Jak używać indeksu Locke’a opartego na literze i samogłosce, by odnaleźć stare wpisy w sztambuchu

Locke opisał indeks oparty na połączeniach pierwszej litery i następnej samogłoski w wybranym nagłówku. Na przykład Epistola trafia pod E–I, a Adversaria pod A–E. Para wskazuje klasę nagłówków oraz stronę, na której zaczyna się ta klasa; pełny nagłówek zapisuje się na marginesie notesu. Wiele różnych nagłówków może więc korzystać z tej samej pary liter i tych samych stron początkowych. Locke, „A New Method of a Common-Place-Book”

To rozróżnienie ma znaczenie, gdy szukasz wpisu. Zwykły indeks alfabetyczny mógłby wymieniać „Epistola” jako osobną pozycję i odsyłać bezpośrednio do numeru strony. Siatka Locke’a kieruje natomiast do klasy E–I. Następnie przeglądasz nagłówki na marginesach tych stron, aby znaleźć „Epistola” lub inny nagłówek z tej klasy. Wydanie oksfordzkie instrukcji Locke’a nazywa indeks tabelą na dwóch stronach i wyjaśnia, że o przynależności nagłówka do klasy decydują jego pierwsza litera i następująca po niej samogłoska. Wydanie metody Locke’a w Oxford Scholarly Editions Online

Zacznij od etykiety tematu zapisanej obok fragmentu, niekoniecznie od brzmienia cytatu ani pierwszego słowa fragmentu. Locke zaleca wybrać ważne, istotne dla treści słowo. To ten nagłówek wyznacza ścieżkę w indeksie. Jeśli na przykład przypisano fragment do „Memory”, szukaj pod Memory, nawet jeśli to słowo nie występuje w samym fragmencie.

Jeśli nie pamiętasz dokładnego nagłówka, przed rozpoczęciem poszukiwań wypisz kilka prawdopodobnych etykiet: na przykład „Memory”, „Reading” lub nazwisko autora. To praktyczna pomoc w szukaniu, a nie udokumentowana reguła Locke’a. Każdy kandydat może prowadzić do innej klasy, więc sprawdzaj je po kolei, zamiast zakładać, że lokalizację wyznacza słowo kluczowe z cytatu.

Weź pierwszą literę nagłówka, a następnie znajdź pierwszą samogłoskę występującą po tej początkowej literze. Jeśli wyraz zaczyna się od samogłoski, nie liczy się jej jako samogłoski następującej po pierwszej literze. W przykładach Locke’a Epistola ma klucz E–I, a Adversaria — A–E. Locke uwzględnia wyjątek dla jednosylabowego wyrazu zaczynającego się od samogłoski: początkowa samogłoska pełni funkcję obu liter, więc Ars trafia pod A–A, a Os pod O–O. Instrukcje i przykłady Locke’a

Korzystaj z siatki, która faktycznie znajduje się w twoim notesie. Oryginalny układ Locke’a nie był prostą współczesną tabelą A–Z: Locke pisze, że pominął K, Y i W, zastępując je C, I i U, a Q–U umieścił w ostatnim polu Z–U. Dodaje też, że można dodać osobne pole Q–U. To historyczne szczegóły jego układu, a nie wymóg dla osób korzystających z późniejszej adaptacji. Jeśli twoja siatka zawiera wszystkie litery, konsekwentnie stosuj jej oznaczenia, zamiast bez sprawdzenia wprowadzać zamiany Locke’a. Zasady dotyczące liter u Locke’a

Znajdź w indeksie pole z dwiema literami i odczytaj zapisany obok numer strony. Przejdź na tę stronę, a następnie sprawdź nagłówki na marginesie, by znaleźć dokładny temat. Układ Locke’a zapewnia klasie dwie sąsiadujące strony, dzięki czemu można zobaczyć jej nagłówki razem. Pole nie musi wskazywać konkretnego nagłówka ani fragmentu; tę dokładniejszą pracę wykonuje margines. Opis indeksu i układu stron Locke’a

Załóżmy, że w przykładowym notesie „Memory” zapisano pod M–E, a to pole odsyła do strony 12. Przejdź na stronę 12 i poszukaj na marginesie MEMORY, a następnie przeczytaj znajdujący się pod nim fragment. Jeśli na marginesie widnieją zamiast tego nagłówki takie jak „Memento” lub „Merit”, przeglądaj dalej strony tej klasy; te nagłówki mogą również należeć do M–E. Numer strony i etykiety są tu przykładowe i nie stanowią dowodu na układ żadnego historycznego notesu.

Jeśli klasa nie mieści się już na pierwotnych dwóch stronach, Locke zaleca kontynuować ją na kolejnej pustej stronie. Łączy starą i nową lokalizację wzajemnymi odsyłaczami: „V” (od verte, „odwróć”), gdy następna strona znajduje się bezpośrednio obok, albo numerem strony, gdy kolejne dostępne miejsce jest gdzie indziej. Na nowej stronie powtarza się kontynuowany nagłówek, a wcześniejsza strona wskazuje dalszy ciąg. Locke o kontynuowaniu pełnej klasy

Odszukując wpis, nie kończ więc na pierwszej rozkładówce, jeśli znajduje się na niej oznaczenie kontynuacji lub odsyłacz do strony. Skorzystaj z odsyłacza, sprawdź nagłówek na nowej stronie i kontynuuj podążanie za wskazaniami, jeśli klasa ma dalszy ciąg. Locke pisze, że numery stron nowej klasy wpisuje się do indeksu; samo „V” nie wymaga dodania kolejnej pozycji indeksowej. Locke o wzajemnych odsyłaczach i aktualizacji indeksu

Jeśli pole jest puste, sprawdź, czy masz właściwy nagłówek, taki jak zapisano go w notesie, i zweryfikuj regułę dotyczącą samogłoski. Częstym błędem jest wybór samogłoski bezpośrednio po pierwszej literze zamiast pierwszej samogłoski występującej gdziekolwiek dalej; innym — użycie słowa kluczowego z fragmentu zamiast nagłówka z marginesu. Jeśli klucz klasy jest poprawny, ale nagłówka nie ma na pierwszej rozkładówce, zanim uznasz, że wpisu brakuje, poszukaj odsyłacza do kontynuacji.

Brak numeru w indeksie może też oznaczać, że nie przypisano tam żadnej klasy, indeksu nigdy nie ukończono albo notes korzysta ze zmodyfikowanego układu. Przykład z Harvard Houghton Library pokazuje praktyczne ograniczenie: sztambuch George’a Ripleya ma indeks alfabetyczny, ale według opisu Harvardu w notesie brakuje kluczowej siatki Locke’a, a Ripley nie uzupełnił indeksu konsekwentnie. Wniosek dla osób szukających wpisów: sprawdź układ konkretnej książki, zamiast zakładać, że każdy sztambuch dokładnie stosuje się do metody Locke’a. Harvard Library, „A common place book, upon the plan recommended and practised by John Locke”

Znajdź nagłówek tematu zapisany na marginesie notesu lub sporządź krótką listę prawdopodobnych nagłówków.

Dla każdego kandydata weź pierwszą literę i pierwszą następującą po niej samogłoskę; w przypadku jednosylabowego wyrazu zaczynającego się od samogłoski zastosuj specjalną regułę użycia tej samej samogłoski.

Znajdź tę parę w indeksie danego notesu i zanotuj wskazaną stronę.

Przejrzyj nagłówki na marginesach wskazanych stron, aby znaleźć dokładny nagłówek.

Podążaj za każdym odsyłaczem „V” lub numerem strony kontynuacji, aż dotrzesz do właściwego fragmentu.

System Locke’a działa najlepiej, gdy nagłówek, klucz indeksowy i oznaczenia kontynuacji były uzupełniane w miarę zapełniania notesu. Potraktuj parę liter jako wskazówkę prowadzącą do grupy stron, a następnie wykorzystaj widoczne nagłówki i odsyłacze, by dotrzeć do starego wpisu.