Jak zacząć grać solo w RPG, gdy znasz gry fabularne, ale nie znasz emulatorów MG

Emulator MG to procedura odpowiadania na pytania i generowania podpowiedzi, gdy nie ma osobnego mistrza gry. Nie odgrywa twojej postaci ani nie pisze za ciebie całej przygody. Nadal decydujesz, co próbuje zrobić postać, stosujesz zasady RPG, gdy działanie wiąże się z ryzykiem, i przekuwasz podpowiedzi w fikcję. Mythic Game Master Emulator Second Edition opisuje zestaw narzędzi obejmujący pytania „tak czy nie”, losowe wydarzenia, tabele znaczeń, listy ważnych celów i postaci, strukturę scen oraz zmienny Współczynnik Chaosu. Wyniki zależą od twoich oczekiwań i interpretacji dotychczasowego kontekstu. (Mythic Game Master Emulator Second Edition)

Taki podział zadań jest przydatny, jeśli znasz już RPG: potraktuj emulator jako sposób na wprowadzenie niepewności do wybranych decyzji MG. System gry nadal określa możliwości postaci i konsekwencje jej działań. Emulator pomaga ustalić, czy odźwierny jest na miejscu, jaki trop zostaje znaleziony albo który z istniejących wątków zakłóca spokojną scenę. Nie zastępuje każdej rozmowy ani opisu.

Wybierz znaną ci grę i zaplanuj pierwszą sesję tak, by można było od razu zacząć. Wyznacz postaci konkretny cel i umieść ją w miejscu, w którym może się coś wydarzyć. Na przykład: kurier musi dostarczyć zapieczętowaną mapę latarnikowi, zanim odpłynie wieczorny prom. Nie musisz rozrysowywać całego wybrzeża, tworzyć wszystkich BN-ów ani mapować każdej możliwej przeszkody. Otwarte pytanie brzmi: co stoi na drodze kuriera?

Zapisz przed rozpoczęciem trzy rzeczy: czego postać chce w tej chwili, co wie na pewno i co mogłoby popchnąć scenę do przodu. Nie zmieniaj ustalonych faktów, chyba że gra da ci powód, by to zrobić. Ta krótka notatka stanowi kontekst: pomaga ocenić, czy wynik pasuje, i sprawia, że każda losowa odpowiedź nie wydaje się oderwana od historii.

Wyrocznia najlepiej działa, gdy potrafisz sobie wyobrazić, jak każda z możliwych odpowiedzi wpłynie na grę. Zapytaj: „Czy latarnik jest w wieży?”, zamiast: „Co wydarzy się dalej?”. Pierwsze pytanie ma jasną odpowiedź „tak” albo „nie” i wpływa na kolejny wybór kuriera. Drugie każe narzędziu podejmować naraz zbyt wiele decyzji.

Zanim rzucisz kośćmi, określ prawdopodobieństwo na podstawie fikcji i instrukcji narzędzia. Jeśli łódź latarnika zwykle stoi widoczna przy nabrzeżu i nic nie wskazuje na jego nieobecność, odpowiedź „tak” może być prawdopodobna; jeśli sztorm zamknął port, jego obecność może być mało prawdopodobna. To osądy oparte na ustalonej sytuacji, a nie obiektywne prawdopodobieństwa. Zapisz odpowiedź, a potem określ najmniejszą wiarygodną konsekwencję. „Nie” może oznaczać, że latarnika nie ma, ale kartka przyczepiona do drzwi wskazuje szopę na łodzie.

Jeśli wybrany przez ciebie emulator korzysta z tabeli prawdopodobieństwa, stosuj jego tabelę, zamiast przenosić ją z innego narzędzia. Druga edycja Mythica zawiera zarówno poprawioną Tabelę Losu, jak i opcję Testu Losu do rozstrzygania pytań o los. (Mythic Game Master Emulator Second Edition) Krótsza alternatywa, One Page Solo Engine, jest przedstawiana przez twórcę jako minimalny zestaw narzędzi do prowadzenia ulubionego papierowego RPG bez MG. (One Page Solo Engine) Na początek wystarczy opanować jedną procedurę zadawania pytań; nie zbieraj kolejnych tabel, zanim zagrasz scenę.

Rozdziel pytania do emulatora od niepewności dotyczącej zasad. Jeśli kurier wspina się po mokrym klifie, użyj standardowej mechaniki rozstrzygania z twojego RPG, by ustalić, czy postaci się powiedzie i jaki będzie koszt. Jeśli wynik zgodny z zasadami mówi, że kurier dociera na szczyt, ale zostawia mapę, nie musisz pytać o tę konsekwencję emulatora. Zasady gry już ją rozstrzygnęły.

Korzystaj z emulatora tam, gdzie MG zwykle podjąłby decyzję: Czy latarnik jest w domu? Czy światło nadal działa? Czy rozmowa przynosi nieoczekiwane komplikacje? W grach zaprojektowanych do gry solo ta granica może być bezpośrednio uwzględniona w zasadach. Na przykład Ironsworn jest przeznaczony do gry solo, kooperacyjnej i prowadzonej przez MG; wykorzystuje ruchy do rozstrzygania niebezpiecznych lub niepewnych działań, a wyrocznie do ustalania wyników, szczegółów świata i wydarzeń fabularnych. Oficjalny opis przedstawia rzut na działanie, w którym używa się sześciościennej kości działania i dwóch dziesięciościennych kości wyzwania, a ruch określa sposób odczytania wyniku. (Ironsworn RPG) Jeśli korzystasz z innej gry, zachowaj jej własne zasady rozstrzygania, zamiast zastępować je odpowiedzią emulatora.

Wynik wyroczni to podpowiedź, a nie gotowa scena. Odczytaj go w odniesieniu do pytania, celu postaci i już ustalonych faktów. Załóżmy, że po pytaniu o to, co kurier znajduje w szopie na łodzie, tabela znaczeń podaje „opóźniony” i „wiadomość”. Spójna interpretacja mogłaby brzmieć: kurier znajduje wiadomość od latarnika o promie. Przeprawa jest opóźniona, a latarnik zostawił instrukcje, by spotkać się przy północnym molo. Taka interpretacja odpowiada na bezpośrednie pytanie i daje postaci kolejny cel działania.

Stosuj krótką pętlę interpretacji: określ, co wynik oznacza w fikcji, ustal, co się zmieniło, i zapytaj, co postać robi dalej. Jeśli wynik jest zbyt niejasny, dodaj jeden szczegół albo zadaj jedno bardziej precyzyjne pytanie uzupełniające. Nie rzucaj raz za razem, aż uzyskasz odpowiedź, która ci odpowiada. Ten nawyk może odebrać grze tempo i sprawić, że wyrocznia będzie przeszkodą zamiast źródłem niepewności. Gdy interpretacja jest wiarygodna i pozwala grać dalej, przejdź do następnej sceny.

Zapisuj tylko szczegóły, które mogą się jeszcze przydać. Krótka lista może obejmować dostawę kuriera, zaginionego latarnika i odpłynięcie promu. Dodaj postać, gdy stanie się istotna; zamknij wątek, gdy rozwiąże go fikcja. Opis Mythica zawiera listy do śledzenia ważnych celów i postaci, a także strukturę scen i Współczynnik Chaosu. (Mythic Game Master Emulator Second Edition) Możesz korzystać z tych funkcji, jeśli wymagają tego wybrane przez ciebie zasady, albo prowadzić kilka notatek, by uprościć rozgrywkę.

Na początku nowej sceny zapytaj, co postać zamierza zrobić i czy coś z wcześniej ustalonych faktów sprawia, że spodziewany przebieg sceny jest niepewny. Jeśli twój emulator ma procedurę rozstrzygania scen, stosuj ją zgodnie z instrukcją. Jeśli nie, zdecyduj, czy zacząć od kolejnego oczywistego momentu, czy wprowadzić jedno znaczące zakłócenie. Nie wykonuj dodatkowego rzutu na scenę tylko dlatego, że narzędzie go oferuje; stosuj dodatkowe procedury, gdy pomagają podjąć decyzję, którą naprawdę chcesz pozostawić otwartą.

Podczas pierwszej krótkiej sesji ogranicz procedurę do minimum. Najpierw zapisz cel w jednym zdaniu i dwa lub trzy ustalone fakty. Następnie zacznij od sceny, w której postać może działać. Stosuj zasady gry do niebezpiecznych lub niepewnych działań postaci. Zadaj emulatorowi konkretne pytanie za każdym razem, gdy znaczenie ma nierozstrzygnięta decyzja, którą podjąłby MG. Zinterpretuj odpowiedź w kontekście i zanotuj każdy nowy wątek. Na koniec zatrzymaj się po wyraźnej zmianie: cel posuwa się naprzód, komplikacja zmienia jego kierunek albo postać dociera do nowego punktu decyzyjnego.

W historii kuriera mogłoby to wyglądać tak: kurier przybywa do nabrzeża; wyrocznia odpowiada, że latarnika nie ma; wiadomość wskazuje północne molo; kurier przemierza miasto; zasady RPG rozstrzygają, czy udaje mu się ominąć wózek ręczny blokujący wąską uliczkę targową; następna scena zaczyna się na molo. Ten przykład nie narzuca konkretnego systemu ani wyniku rzutu. Pokazuje, jak kilka otwartych pytań może poprowadzić rozgrywkę dalej bez wcześniejszego rozpisywania przygody.

Jeśli ciągle przerywasz grę, by sprawdzać tabele, ogranicz liczbę używanych procedur. Miej pod ręką podstawowe zasady RPG, jedną metodę korzystania z wyroczni i krótką listę wątków. Jeśli nie wiesz, jak interpretować odpowiedzi, formułuj bardziej konkretne pytania i zachowuj ustalone fakty. Jeśli każda odpowiedź jest przewidywalna, pytaj o istotną niewiadomą, zamiast prosić o opisy rzeczy, które już znasz.

Niektóre gry uwzględniają procedury solo w podstawowych zasadach. Oficjalny opis Ironsworn mówi, że jego ruchy i podpowiedzi wyroczni mają wspierać grę solo i kooperacyjną, podczas gdy Mythic GME zaprojektowano tak, by można go było łączyć z dowolnym systemem fabularnym lub używać samodzielnie. (Ironsworn RPG; Mythic Game Master Emulator Second Edition) To różne podejścia, których nie trzeba łączyć. Zacznij od tego, które pasuje do twojej gry i tego, ile procedur ci odpowiada. Pierwszym przydatnym celem nie jest opanowanie każdej opcji emulatora, lecz dotarcie do kolejnej znaczącej decyzji dla twojej postaci.