Rozróżnij działania intrapersonalne i interpersonalne

Merriam-Webster definiuje „intrapersonalny” jako „zachodzący w obrębie indywidualnego umysłu lub jaźni”. W codziennym użyciu słowo to odnosi się do wnętrza: własnych myśli, zainteresowań, upodobań lub zamiarów danej osoby (Merriam-Webster).

Wyobraź sobie na przykład, że wybierasz zajęcie na wolne popołudnie. Myślisz: „Dziś wolę rysować niż oglądać film”. To spostrzeżenie intrapersonalne: zauważasz własne upodobanie. Nie musisz wypowiadać go na głos; ważne, że myśl dotyczy tego, co dzieje się w tobie.

To pojęcie przydaje się, gdy chcesz precyzyjnie określić, gdzie coś zachodzi. Pytanie intrapersonalne dotyczy tego, co jedna osoba myśli, czego chce lub co zauważa. Samo w sobie nie oznacza rozmowy dwóch osób ani nie ocenia upodobania jako dobrego lub złego.

Najprostsza różnica dotyczy kierunku: intra- oznacza „wewnątrz”, a inter- — „między”. Świadomość intrapersonalna polega na dostrzeganiu lub rozważaniu własnych myśli i wyborów. Komunikacja interpersonalna obejmuje wymianę między ludźmi.

Załóżmy, że zastanawiasz się, czy dołączyć do weekendowego spaceru fotograficznego. Prywatne rozważanie, jak bardzo lubisz robić zdjęcia i czy chcesz spędzić sobotę na świeżym powietrzu, to refleksja intrapersonalna. Zapytanie przyjaciela, czy chciałby pójść z tobą, wysłuchanie odpowiedzi i ustalenie godziny spotkania to komunikacja interpersonalna. Przy tej samej decyzji mogą pojawić się oba rodzaje aktywności: najpierw zauważasz, co ci odpowiada, a potem uzgadniasz szczegóły z kimś innym.

Aby szybko sklasyfikować daną sytuację, zapytaj: „Czy chodzi o własne myśli jednej osoby, czy o wymianę między ludźmi?”. Osoba, która po cichu rozważa różne możliwości, angażuje się w myślenie intrapersonalne. Dwie osoby dzielące się pomysłami lub wspólnie uzgadniające wybór wchodzą w interakcję interpersonalną. Wiadomość pisemna również może mieć charakter interpersonalny, ponieważ przekazuje treść między ludźmi, nawet jeśli nie rozmawiają twarzą w twarz.

Niezupełnie. „Intrapersonalny” to ogólny przymiotnik określający coś, co zachodzi w obrębie jednej osoby. Inteligencja intrapersonalna to konkretna koncepcja związana z teorią inteligencji wielorakich Howarda Gardnera. To pojęcie należy do określonych ram teoretycznych; nie jest uniwersalną miarą cech danej osoby.

Gardner przedstawił teorię inteligencji wielorakich w 1983 roku. Jego strona internetowa opisuje inteligencje wielorakie jako teorię psychologiczną (Howard Gardner, Resource Center). Dlatego, mówiąc o koncepcji Gardnera, trafniej jest powiedzieć „teoria Gardnera zakłada”, niż przedstawiać tę kategorię jako powszechnie uznaną, uniwersalną punktację lub standardowy test zdolności.

Używaj słowa „intrapersonalny”, gdy chodzi o wewnętrzne myśli lub upodobania danej osoby: „Jej refleksja intrapersonalna pomogła jej zdecydować, jakie hobby chce wypróbować”. Używaj słowa „interpersonalny”, gdy chodzi o relacje lub komunikację z innymi: „Ich rozmowa interpersonalna pomogła im wybrać dzień zajęć”.

Przydatnym sprawdzianem jest zastąpienie danego słowa krótkim wyrażeniem. Jeśli pasuje „w obrębie jednej osoby”, prawdopodobnie właściwe jest „intrapersonalny”. Jeśli pasuje „między ludźmi”, prawdopodobnie właściwe jest „interpersonalny”. W rzeczywistej sytuacji mogą pojawić się oba rodzaje aktywności: ktoś może najpierw samodzielnie przemyśleć wybór, a potem wyjaśnić go komuś innemu.

Rozważ wybór klubu książki. Zanim napiszesz do grupy, postanawiasz, że chcesz dołączyć do klubu czytającego opowiadania, bo zależy ci na tym, by móc do nich wracać. To upodobanie intrapersonalne: twoje własne spojrzenie na tę aktywność. Zapytanie organizatora, co grupa planuje czytać, wyjaśnienie swoich preferencji i wysłuchanie odpowiedzi to działania interpersonalne. Żadne z nich nie jest ważniejsze; dotyczą różnych aspektów tego samego wyboru.

Podczas wspólnego projektu artystycznego możesz zauważyć, że bardziej lubisz szkicować kontury niż wybierać kolory. Uświadomienie sobie tego upodobania to działanie intrapersonalne. Powiedzenie o nim współpracownikowi i uzgodnienie podziału pracy to działania interpersonalne. Jeśli po wypróbowaniu zadania z kolorami zmienisz zdanie, możesz zaktualizować zarówno swój prywatny pogląd, jak i rozmowę ze współpracownikiem.

Te pojęcia przydają się również wtedy, gdy plan się nie sprawdza. Ktoś może zadać sobie w myślach pytanie: „Czy naprawdę chciałem iść na to wydarzenie, czy po prostu od razu się zgodziłem?”. To refleksja zachodząca w obrębie jednej osoby. Później może powiedzieć przyjacielowi: „Wolałbym odwiedzić targ w przyszłym tygodniu” — to wymiana między ludźmi. To rozróżnienie wskazuje, gdzie zachodzi myślenie lub komunikacja; nie mówi, jaki wybór jest właściwy. Notatka do siebie może mieć charakter intrapersonalny, nawet jeśli zawiera pełne zdania. Notatka wysłana przyjacielowi jest interpersonalna, ponieważ w wymianie uczestniczy druga osoba. Różnica dotyczy kierunku działania, a nie tego, czy jest ono mówione, pisane, szybkie czy starannie zaplanowane. Czytając te pojęcia w artykule, przyjrzyj się opisywanej czynności, zanim uznasz, że chodzi o cechę, którą ktoś ma albo której mu brakuje.

Oryginalne przykłady związane z hobby i planowaniem grupowym pokazują różnicę między miejscem, w którym zachodzi myślenie, a komunikacją. Wymienione źródła potwierdzają znaczenie wskazanych pojęć lub przytoczone zalecenia; przykłady i ćwiczenia są autorskimi zastosowaniami redakcyjnymi.