Een 2D- of 3D-virtuele speeltafel kiezen voor kaarten op maat en spel
Als je een virtuele speeltafel (VTT) kiest om kaarten te maken en een rollenspel te spelen, begin dan met het soort kaart dat je wilt maken en hoeveel voorbereiding je tijdens het spelen wilt doen. Een 2D-VTT plaatst doorgaans tokens en tekeningen op een vlakke kaartafbeelding of een canvas; met een 3D-VTT kun je een ruimte met diepte bouwen of inrichten en de camera verplaatsen. Kies 2D als je kaarten voornamelijk uit afbeeldingen, schetsen of tactische indelingen bestaan en je zonder omwegen van voorbereiding naar spelen wilt gaan. Kies 3D als hoogte, de vorm van ruimtes en een blik rondom het tafereel centraal staan tijdens het treffen, en je bereid bent tijd te besteden aan het bouwen en verkennen van die ruimte.
Wat betekent ‘2D versus 3D’ bij het maken van kaarten?
Het verschil zit vooral in de workflow voor het maken en bekijken van kaarten, niet in het spelgenre of de spelregels. Bij een 2D-workflow importeer je meestal een achtergrondafbeelding, lijn je een raster uit en voeg je tokens, tekeningen, notities of mist toe. Owlbear Rodeo omschrijft een scène bijvoorbeeld als een oneindig canvas waarop kaarten, tokens en tekeningen passen; kaarten kunnen in verschillende scènes worden hergebruikt. Foundry VTT ondersteunt eveneens scèneachtergronden, instelbare rasters en afbeeldingstegels die je over een scène plaatst. (Owlbear Rodeo: Scènes; Foundry VTT: Scènes; Foundry VTT: Tegels)
Bij een 3D-workflow bouw of assembleer je de kaart als een ruimte die spelers via een camera bekijken. TaleSpire omschrijft zichzelf als een grafische speeltafel waarop een spelleider in de game een campagne bouwt. De documentatie beschrijft ook hoe je door community gemaakte bouwwerken vindt en plaatst. Bij deze aanpak maken hoogteverschillen en de ruimtelijke presentatie deel uit van de kaart zelf. Ook het bepalen van de camerahoek en de tijd die nodig is om een scène samen te stellen, horen bij de voorbereiding. Beoordeel deze praktische verschillen tijdens een proefperiode; ze gelden niet automatisch voor elk programma dat ‘2D’ of ‘3D’ wordt genoemd. (TaleSpire; TaleSpire: de Slab Browser gebruiken)
Welke kaarttaken zijn geschikt voor een 2D-VTT?
Kies voor een 2D-workflow als je al platte gevechtskaarten maakt of verzamelt, kamers wilt schetsen terwijl de groep op verkenning gaat, of een duidelijk bovenaanzicht nodig hebt om posities te bepalen. Het kan ook goed werken voor groepen die vaak van locatie wisselen: de documentatie van Owlbear Rodeo beschrijft hoe je aparte scènes maakt en één kaartafbeelding in meerdere scènes hergebruikt. In Foundry kun je scènes instellen met vierkante of zeshoekige rasters, of zonder raster. Met tegels kan een spelleider afbeeldingen over de achtergrond leggen. Zo kun je modulaire indelingen maken zonder een volledige 3D-omgeving te bouwen. (Owlbear Rodeo: Scènes; Foundry VTT: Scènes; Foundry VTT: Tegels)
Een platte afbeelding kan een overtuigend perspectief tonen, maar bepaalt op zichzelf geen speelbare hoogteverschillen of regels voor zichtlijnen. Als het treffen draait om een balkon, een verborgen doorgang of wie over een muur heen kan kijken, bedenk dan hoe je dat weergeeft en beoordeelt. Je kunt bijvoorbeeld aparte kaartlagen of eenvoudige notities gebruiken; de precieze hulpmiddelen verschillen per VTT. Test een representatieve scène voordat je kiest voor een workflow die afhankelijk is van complexe verticale bewegingen.
Wanneer is een 3D-VTT de extra voorbereiding waard?
Probeer een 3D-VTT als spelers een locatie vanuit verschillende hoeken moeten bekijken, als meerdere verdiepingen of verticaal terrein hun keuzes bepalen, of als het bouwen van de omgeving zelf een deel is van de aantrekkingskracht van de sessievoorbereiding. Een 3D-weergave kan de ruimtelijke verhoudingen tussen kamers en voorwerpen duidelijker maken, maar die verhoudingen moeten nog steeds speelbaar zijn. Controleer of de spelleider een bruikbare camerahoek kan kiezen, tokens makkelijk kan verplaatsen en belangrijke kenmerken tijdens een gewone beurt zichtbaar kan houden.
Zie de bouwsels als hulpmiddelen voor het spel, niet als maatstaf voor hoeveel voorbereiding een sessie nodig heeft. Begin met de gebieden waar spelers kunnen komen, voeg herkenbare oriëntatiepunten toe en bewaar decoratieve details voor later, wanneer je weet dat ze de groep helpen de ruimte te begrijpen. Als de VTT herbruikbare community-bouwwerken aanbiedt, test er dan eerst een voordat je beslist of je elke locatie zelf moet bouwen. In de officiële gids van TaleSpire staat hoe je community-bouwwerken via de Slab Browser in de game importeert. (TaleSpire: de Slab Browser gebruiken)
Welke invloed hebben rasteruitlijning, muren en verlichting op je keuze?
Controleer bij beide workflows of de kaart past bij de bewegings- en zichtregels die je gebruikt. Lijn bij een 2D-opstelling op basis van een afbeelding het raster uit voordat je kaartdetails toevoegt. De documentatie van Foundry waarschuwt dat het later aanpassen van de rastergrootte de uitlijning van muren, lichtbronnen, notities en tegels kan veranderen. In de handleiding voor het maken van content staat ook dat de achtergrondafmetingen en rasterafstand moeten overeenkomen als je muren nauwkeurig wilt plaatsen. Een kaart met een bekende rasterschaal is daardoor makkelijker in te stellen dan een afbeelding waarvan je de schaal moet schatten. (Foundry VTT: Scènes; Foundry VTT: stijlgids voor het maken van content)
Als je wilt dat het zicht en licht van tokens reageren op muren, neem de benodigde insteltijd dan mee in je vergelijking. Foundry gebruikt muurdelen om zicht of beweging te beperken, met verschillende muurtypen voor grenzen zoals deuren en ramen; de verlichtingsfuncties werken samen met muren en oorlogsmist. Met deze hulpmiddelen kun je een gedetailleerd treffen opzetten, maar je moet wel elke relevante grens en lichtbron plaatsen en controleren. Voor een eenvoudigere scène is handmatige mist of een kaart waarop het donker al is afgebeeld misschien sneller. (Foundry VTT: Muren; Foundry VTT: Verlichting)
Een korte proef maakt de werkelijke afweging duidelijk
Maak voordat je kiest één scène die op een gewone sessie lijkt, geen pronkstuk. Gebruik een kamer met een deuropening, een hoek, een token met een lichtbron en, als dat voor je spel van belang is, één element op een andere hoogte. Test vervolgens hetzelfde treffen in elke VTT die je overweegt, of vergelijk één kandidaat met je huidige workflow.
Doorloop deze taken in deze volgorde: importeer of maak de kaart; stel het raster in en controleer het; plaats en verplaats tokens; maak een gebied zichtbaar of verberg het; toon een belangrijk kenmerk van het treffen; en wissel van scène. Test bij een 3D-VTT ook de camerabediening en of spelers de scène begrijpen vanuit het beeld dat ze daadwerkelijk gebruiken. Controleer bij een 2D-VTT de rasteruitlijning en of belangrijke details leesbaar blijven onder tokens en overlays. Noteer wanneer je moet pauzeren om een functie te zoeken of een fout te herstellen: zulke obstakels zeggen meer dan een lijst met functies.
Hanteer deze beslisregels
Kies 2D als je afbeeldingskaarten snel wilt aanpassen, locaties op een gedeeld canvas wilt tekenen of een duidelijk bovenaanzicht wilt behouden. Kies 3D als je verwacht dat spelers vaak genoeg gebruikmaken van hoogteverschillen en verschillende kijkhoeken om het bouwen en beheren van een ruimtelijke scène te rechtvaardigen. Weet je het niet zeker, begin dan met de eenvoudigere 2D-test: zo zie je of platte kaarten je ontmoetingen al goed ondersteunen. Stap over op 3D wanneer een terugkerende taak, zoals het weergeven van kamers op meerdere verdiepingen, lastig blijft. Ga er niet van uit dat een uitgebreidere kaart elke sessie verbetert.
Welke optie je ook kiest, zorg voor een alternatief voor tijdens de sessie: een eenvoudige overzichtsafbeelding, een korte mondelinge beschrijving of een snelle schets kan het spel op gang houden als er een probleem is met de camera of kaart. De beste keuze is de VTT waarmee je de locaties die je meestal gebruikt duidelijk en beheersbaar maakt voor zowel de spelleider als de spelers.