie lub dokument urzędowy. Kieruj się rozróżnieniem Biblioteki Kongresu: źródła pierwotne to oryginalne materiały z badanego okresu, odzwierciedlające punkt widzenia twórcy. Zapytaj, kto je stworzył, kiedy, dla kogo i w jakim celu. Reklama może potwierdzać, co twierdził sprzedawca, ale nie to, jak zareagowali wszyscy kupujący. Księga rachunkowa może dokumentować zapisane transakcje, ale nie wymiany, których w niej nie odnotowano. Wskaż dokładny fragment odnoszący się do twierdzenia i jeden powód, dla którego źródło może być niepełne.

Wybierz wyjaśnienie wtórne z eseju muzealnego z przypisami, publikacji naukowej, zasobu uniwersyteckiego lub innego syntezy o jasnej odpowiedzialności. Upewnij się, że dotyczy tego samego miejsca, okresu, rodzaju obiektu i znaczenia kluczowego terminu. Jeśli wniosek od tego zależy, sprawdź przynajmniej jeden przypis u źródła. Źródła wtórne mogą łączyć dowody i omawiać interpretacje, ale pewne siebie zdanie nie staje się mocniejsze tylko dlatego, że jest aktualne lub starannie napisane. Zapisz, czy autor zgadza się z twierdzeniem, zawęża je, kwestionuje je czy omawia inne zagadnienie. Oddziel interpretację od metadanych katalogowych i słów samego źródła pierwotnego.

Porównaj ustalone kryteria ze wszystkimi czterema warstwami. Oznacz twierdzenie jako potwierdzone tylko wtedy, gdy wymagane dowody są dostępne i nie ma rozstrzygającego kontrdowodu; jako obalone, gdy wiarygodne dowody bezpośrednio mu przeczą; jako nadal nierozstrzygnięte, gdy kluczowych dowodów brakuje, są niejednoznaczne lub nie występują w dostępnych materiałach. Wyjaśnij status w dwóch zdaniach, przytocz najmocniejszą warstwę i nazwij brakujące ogniwo. Nie uśredniaj dowodów do wyniku punktowego ani nie traktuj „nie znaleziono” jako „nieprawda”. Zapisz twierdzenie, daty dostępu, linki, cytaty, obserwacje i status, aby inny czytelnik mógł powtórzyć audyt. Jeśli brakujące ogniwo jest istotne, wskaż, jakiego archiwum, rodzaju dokumentu lub literatury specjalistycznej potrzeba, zamiast rozszerzać pierwotne twierdzenie.