Een aanwijzing herschrijven die playtesters steeds verkeerd begrijpen

Schrijf in één eenvoudige zin op tot welke conclusie de aanwijzing spelers moet helpen komen. Bijvoorbeeld: “De oude klokkentoren is de ontmoetingsplek.” Noteer vervolgens wat playtesters in plaats daarvan concludeerden en wat ze daarna deden. Een groep kan denken dat de gebarsten klank van de klok wijst op een gevaarlijk gebouw, een waarschuwingssignaal of een tijdstip. Zulke interpretaties zijn nuttig bewijs van wat de aanwijzing overbrengt; ze bewijzen niet dat spelers niet hebben opgelet.

Maak onderscheid tussen de noodzakelijke gevolgtrekking en optionele interpretaties. Als de groep alleen hoeft te weten waar ze hierna naartoe moet, hoeft ze misschien niet te weten wie de ontmoeting heeft geregeld of waarom. Als de aanwijzing argwaan moet wekken zonder een dader te bevestigen, zou een herschrijving waarin de dader rechtstreeks wordt genoemd een ander probleem oplossen. De Three Clue Rule van The Alexandrian is gericht op conclusies die de personages moeten trekken: aanwijzingen kunnen meerdere routes naar een conclusie bieden, waarbij redundantie ruimte laat voor gemiste of verkeerd geïnterpreteerde informatie (Node-Based Scenario Design Part 2: Inverting the Three Clue Rule).

Noteer na de sessie zo nauwkeurig mogelijk de woorden van de spelers, welke versie van de aanwijzing ze zagen en welke actie ze ondernamen. Houd je waarneming gescheiden van je verklaring ervoor. “Ze zochten tien minuten lang in de toren naar een verborgen klok” is een waarneming; “de aanwijzing was te vaag” is een diagnose. Die diagnose kan kloppen, maar door het onderscheid kun je haar testen in plaats van op gevoel te herschrijven.

Als je vervolgvragen wilt stellen, gebruik dan open vragen: “Wat dacht je dat dit detail betekende?” of “Waarom leek de toren belangrijk?” Verwerk het beoogde antwoord niet in de vraag. Richtlijnen voor begeleide playtests van games adviseren open, niet-sturende vragen om verwarring te onderzoeken en merken op dat een speler in eerste instantie misschien niet kan uitleggen waardoor die ontstond (Asking the Right Questions: Moderating a Great Usability Playtest).

Controleer voordat je de tekst aanpast vier waarschijnlijke oorzaken:

• Onduidelijke verwijzing: Een voornaamwoord, titel, symbool of uitdrukking kan naar meer dan één persoon of plaats verwijzen. Benoem waarnaar het verwijst of geef het een onderscheidend detail.

• Zwak verband: De aanwijzing vermeldt een feit, maar geeft spelers geen reden om dat feit te verbinden met de beoogde locatie of handeling. Voeg een concrete link toe, zoals een overeenkomend wapenschild of een terugkerende uitdrukking, als die verbinding in het verhaal past.

• Afleidend signaal: Een opvallende dreiging, een vreemd voorwerp of een praktische hindernis trekt de aandacht weg van de bedoelde aanwijzing. Bepaal of de afleiding opzettelijk is. Zo ja, zorg dan dat de noodzakelijke informatie ook elders te vinden is.

• Ontbrekende context: De aanwijzing hangt af van informatie die de personages nog niet hebben ontdekt, zoals een plaatselijk gebruik of een naam op een eerder uitgedeelde hand-out. Geef die context in de aanwijzing of via een andere bron die ze kunnen ontdekken.

Dit zijn werkhypothesen, op zichzelf geen diagnose. Vergelijk ze met wat spelers daadwerkelijk zeiden of deden. Als de formulering duidelijk naar de ontmoetingsplek verwijst, maar de groep de aanwijzing nooit opmerkte omdat andere activiteiten in de scène alle aandacht opeisten, lost een zelfstandig naamwoord aanpassen de oorzaak misschien niet op.

Breng de kleinst mogelijke wijziging aan die de waarschijnlijke oorzaak aanpakt. Als “de derde klokslag” werd opgevat als een tijdstip, maak dan de link met de locatie expliciet: “De boodschap draagt het embleem van de klokkentoren met drie inkepingen.” Als de groep moet afleiden dat daar een ontmoeting plaatsvindt, kan een apart detail het teken met een bijeenkomst verbinden: “De boodschap eindigt met: ‘Bij de derde klokslag, zoals voorheen.’” De eerste aanpassing duidt een plaats aan; de tweede voegt een tijdsignaal toe. Gebruik alleen wat de beoogde conclusie vereist.

Een goede herschrijving verduidelijkt meestal één verband: wie de aanwijzing heeft achtergelaten, welk detail ertoe doet of hoe het naar de volgende stap verwijst. Voeg niet zoveel uitleg toe dat spelers niets meer hoeven af te leiden. Lees de aanwijzing hardop voor in de scène waarin ze verschijnt. Controleer of het belangrijke detail gemakkelijk op te merken is, of een personage het redelijkerwijs kan interpreteren met de beschikbare informatie en of de aanwijzing nog steeds klinkt alsof die in de wereld thuishoort.

Als een conclusie nodig is om verder te kunnen, laat die dan niet afhangen van het exact ontcijferen van één zin. Bied verschillende manieren om tot dezelfde conclusie te komen: bijvoorbeeld een briefje met het embleem van de toren, een NPC die de boodschapper de trappen op zag klimmen en een kaart waarop de ingang van de ontmoetingsruimte staat aangegeven. De Three Clue Rule raadt minstens drie aanwijzingen voor één conclusie aan, zodat het missen of verkeerd interpreteren van één aanwijzing de voortgang niet noodzakelijkerwijs stopt (Node-Based Scenario Design Part 2). Zie dit als hulpmiddel bij het ontwerpen, niet als een numerieke garantie: aanwijzingen kunnen dezelfde onduidelijkheid delen, onontdekt blijven of onverwacht worden geïnterpreteerd.

Zorg dat de aanwijzingen wezenlijk van elkaar verschillen. Drie versies van “de klok luidt bij zonsondergang” kunnen allemaal falen als spelers het geluid niet met de toren in verband brengen. Een fysiek embleem, het verhaal van een getuige en een markering op een kaart steunen op verschillende informatie. Maak ook duidelijk wat elke aanwijzing bewijst. Ze kunnen allemaal naar de toren wijzen zonder te bewijzen wie daar zal zijn, zodat de groep ruimte houdt om onderzoek te doen en te beslissen wat ze wil doen.

Gebruik de aangepaste aanwijzing in een nieuwe speelronde of een nieuwe scène, met de omliggende hand-out, NPC-dialogen en andere aanknopingspunten intact. Observeer of spelers de aanwijzing opmerken, wat ze denken dat die betekent en wat ze doen. Als ze pas tot de beoogde conclusie komen nadat jij die hebt uitgelegd, heeft de aanwijzing nog niet bewezen dat ze zelfstandig werkt. Vraag na de scène welk detail hun interpretatie heeft gevormd; interviews en observaties kunnen verschillende aspecten van de ervaring blootleggen, terwijl hardop denken zelf invloed kan hebben op hoe iemand een puzzel oplost (Playtesting 105: How to Measure Qualitatively).

Vergelijk het nieuwe resultaat met het oude. Legde de groep het bedoelde verband? Gaf de aanpassing per ongeluk meer prijs dan de bedoeling was, of suggereerde die een nieuwe dwaalspoor? Als er een andere verkeerde interpretatie opduikt, bepaal dan of die invloed heeft op de volgende keuze van de spelers. Niet elke alternatieve interpretatie hoeft te worden gecorrigeerd: mysteries en coöperatieve avonturen kunnen ruimte bieden aan speculatie, zolang essentiële handelingen te ontdekken blijven en een verkeerde theorie het scenario niet ongemerkt onoplosbaar maakt.

Maak voor elke terugkerende verkeerde interpretatie een beknopte notitie: beoogde conclusie, waargenomen interpretatie, waarschijnlijke oorzaak, tekstwijziging en resultaat van de hertest. Zo zijn latere aanpassingen makkelijker te beoordelen en voorkom je dat een bruikbare aanwijzing opnieuw wordt herschreven alleen omdat de formulering ongebruikelijk aanvoelt. Als dezelfde verkeerde interpretatie na een kleine aanpassing blijft terugkomen, herzie dan je diagnose: het probleem kan liggen in de context van de scène, de plaatsing van de aanwijzing of de conclusie die spelers moeten trekken.

Een duidelijke aanwijzing hoeft het plan van de groep niet voor te schrijven. Ze moet het belangrijke bewijs begrijpelijk genoeg maken, zodat spelers een werkbare conclusie kunnen trekken, die met andere aanwijzingen kunnen vergelijken en kunnen kiezen wat ze vervolgens doen.

• Node-Based Scenario Design Part 2: Inverting the Three Clue Rule — The Alexandrian.

• Asking the Right Questions: Moderating a Great Usability Playtest — Game Developer.

• Playtesting 105: How to Measure Qualitatively — Game Developer.